A chave máxica

 

Esta é a chave que as fadas lle deron a Violet.

Bueno, mellor empezo dende o principio.

Era un venres do verán. O primeiro venres dende que comezaran as vacacións, e Violet non puido agardar máis para achegarse ao lago Oreta, tal e como as fadas lle dixeran.

Puxo o colgante, meteu unha mazá e un paquete de pistachos na mochila que lle regalaran no Museo de Ciencias Naturais (algún día falareivos dese día), e saíu polo camiño dos carballos cara ao lago Oreta.

Mentres ía camiñando deuse conta dunha cousa, o río Bolb e o lago Oreta formaban a palabra bolboreta, e foi rematar de dicir esa palabra cando centos de bolboretas de distintas cores apareceron polo camiño e guiaron a Violet cara ao lago.

Para a súa sorpresa, no lago estaban Eric e Bruno collendo amorodos, e Ánxela pescando coa cana que lle pedira "prestada" ao seu pai.

Como eran moi amigos, Violet contoulles que estaba facendo o que as fadas lle dixeran que fixera, e eles quixeron acompañala. Tamén Ánxela quixo acompañala xa que levaba tres horas alí sentada e ningún peixe se achegara á súa cana.

Como non sabían moi ben o que debían facer, comezaron a bordear o lago sen atopar nen rastro das fadas ou dalgún lugar máxico. Entón a Eric ocurríuselle que tal vez habería que facer algo co colgante.

- Eu lin nun conto que hai que dicir as palabras máxicas para que apareza a máxia - dixo Bruno.

E así comezaron a dicir frases que leran nos libros:

- Abracadabra!

- Fada fadiña, ven axiña!

- Polo poder do talismán, que se abra o chan!

- Por favor, un bocata de nocilla - dixo Ánxela, que ademáis de ser algo lambona comezaba a ter fame.

- Ánxela! Lambona! - berraron os tres escachando coa risa.

Ninguha das frases parecía ter efecto, e algo desanimados sentáronse a descansar na beira do lago, e como facía moita calor decidiron darse un baño.

E foi cando o colgante de Violet entrou en contacto coa auga, cando apareceu, no medio de lago, unha luz moi intensa. Sorprendidos, descubriron que a auga ía apartándose a medida que eles camiñaban cara a aqueles destellos tan estranos.

Ao chegar ao medio quedaron asombrados ao ver o que viron, pero vos nos saberedes do que se trata até o seguinte capítulo.

(Así que xa sabedes, a seguir o blog se queredes continuar a historia!)

(Está historia está sendo escrita pola miña filla A.)