A sabotaxe do USB

Por mor da irreconciliábel vida laboral e familiar estes días vou camiñando ao traballo. Son tres quilómetros de ida e outros tres de volta, e tardo unha media hora en cada traxecto. Como estamos no veraniño de San Martiño o paseo é agradábel, aínda que hai días nos que a néboa é tan mesta que chego algo mollado ao traballo. Pero non vai frío ningún e incluso no camiño de volta a casa teño que ir sacando prendas como se fose unha cebola.

Como é ben sabido, isto de camiñar e unha moi boa cousa. Osixenas o cerebro, pos a funcionar o corpo e algo de química debe xerarse pois a medida que camiño comezo a sentirme máis optimista, máis vital. Como xa anotei noutro lugar, nestes días estou dedicando o pouco tempo do que dispoño a escribir doce contos ou relatos breves coa idea de ter algo concreto para publicar nalgún sitio, ademais de neste blog. Tamén estou reescribindo a novela para publicala por entregas antes de que o narrador acabe con todo. Ben, o de sempre. Son un deses tipos con demasiados paxariños na cabeza e por iso sempre vou matinando nas miñas cousas e escoitando rechouchíos. Que si unha trama por aquí, que si un personaxe que quere ser o rei da pista, que si podo incluír este relato naquel outro...

Andrómenas...

Pero o caso é que cando vou camiñando é cando teño as mellores ideas e cando as frases, e ás veces os parágrafos, saen sen dificultade algunha. Cantas cousas non tería escrito xa se puidese recordar todo o que para pola miña cabeza cando vou camiñando!! E así acontece que vou animándome e sinto que o cerebro vai unindo pezas e co entusiasmo vou acelero o paso e case podo escoitar a banda sonora de Rocky mentres vexo a Silvester Stallone subindo escaleiras e de súpeto sinto que xa está, que por fin collín o ritmo e que en canto chegue a casa poñereime a escribir e non haberá final que se me resista. Véñome arriba.
Chego a casa queimando calorías e séntome diante do ordenador intentando abrir a memoria USB na que teño gardadas as carpetas cos documentos dos distintos proxectos nos que estou traballando. De súpeto aparece unha estraña mensaxe do Microsoft Windows que me pide que formatee o disco para poder usalo. Cómo? Se xa o usei pola noite e ía perfectamente!



Intento pasarlle un antivirus, abrilo co botón dereito, explorar e o resultado é sempre o mesmo. Aquí non hai nada, mozo, dime o ordenador poñéndose xa un pouco farruco e cuestionando a miña capacidade de entendemento con iso dos documentos e arquivos.

Volvo a queimar calorías, desta vez un pouco nervioso e intentando recordar a última vez que gardei os borradores dos contos no ordenador. Fai unha semana? Fai dúas? Non é que escribira moito nos últimos días, a verdade, pero non é nada divertido chegar a casa entusiasmado e coa certeza de que desta vez vou avanzar e descubrir que hai que volver atrás. Non por ter que volver a escribir o que xa tiña escrito senón pola posibilidade de que apareza algunha personaxe nova que intente roubar protagonismo aos veteranos da novela ou mesmo que o narrador continúe revolucionándome o galiñeiro.

Anotación do 16 Outubro 2015

Curiosamente, algúns días de outono veñen preñados de forza e de luz e fan que en lugar de pensar en recollernos e prepararnos para un frío inverno queiramos comezar novos proxectos, facer cousas novas ou probar o secreto de porco á grella con redución de mencía do dezaseis.

Compostela é o que ten. Algúns falan por falar cando din que que si a choiva, que si as pedras molladas e os ecos do vento polas rúas milenarias desta cidade. Compostela ten luz no outono, e ten os matices propios dos nosos montes cando caen as follas. Si amigos, en Compostela vin beirarrúas que parecen os camiños do Courel e escoitei ás vellas árbores bisbando historias de meigas namoradas fuxindo a cabalo dos trasgos polo monte do Pedroso. Compostela é arte, e non só cando chove. Estes amañeceres laranxa pola banda do Pico Sacro, os dediños do sol acariñando ás follas dos carballos de Santa Susana e deixando un ronsel de luz e brétema no chan. A historia camiñando á nosa beira, a telúrica enerxía dos lugares sagrados, deses cruces de camiños que xa eran lugar de peregrinación fai miles de anos. Isto é o que ten Compostela, isto é o que aporta esta cidade a todo aquel capaz de sentir máis aló dos sentidos.

