Os vellos osos (II)

 

Primeira parte. (Mar de Beaufort: Os vellos osos (I))

(II)

Fernando agarda por mín no coche que alugamos para a viaxe. Amañecín con mal corpo, algo revolta e con ganas de vomitar. Ao principio pensei que era a regla, sempre puntual á súa cita, pero os meus ovarios estábanse retrasando desta vez. A ducha non me espabilou o suficiente, e o entusiasmo matutino de Fernando non axudou moito. Co tempo afixérase aos meus silencios e sabía recoñecer perfectamente cando debía calar a boca e deixarme almorzar en silencio, pero aquel día era como un can de aldea feliz pola visita dos cativos da familia. Non podía parar de falar do que faríamos na fin de semana, das rutas que tiña programas e das instalacións do Parador. O café aínda estaba a medio facer pero eu xa tiña a sensación de que estabamos de volta. A sorte foi que estivo pouco tempo conmigo. Apurou o seu almorzo e marchou a buscar o coche que tiña alugado. Un Mercedes clase C de cor branca, díxome. Non puiden evitar pensar que iamos parecer dous narcotraficantes pola costa galega adiante.

Non podo dicir se era o malestar físico ou a extraña luminosidade daquela mañá de novembro, pero tiña unha sensación moi rara no corpo. Nalgúns momentos sentínme como dentro dun sono, como se estivera vivindo algo irreal. Un ruxe ruxe interno bulía dentro da miña cabeza e mantíñame despistada e algo confusa. Ao meu lado, Fernando divagaba sobre paisaxe e paisanaxe, as influencias do medio físico na forma de ser das persoas. Calquera cousa lle valía para comezar a mostrarme as diferenzas entre o rural galego de interior e as vilas mariñeiras. Os cabazos, os tellados das casas, as palmeiras diante das portas. Eu facía tempo que non prestaba atención. O meu malestar ía en aumento e de cando en vez pechaba os ollos, buscando evadirme da conferencia etnográfica á que estaba sendo sometida. Non me resulta difícil, a verdade. Sempre tiven unha capacidade especial para non prestar atención ao que non me interesa, para desconcentrarme, e con Fernando resúltame moi fácil facelo. O seu exceso de ego non lle permite tan sequera sospeitar que me poida importar pouco ou nada o que me está contanto polo que normalmente segue falando mentres eu xa ando no meu mundo. O que non podía eu sospeitar é que ese día tiña visita. Ao principio non fun quen de identificalo pero ao pouco, por enriba do ruído de fondo que era a voz de Fernando comecei a escoitar, como se fose o ruído dun regato ao que nos imos achegando, unha voceciña que me falaba. Deixeime levar por aquel murmurio e ao pouco puiden indentificar perfectamente a súa voz. Sen dúbida era a nena a que estaba a falar, repetindo algunha frase que non chegaba a comprender de todo e da que só escoitaba algunhas palabras soltas de maneira nítida. Casa, parede, osos...

Foi ao espertar co frenazo cando me din conta de que estaba medio durmida. Fernando tivera que manobrar par esquivar unhas galiñas e case nos espetamos contra un pequeno muro de pedra. Tranquila, dixo, non pasou nada. Sen dúbida relacionaba a miña palidez co susto que viña de levar. Eu comezaba a estar nerviosa co que me estaba acontencendo. Estaba convencéndome de que aquela nena que vira nos últimos días era froito da miña imaxinación, e ademáis agora mesmo comezaba a escoitala en soños. Tal vez estaba sometida a máis estrés do que podía aturar e o meu cerebro estaba pedindo desconectar.

A fin de semana pasou sen sobresaltos. As miñas sospeitas sobre o meu ciclo non se cumpriron e tivemos unhas noites de sexo das que val a pena recordar, e iso que fixemos un par de rutas de sendeirismo que me deixaron baldada. Pero Fernando estaba animado e foi moi imaxinativo, e eu sentiame excitada. Agora sei que o embarazo xa estaba facendo traballar ás miñas hormonas, pero naqueles días non se me podía pasar pola cabeza que o malestar matutino, a sensibilidade da miña pel e sobre todo o retraso era debido á miña preñez.

Foi na viaxe de regreso cando volvín a vela. Esta vez apareceuseme no adro da vella igrexa do pobo no que paramos tomar un café. Aparcáramos o coche no campo da festa e déramos un pequeno paseo até un dos dous bares que se vían dende a estrada principal. Fernando falábame daquela igrexa e do monasterio do que xa non que quedaba nada máis que un campanario cando a vin sentada nun banco de pedra. Miraba de novo para mín, facendo acenos e falando algo que non podía escoitar a aquela distancia, pero que sen embargo escoitaba na miña mente. Chámome Herminia, eles sabiano e deixáronme, tes que sacarme de ali.