Mostrando entradas con la etiqueta 2023. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta 2023. Mostrar todas las entradas

viernes, 6 de octubre de 2023

Antes de que toque o timbre.

   


Antes de que toque o timbre, L. explícame, entre bostezo e cullerada de cereais, que non me val a pena abrir un canal en Twich, que debo facelo en Instagram ou YouTube pois daránme, á larga, máis visualizacións. Fálame tamén doutras opcións que xa se me escapan, pero que dubido moito que sexan o que busca un tipo de 50 anos que no medio de expresión que se defende un pouco ben é na escritura, con parrafadas longas e con subordinadas que soen desenrolar a mesma idea por medio de reiteracións e estruturas triplas. Noto, cando llo digo, que entende perfectamente o que lle digo (1), que lle parece unha aportación irrelevante para o que me está explicando (2) e que se impacienta un pouco ante a miña necesidade de explicar todo con tanto detalle. (Nótese a estrutura tripla da que falaba). Como aínda lle queda por tomar medio tazón de cereais e eu teño que ir a vestirme, pospoñemos esta interesante conversa para outro momento. 


Antes de que toque o timbre, A. explícame con todo luxo de detalles a súa teoría sobre os espíritus cun número limitado de reencarnacións. Sostén que as persoas, cando morren, van reencarnándose en familiares ou coñecidos, pero só unhas cantas veces, e que despois quedan por aí. A pregunta é: dónde quedan despois, papá? Eu explícolle que hai moitas teorías sobre iso, pero que dente o meu punto de vista no noso corpo tamén hai unha enerxía que non desaparece e que pode converterse noutras cousas cando morremos, que seguramente hai cousas que existen aínda que non poidamos velas e que o universo é tan inmenso que pode haber de todo por aí fora. Ela, que debeu ver algún vídeo sobre reencarnación non parece prestar atención ás posibilidades ilimitadas dun universo ilimitado e insiste en saber se cando nos reencarnamos noutros recordamos o que fomos. Entón explícolle que seguramente hai algún momento no que podemos recordar todo o que fomos, e noto que está pensando noutras cousas e chegando a algunha conclusión, pero como tamén chegamos á porta da escola temos que despedirnos con un bico e un quérote. 


Antes de que toque o timbre unha mamá cun cativo que corría feliz pola acera (efecto venres sen dúbida) dille "J. cuidado con el chico, que lo vas a atropellar!" E o chico son eu! Eu agradézolle o comentario cun saúdo, pois como xa escribín máis arriba son un chico de 50 anos, e hai veces nas que me sinto moi moi maior e que alguén me vexa aínda como un mozo pois é algo que sempre anima, qué queredes que vos diga!.


Antes de que toque o timbre crúzome co veciño que traballa no Corte Inglés e que sempre vai sorrindo. E descubro que sempre val a pena sorrir, e que seguramente se o meu veciño abrise un canal no Insta podería colgar unha foto diaria cun bo sorriso de bos días, e sen dúbida o seu espíritu vagará polo mundo creando boas vibracións ao seu redor.


E antes de que toque o timbre un home que conducía un coche sen carnet case me atropella no medio do atasco diario na estrada da escola. Podería ter protestado, é certo, e podería ter berrado, mostrado o meu enfado coa certeza de que eu teño a razón e él debe ter máis coidado e estar máis atento á condución. Pero como a vida é breve e nunca sabemos cando vai tocar o timbre decido que non val a pena un só segundo de enfado por algo que quedou en nada. Saudo ao conductor despistado cun sorriso, volvo a camiñar cara ao novo día que apenas fixo máis que comezar e comezo a cantar esa canción de Radio Futura que fala dun tipo que "caminando iba pensando que ganar siempre es tentar a la otra cara de la suerte" y que "sintió la alegría del olvido y al andar descubrió la maravilla del sonido de sus propios pasos en la gravilla" 

