Os vellos osos (e IV)

 

(IV)

O día no que as cousas se precipitaron estabamos dándolle a forma definitiva á habitación do bebe. Levabamos uns meses con reformas e tiveramos que cambiar sobre a marcha. Cando comezamos o que queriamos é ter un lugar amplo para reunirnos cos nosos amigos. Decidiramos ampliar a sala de estar que daba á galería. Iamos xuntarlle unha pequena habitación que había debaixo das escaleiras que subían ao baixo cuberta.

Sen embargo, agora tiñamos tamén que mirar de facer un pouco máis ampla a nosa habitación para facerlle sitio ao berce e poñer algún tipo de protección nas escaleiras de madeira. Ademáis disto estabamos pensando en refacer a cociña e modificar a entrada para poder deixar a silla do bebe ao lado da porta.

A casa tiña moitos espazos mortos, esquinas nas que para cubrir a pedra puxeran estanterías ou simplemente pecharan con madeira que ás veces deixaban bastante espazo libre. Facía días que estabamos valorando a idea de arrincar unha desas planchas, e Fernando estabame contando cal era o plan. Para demostrarme que seguramente había espazo baleiro detrás da medeira Fernando deu un golpe na parede e entón, como nunca antes acontecera, a nena apareceuse a escasos centímetros de mín e comezou a berrar e berrar. Fernando falábame e preguntábame algo, pero eu era incapaz de prestarlle atención. A nena parecía fora de sí, como se algo a estivera torturando. Eu tiven que sentarme nunha cadeira mentres Fernando collía unha ferramenta de ferro e ía quitando, unha por unha, as táboas que facían de parece.

Cando había un oco considerable pediume que me achegara. Ves, aquí queda moito espazo para amplicar o corredor, dixo mentres metía a man. A nena pedíame agora que a collese e a levase coa súa nai, pero eu estaba paralizada de medo ante o que estaba vendo. Fernado fora buscar unha literna e enfocando polo burato que viña de facer da parede de madeira mostraba un oco de medio metro de ancho. A luz iluminaba unha parede de pedra con restos de polvo e pequenas birutas de madeira. A nena comezou a berrar e a sinalar cara o chan. Alí amoreados, como pequenos restos que a marea vai deixando na area, había un montón de osos que souben nese preciso momento que pertencían a aquela nena que dende facía meses intentaba dicirme algo.

Durante uns días estivemos dubidando sobre o que deberiamos facer. Supoño que a nosa próxima maternidade cambiou dalgunha maneira a forma de pensar de Fernando, que nun principio asegurou que a única solución era dar parte ao xulgado e que viñeran forenses e un xuiz para analizar os restos. Non sei tampouco de onde saquei a certeza, ou se aquelas visións que remataron aquel mesmo día foron froito da miña imaxinación, do meu embarazo ou se existen algunhas forzas no mundo que aínda non comprendemos. O único certo é que aqueles osos, sen dúbida, pertencían á filla secreta da miña tía aboa, aquela muller que vivíu encerrada toda a súa vida naquela casa, tal vez como penitencia por ter ocultado aos mundo que fora nai e que perdera á súa criatura aos poucos anos de ter nacido.

Agora volven estar de novo xuntas, ainda que ninguén coñeza os segredos que gardan os vellos osos.