Tres segundos e un sorriso.

Ela ía dicir que era a súa primeira vez, pero non dixo ren e el sentíase nervioso como se fose a súa primeira vez.

Ela puxera os pantalóns curtos que mercara o día anterior nas rebaixas, que por algo viña de aprobar a selectividade, e saíra da casa disposta a saborear estes días de vacacións como se fosen un premio merecido despois de moitos meses de estudo. El vestírase de maneira cómoda e informal para comezar o seu período de probas naquela empresa de neuromarketing, recortara a barba o día anterior como Orlando Bloom en Piratas del Caribe e sentíase guapo guapo.

A ela sorprendéralle que entre tanta xente como alí había aquel rapaz tivera reparado nela. A el tremíalle un chisco a man, pero disimulaba debuxando pequenas flores cun lapis HB nº2.

Ela non se atrevía a mirarlle aos ollos e descubriu que tiña unhas mans pequenas e fermosas e el non puido deixar de pensar que aqueles esquivos ollos melosos eran o mais lindo de aquel soleado día de primeiros de xullo.

A ela gustoulle que aquel rapaz que parecía Orlando Bloom en Piratas del Caribe lle preguntara se tiña uns minutos para contestar a unha enquisa e a el gustoulle que ela lle confesase, cun tímido sorriso, que aínda tiña dezasete anos.

Ela non sabía que aquel día saíra da casa con propensión ao namoramento e el descoñecía que fose posible namorarse en tres segundos e un sorriso.