  

miércoles, 27 de septiembre de 2023

Tempos


Todo é cuestión de tempo. De tempo e de sorte.
Hai que ter un chisco de sorte co tempo no que nos tocou nacer e co tempo que as Moiras teceron para nós. 
Saber facer as cousas ao seu tempo e non perder o tempo con cousas que non poderemos facer. 
Hai que darlle tempo ao tempo para curar as feridas e recuperar o corpo, e ter moi claro cando é tempo de agardar e cando é tempo de avanzar. 
Debemos ser conscientes de que o tempo nolo da Dios de balde pero non é algo que poidamos gardar para outro momento. Hai que disfrutalo tal e como veña, sabendo que non podemos detelo cando parece marchar por entre os dedos das noas mans.
Entender cando é tempo de pasar páxina e soltar da nosa vida todo aquilo que xa non nos aporta, persoas que xa non queren estar, libros que xa non leeremos, traballos e proxectos que xa non val a pena emprender.
Ter a sabiduría para saber parar a tempo e para decatarse de que é tempo de sementar, de emprender novas viaxes.
Saber perder o tempo e ser capaz de gañarlle tempo ao tempo para pasalo coas persoas ás que queremos.
E sobre todo ter sabiduría necesaria para comprender que o noso tempo rematou, e a vontade para deixar na mesa o nosa pluma, camiñar serenamente cara a porta de saída e un segundo antes do final saber dicir adeus de maneira digna e discreta. 



martes, 20 de junio de 2023

Un año sin mi.

 


No soy yo el que veis, aunque cuando me habláis es mi voz la que os contesta y sean mis ojos los que os miran. Poco queda ya de aquel que fui, de las dudas y de los anhelos, de los estériles intentos por ser un poco mejor cada día. 

No soy yo, aunque lo parezca, porque para salvar el cuerpo hubo que matar al hombre y aunque lo intento no consigo encontrarme entre el miedo y la rabia; entre el abandono y las ganas de dejarlo todo. No me reconozco en esta apatía ni en estos brazos que han perdido el poco vigor que les quedaba ni en estas piernas que ya no tienen ganas de escalar montañas; no me reconozco en mis pensamientos, que se han convertido en las cuentas de un collar que me asfixia y me consume, miserias de un ser errante y confundido que nunca ha encontrado su lugar en el mundo.

No soy yo el que sobrevivió, el que hace un año salió de aquel quirófano pensando que al fin y al cabo lo importante era estar vivo, asegurarnos que no quedaba algún cáncer agazapado en el camino, permitiendo que los fríos metales extirparan de mis entrañas cualquier rastro de semillas que algún día pudiesen enturbiar mis días. Era lo que había hacer.

Y sin embargo cada día amanezco pensando que aquella mañana de hace un año no solamente quedaron en el quirófano las células equivocadas que ya no eran mías, coágulos de mala suerte, glándulas y ganglios de los que se podía prescindir. Aquella mañana de hace un año también se perdieron la intensidad y las ganas, la capacidad de respirar a pleno pulmón y sentir que la vida no es más que un intercambio constante y casi imperceptible de amor, sueños, fluidos vitales y energía. 

Inevitablemente deben pasar las fases del duelo por aquel que fui, alternando días de rabia y de tristeza por lo que se perdió y ya nunca se podrá recuperar, por una realidad que ya no puedo negar y con la que en algún momento tendré que reconciliarme para avanzar. Pero ahora mismo solamente tengo ganas de llorarme a mi mismo pensando en lo duro que ha sido este primer año sin mi. 

miércoles, 14 de junio de 2023

Lo difícil.


 

Todo es muy difícil justo antes de comenzar a ser fácil. 

Se que la frase se le atribuye a un poeta alemán del romanticismo (si, los alemanes también fueron poetas alguna vez) pero yo la escuché hoy a unos niños y niñas de cinco o seis años y me pareció sublime. 

En realidad sentí que me hablaban a mi y que tal vez, solamente tal vez, la vida se nos hizo tan difícil exactamente por eso, porque está a punto de comenzar a ser fácil. 





viernes, 9 de junio de 2023

Las palabras olvidadas

 




Con nuestro último aliento gritamos vuestros nombres

pero no nos escuchabais.

Ya nadie escucha a nadie

y el mundo no mas que un infinito gris de palabras vacías

y malentendidos.

Teníamos la vida atravesada en la garganta

y los ojos arrasados de tanta oscuridad

pero ninguno nos ofreció agua,

nadie tuvo una palabra de consuelo

ni el tiempo suficiente para dedicarnos una tarde,

unas horas de compañía o simplemente

la serena armonía del silencio.

Nos invadió la soledad y la desoladora tristeza

del que se sabe olvidado por las viejas amistades

y por las alegres promesas de nuevos compañeros del camino.

Y nos supimos solos recorriendo tristes senderos, 

arrastrando nuestras penurias y las incertidumbres

de los días que están por venir. 

