Antes de que toque o timbre, L. explícame, entre bostezo e cullerada de cereais, que non me val a pena abrir un canal en Twich, que debo facelo en Instagram ou YouTube pois daránme, á larga, máis visualizacións. Fálame tamén doutras opcións que xa se me escapan, pero que dubido moito que sexan o que busca un tipo de 50 anos que no medio de expresión que se defende un pouco ben é na escritura, con parrafadas longas e con subordinadas que soen desenrolar a mesma idea por medio de reiteracións e estruturas triplas. Noto, cando llo digo, que entende perfectamente o que lle digo (1), que lle parece unha aportación irrelevante para o que me está explicando (2) e que se impacienta un pouco ante a miña necesidade de explicar todo con tanto detalle. (Nótese a estrutura tripla da que falaba). Como aínda lle queda por tomar medio tazón de cereais e eu teño que ir a vestirme, pospoñemos esta interesante conversa para outro momento.
Antes de que toque o timbre, A. explícame con todo luxo de detalles a súa teoría sobre os espíritus cun número limitado de reencarnacións. Sostén que as persoas, cando morren, van reencarnándose en familiares ou coñecidos, pero só unhas cantas veces, e que despois quedan por aí. A pregunta é: dónde quedan despois, papá? Eu explícolle que hai moitas teorías sobre iso, pero que dente o meu punto de vista no noso corpo tamén hai unha enerxía que non desaparece e que pode converterse noutras cousas cando morremos, que seguramente hai cousas que existen aínda que non poidamos velas e que o universo é tan inmenso que pode haber de todo por aí fora. Ela, que debeu ver algún vídeo sobre reencarnación non parece prestar atención ás posibilidades ilimitadas dun universo ilimitado e insiste en saber se cando nos reencarnamos noutros recordamos o que fomos. Entón explícolle que seguramente hai algún momento no que podemos recordar todo o que fomos, e noto que está pensando noutras cousas e chegando a algunha conclusión, pero como tamén chegamos á porta da escola temos que despedirnos con un bico e un quérote.
Antes de que toque o timbre unha mamá cun cativo que corría feliz pola acera (efecto venres sen dúbida) dille "J. cuidado con el chico, que lo vas a atropellar!" E o chico son eu! Eu agradézolle o comentario cun saúdo, pois como xa escribín máis arriba son un chico de 50 anos, e hai veces nas que me sinto moi moi maior e que alguén me vexa aínda como un mozo pois é algo que sempre anima, qué queredes que vos diga!.
Antes de que toque o timbre crúzome co veciño que traballa no Corte Inglés e que sempre vai sorrindo. E descubro que sempre val a pena sorrir, e que seguramente se o meu veciño abrise un canal no Insta podería colgar unha foto diaria cun bo sorriso de bos días, e sen dúbida o seu espíritu vagará polo mundo creando boas vibracións ao seu redor.
E antes de que toque o timbre un home que conducía un coche sen carnet case me atropella no medio do atasco diario na estrada da escola. Podería ter protestado, é certo, e podería ter berrado, mostrado o meu enfado coa certeza de que eu teño a razón e él debe ter máis coidado e estar máis atento á condución. Pero como a vida é breve e nunca sabemos cando vai tocar o timbre decido que non val a pena un só segundo de enfado por algo que quedou en nada. Saudo ao conductor despistado cun sorriso, volvo a camiñar cara ao novo día que apenas fixo máis que comezar e comezo a cantar esa canción de Radio Futura que fala dun tipo que "caminando iba pensando que ganar siempre es tentar a la otra cara de la suerte" y que "sintió la alegría del olvido y al andar descubrió la maravilla del sonido de sus propios pasos en la gravilla"

