Zarandeados por la vida y por los azares

pero juntos 

y con la certeza de que merecemos algo más 

y que la vida, finalmente

pondrá a cada cual en su lugar. 





jueves, 8 de junio de 2023

Sin tiempo





Simplemente hay días en los que el tiempo desaparece y ni siquiera podemos permitirnos un café. Mañana quizás, o pasado. Pero hoy no. 


miércoles, 7 de junio de 2023

Vigilancia reforzada

 


A veces la tentación de saltarnos un semáforo es muy fuerte, sobre todo cuando apenas es de día, la calle desierta y la noche ideal.

Miras hacia un lado, miras hacia otro y la ausencia de otros vehículos y de testigos inoportunos te anima a ir pisando poco a poco el acelerador, como quien no quiere la cosa...

Y de pronto caes en la cuenta de que te vigilan, te observan desde las alturas de manera discreta, pero inequívoca.

Es que ese semáforo, por increíble y poco útil que parezca, tiene vigilancia reforzada y saltártelo resulta casi imposible.

Te pillarían al vuelo.



lunes, 5 de junio de 2023

Choiva

 


Algo ten a choiva que sempre nos pode sorprender. Non importa todas as tardes que pasáramos vendo chover nin as mañás nas que prefeririamos ter quedado na casa. Non importa que teñamos escrito versos detrás de ventanais mollados ou que escribiramos o seu nome nun vidro mollado. Nós, que vimos chover en praias e no máis profundo dos montes; en días de verán e no máis crudo do frío inverno; nas festas patronais e nos enterros... Nós, que somos verdadeiros expertos nos temas pluviais, hai días nos que quedamos abraiados cando a choiva parece querer silenciar o mundo enteiro co seu constante deixarse caer. 


domingo, 4 de junio de 2023

Conflicto interior


Es el conflicto con uno mismo lo que define al escritor, decía hoy Juan José Millás en la radio. Obviamente, la opinión de Millás sobre estas cuestiones es irrebatible. Puede gustarnos más o menos su estilo o la temática que trata en sus novelas, pero es innegable que es un escritor tanto por su obra reconocida por el público como por su personalidad con cierta tendencia a la obsesión y el psicoanálisis.

Se trata por lo tanto de la opinión de alguien que sabe perfectamente de lo que habla, y por eso me alegra descubrir que estoy muy de acuerdo con la idea del conflicto interior como desencadenante de la obra del escritor. Sin duda, la necesidad de explicarse a uno mismo es un fuerte impulso que nos lleva a algunos a comunicarnos con los demás. Tal vez dejar constancia de nosotros mismos, sentirnos escuchados o incluso poner en valor nuestra existencia. No solamente somos vida, no solamente nos levantamos y acudimos a nuestros trabajos y nos relacionamos con los otros. También somos seres pensantes, conscientes de nuestra finitud y de nuestros límites, y buscamos de algún modo perdurar. 

Pues además de explicarnos a nosotros mismos y a los demás, al escribir también pretendemos perpetuarnos a través del recuerdo y del reconocimiento de los otros. Tal vez sea el miedo a la muerte y al olvido otro de los impulsos que llevan a las personas a escribir. Seguir vivo en los otros cuando nos hayamos ido, formar parte del bagaje cultural de las próximas generaciones. 

Y sin embargo es un vano intento. Son los personajes y las obras las que cobran vida cuando son leídas por el otro. Es Sancho el que recorre una y otra vez los campos de Castilla montado sobre un pollino; es Leopold Bloom el que repite su noche alucinada cada vez que algún incauto lector se atreve a abrir el Ulises; es Raskólnikov el que utiliza el hacha y son los Buendía los que nos hacen creer en la Diosa Literatura una y otra vez. 

Tal vez solamente los poetas cobran vida cada vez que leemos sus obras. Tal vez son sus voces las que escuchamos, las que nos hablan directamente aunque se hayan convertido en polvo miles de años antes. Y sin embargo tenemos tan poco tiempo para escuchar a los y las poetas que en el mundo han sido...

El conflicto interior y la necesidad de explicarnos a los demás. La necesidad de perdurar, de no convertirnos en el olvido en el que tarde o temprano nos convertiremos. El egocentrismo desmesurado que nos hace pensar que tenemos algo que contar y que otra persona querrá escuchar... los motivos que nos impulsan a escribir son múltiples y su importancia varia en cada escribiente, y sin embargo no es suficiente con tener motivos. Es necesario también tener ganas y tesón, perseverar en nuestros intentos y tener muy claro que se trata de una actividad a largo plazo. 

Por eso no consigo entender como un tipo como yo, que tanto tesón y espíritu de sacrificio demostré en otras ocasiones sea tan incapaz de mantener la intensidad necesaria para escribir, y resolver de una vez los conflictos interiores que de cuando en cuando arrasan mi espíritu de un modo brutal y desalmado. 


sábado, 3 de junio de 2023

Edelmiro el gorras

 



Si había algo que de verdad disfrutaba Edelmiro Sánchez eran los meses de verano. Los últimos días de mayo comenzaba a sentir un hormigueo en el cuerpo que le anunciaba que llegaban los días de sol y calorcillo, y el día 1 de junio, sin falta, se calaba la gorra de los viajes a la playa y ya no se la sacaba hasta el 30 de septiembre. 

Nadie en el pueblo sabía cuando había comenzado aquella costumbre, pero era  conocido por todo el mundo como Edelmiro el gorras. Decían algunos que se trataba de la misma gorra, pero los que llevábamos años jugando con el la partida de los sábados sabíamos que aunque siempre eran del mismo color crema, pertenecían a distintos lugares: Tenerife, Mallorca, Cancún, Albufeira, Málaga, Lanzarote... Sin duda recuerdos de vacaciones pasadas, típicos viajes de una semana comiendo, bebiendo y durmiendo en hoteles de todo incluido. Tal vez era el recuerdo de aquellos días de descanso total lo que hacía que Edelmiro relacionase las gorra con el placer, y que los que lo conocíamos un poco supiésemos cómo le cambiaba el rostro cuando llevaba una de aquellas gorras puesta. 

Y durante los meses del verano no había un solo momento en el que no llevase una de aquellas gorras. Durante la procesión del Carmen, en la sesión vermut, en las verbenas nocturnas, cuando salía a pasear con los perros, cuando llevaba a los nietos a la playa, en el mercado, en la frutería y por supuesto, cuando jugaba la partida con nosotros.

Y tal vez fue durante una de estas partidas cuando alguno de nosotros mencionó el tema y le preguntó por sus viajes y por los lugares que más le había gustado. Edelmiro nos miró sorprendido, como si no comprendiese a que nos referíamos, y cuando le señalamos la gorra no pudo contener una sonrisa al confesarnos que en realidad no había visitado ninguno de aquellos lugares, pero que desde hacía unos años, justo al llegar finales de mayo, recibía en su casa un paquete, sin ninguna nota y sin remitente, y que contenía siempre una gorra igual a la que tenía puesta en aquel momento. 

- Es como si alguien quisiera advertirme que comenzaba el verano - nos dijo.

- Y nunca te has planteado viajar a ese destino - Le preguntó uno de nosotros.

- La verdad es que no - nos confesó - pero este año me tocaría ir a Lanzarote...

Y solamente hizo falta eso para que decidiésemos irnos de viaje a la semana siguiente. 



viernes, 2 de junio de 2023

Sol de junio.

 


Algo tiene el sol del mes de junio que nos impulsa a emprender viajes nuevos y silbar viejas melodías. 


jueves, 1 de junio de 2023

Soledades VI

 

Ecos de pasos cansados resonaban en las viejas piedras

y los jóvenes pensaban que ya lo sabían todo, 

que nunca llegarían al final del camino.

Bordeábamos la vida y, ignorantes de su belleza,

las flores iban dejando su fragancia a nuestro paso

y fuimos reyes

y descubridores de tierras extrañas

y locos inventores del amor y de la lluvia. 

Descansamos, 

aprendimos a descansar en los bancos

o a la sombra de los pinos

y cada día era una aventura

y cada noche manteníamos una cruel batalla

a pluma y tinta contra la página en blanco.

Nuestra era siempre la última palabra,

el verso que lo decía todo

y la novela experimental que no nos decía nada. 

Y suyos eran los ojos que nunca nos miraban.


miércoles, 31 de mayo de 2023

Mayo 2023 (Recapitulación V)

 


Podría contaros que simplemente se trata de hacer un descanso para tomar impulso y que a partir de ahora todo irá sobre ruedas, que volverá la rutina de una entrada diaria, de fotos absurdas y de versos sueltos susurrados por el viento. 

Podría explicaros que la vida es como atravesar una cordillera, a veces nos toca apretar los dientes subiendo por lugares escarpados y otras veces descendemos plácidamente por los verdes valles. Duras jornadas en soledad y algunos momentos de descanso en la amable compañía de los demás. 

Pero al fin, quien soy yo para hablaros de la vida. 

El mes de mayo ha pasado sin avances y sin sobresaltos. Huele a verano y a fiestas; a playas y verdes sendas acompañando a los ríos. Y quien querrá escribir con esta pereza que nos da el fin de curso y el fin de la primavera?

Y lo peor es haber leído dos o tres novelas de esas que te hacen descubrir de nuevo por qué amamos la Literatura (intentaré hablaros de ellas más adelante), y comprobar las distancia que existe entre lo que nosotros escribimos y lo que escriben los que realmente escriben. La historia de siempre, la certeza de que todo arte es cuestión de práctica, pero non tenemos ni ganas ni tiempo para practicar.

Días que pasan y días que vuelan. Y así, casi sin darnos cuenta vamos mediando la cuenta de este año en el que cambiamos de década. Pero eso será en el ecuador del verano y por ahora ni siquiera lo hemos empezado. 


martes, 30 de mayo de 2023

De pronto

 


Y de pronto un día de lluvia todo vuelve a encajar y recordamos quienes somos, las luchas que abanderamos y las batallas que jamás pudimos vencer. 

De pronto un día descubrimos que la lluvia ya no es tan intensa y que hay abismos en los que no nos podemos permitir caer. Recorremos en silencio la madrugada, recontando como náufragos solitarios las olas del mar de la desesperanza. 

Y sin embargo de pronto un día rozamos con la punta de los dedos la felicidad, y la comunión de los cuerpos vuelve a ser plena, y el infinito existe y se condensa en un suspiro, en un pequeño instante de frenesí y cariño. Vuelve la mágia de los abrazos y la intensidad de los primeros besos; vuelve la mano a sentir una caricia; vuelve la piel a crepitar una milésima de segundo antes de convertirse en fuerza creadora, en inmensidad azul y fuego sonoro que nos derriba. 

De pronto, un día, conseguimos dar un paso más, avanzar imperceptiblemente más allá de donde creíamos que podiamos llegar y descubrir que no era tan difícil volver a ser los que un día fuimos. 

Y a lo lejos la tormenta estalla de nuevo, pero los ecos del ayer nos recuerdan que cuando pase la lluvia el mañana será hoy. 


domingo, 28 de mayo de 2023

Votacións

 


Para todos supón algo de molestia ter que participar nunha mesa electoral. Madrugar, pasar todo o día revisando documentos de identidade e anotando nomes e números e despois a importancia do reconto dos votos. Persoalmente tamén me resulta inquietante a exposición aos demáis. A un tipo coma min afeito a tan pouca interacción social estar baixo a ollada de centos de veciños é algo que me intimida bastante.

Pero aínda así as eleccións son unha desas cousas que fan que a sociedade traballe en equipo. Miles de persoas colaboran para que as cousas saian da mellor maneira posible. Algúns obrigados por lei, é certo, e sen moitas ganas de facelo, pero outras moitas de maneira totalmente voluntaria e con moita motivación, colaborando como interventores e apoderados, botando unha man para ter preparados os locais de votación e sobre todo participando, indo a votar aínda que non haixa ningún partido que nos convenza ou a única opción que teñamos sexa votar en branco. 

Participar. Mesmo nunha época de tanto desencanto coa clase política e con tanta mediocridade resulta tremendamente inspirador que haixa tantas persoas traballando polo ben común. 


lunes, 22 de mayo de 2023

Torto


 Traen as vidas estas cousas, épocas nas que todo parece torcerse, sacudidas que parecen tumbarnos. 


domingo, 21 de mayo de 2023

Borradores



En la bandeja de publicaciones de este blog se acumulan unos cuantos borradores. A veces son entradas casi terminadas que por algún motivo no me decido a publicar, otras son anotaciones, frases sueltas que esperan a que yo disponga del tiempo necesario para convertirlas en párrafos e incluso hay algunas entradas que simplemente tienen un título y que muchas veces ni siquiera recuerdo lo que quería contar. 

¿Cuántas cosas en nuestras vidas quedarán como borradores? ¿Cuántas veces no sucede que trazamos planes y diseñamos proyectos condenados a no pasar de simples bosquejos? Tal vez iniciar esa carrera que siempre quisimos estudiar, aprender alguna expresión artística, practicar un nuevo deporte, viajar a África... 

Hay tantos sueños como noches, y tantos afanes como personas pensantes, y no todos se cumplen, pero a veces lo importante para seguir adelante no son los hechos sino las ideaciones y las ensoñaciones que nos permiten establecer nuevos horizontes y quehaceres diarios. 

Y siempre es bueno tener borradores pendientes pues nunca sabemos cuando dispondremos del tiempo suficiente para poner en práctica y terminar lo que alguna vez nos propusimos.  






sábado, 20 de mayo de 2023

Tiempo

 



No es el tiempo lo que le da significado a nuestras vidas, sino lo que hacemos con el. Un día en el que hacemos algo nuevo es siempre un día que quedará para el recuerdo, una batalla ganada al tedio y la monotonía. Hacer cosas, no importa cuales. Dar un paseo, escribir un pequeño poema de amor, probar un nuevo juego de mesa, leer un libro o preparar una receta nueva. Mantenernos activos, en ciertas épocas de nuestra vida, es una obligación. 

Las nuevas tendencias en eso de la autorrealización nos dicen que debemos buscar la consciencia en cada cosa que hacemos, estar centrado en la tarea, en el momento. Pero algunas veces lo que buscamos es evadirnos de nosotros mismos, dejar de escucharnos y de sentirnos tan a flor de piel. A veces, descubrimos que nos sobramos un poco a nosotros mismos, que estamos un poco hastiados de esa voz interior que nos cuestiona y nos interpela, que parece estar preguntándonos continuamente porqué hemos hecho esto o aquello, por los motivos de nuestras decisiones y por las consecuencias de nuestros errores. 

Y es entonces cuando descubrimos que hacer cosas es la única salida. Ocupar nuestro tiempo en tareas que requieran toda nuestra atención, evadirnos por unas horas de la propia existencia para poder llegar al final del día con la sensación de haber llenado el tiempo, de haber vivido. 

lunes, 15 de mayo de 2023

Nociones de astronomía XIV: los amaneceres y el pozo gravitatorio

 



Como sabemos por las películas de ciencia ficción, que es la mejor opción para estar informado sobre los avances tecnológicos del momento, el pozo gravitatorio de un cuerpo celeste es algo muy chungo y a tener en cuenta cuando nos da por viajar de planeta en planeta buscando expandir los horizontes de la humanidad. Cuantas veces no habrá ocurrido que confiadamente situamos nuestro navío estelar en órbita geoestacionaria alrededor de un planeta cualquiera y al poco descubrimos que su fuerza orbital es mucho más potente de lo que suponíamos en un principio. Pues eso, amigo, es debido a que e pozo gravitatorio está haciendo de las suyas y como no te muevas pronto tu nave acabará estampándose contra el planeta.

Pues una de las características fundamentales de los pozos gravitatorios es que ejercen una gran atracción sobre los cuerpos que acaban entrando en su radio de acción o sobre aquellos que pretenden alejarse. Es necesaria una gran potencia para conseguir poner distancia, consumir muchos recursos y a veces tener la pericia necesaria para saber esquivar la zona más intensa de un pozo gravitatorio. 

Y aplicando las teorías de la astrofísica más avanzada a los aspectos más cotidianos de nuestras vidas, podemos entender claramente lo que nos pasa a muchas de nosotras todas las mañanas cuando suena el despertador (o probablemente la alarma del teléfono móvil). Nuestras camas poseen un pozo gravitatorio tan potente que nos resulta imposible alejarnos del colchón. Forcejeamos con las sábanas, empleamos frases de ánimo, buscamos puntos de sujeción que nos permitan conseguir una fuerza de tracción que compense de algún modo la enorme fuerza de atracción que ejerce sobre nuestro cuerpo el pozo gravitatorio de la cama...

Todo es en vano.

Cuando creemos que por fin podremos comenzar el día sentimos como una especie de mano imposible nos sujeta y nos impide emprender el vuelo. Ponemos los motores a tope, intentamos concentrar toda nuestra potencia en un único punto y nos lanzamos una y otra vez a buscar la velocidad de escape que nos permita levantarnos de la cama. 

Y como ocurre con el Starship de Space X, a veces lo conseguimos y otras veces no, y acabamos pasando todo el día con el cuerpo vagando por el espacio y la mente sin conseguir salir del pozo gravitatorio de la primera hora de la mañana.