E se lle cadra por iso levo unhas semanas coa sensación de ir desprendendo enerxía. Aproveito a muda outonal para soltar lastre, para deixar a un lado algúns proxectos, tal vez abandonalos definitivamente e centrarme nunhas poucas cousas. Direi que os doce contos dos que xa vos falara van por bo camiño. Xa naceron  e cando vaian algo máis crecidos ireinos presentando neste blog. Non teño claro como farei, algún xa é demasiado longo para unha soa entrada e pode que faga versión curta para o blog e versión estendida para publicar. Xa sabedes, como nas películas.

E coma un ratiño no seu labirinto ándolle dando voltas ao tema da novela, aquela cousa da que xa teño falado noutras ocasións. Creo que vou poñerme a berrar “Marchando, que fan falta as camas!!” e deixar que a miña capacidade creadora se centre noutras historias que levan tempo pedindo o seu espazo. Por iso vou formatar o meu maxín e para gañar espazo publicarei por entregas a novela no blog que fai tempo abrín para ir comentando como era isto de escribir. Será a única maneira de desfacerme deses papeis que falan sobre personaxes que levan agardando demasiado tempo por un desenlace.

Entrementres, naveguemos.

O sete de outubro.

Eu non sei explicalo demasiado ben, pero dende que son budista sinto que as cousas van cadrando, que os días teñen certa lóxica e que arredor de min vai xurdindo unha rede de conexións que antes ou ben non existían ou non eran tan evidentes.

Como xa conto nalgún outro lugar deste blog, sempre tiven certa tendencia espiritual. Nos meus anos mozos lin bastante sobre budismo, poderes telúricos e outras teorías sobre as enerxías que nos rodean e que entran dentro do ocultismo e da parapsicoloxía. Incluso cheguei a practicar en diferentes etapas ioga, Tai-Chi e meditación. Porén, nunca cheguei a afondar o suficiente nestes temas e como acontece con case todo o que lin durante todos estes anos non recordo case nada.

Así e todo, algo deste coñecemento debeu quedar en min porque todas estas novas teorías psicolóxicas que tratan de ensinarnos a controlar as emocións e a establecer relacións máis humanas cos outros me resultaban xa familiares, e lendo algún libro sobre o tema parecíame que iso xa o lera antes nalgunha outra parte.

Entón busquei nos meus libros e descubrín que moitos parágrafos que subliñei a comezos dos anos noventa están de plena actualidade e que aquilo que os budistas levan explicando miles de anos é agora o máis avanzado da neurociencia cognitiva. Tampouco é estraño, tendo e conta que os físicos están enleados en demostrar cientificamente o que os gregos afirmaban sobre a materia e as partículas primixenias e infinitas. Non teño dúbida de que acabarán chegando á conclusión de que detrás de todo o físico existe algo espiritual, algo que é a esencia das cousas, que lles da vida ou realidade.

Pero falaba dunha rede de conexións que sinto que se van tecendo ao meu redor. Xa sei que pode parecer simple azar e que pode parecer o máis normal do mundo, pero para min é moi importante o feito de que nun mesmo día poida falar coas tres das persoas que sinto máis próximas a min, con estas amizades veteranas das que falaba fai anos, persoas coas que compartín a vida a diario e que agora vexo de cando en vez, ás veces anualmente.

Pero están aí, e como dende fai unhas semanas sinto que vou atraendo conversacións e contacto humano non me pareceu raro que no mesmo día poida mirar aos ollos a tres persoas ás que quero moitísimo e poidamos compartir un tempo xuntos. Nesta época na que facemos a nosa vida social a través das redes sociais e dos teléfonos é de agradecer poder sentir o contacto dos outros, unha man un abrazo. E saber que nese preciso instante estamos xuntos no mesmo tempo e no mesmo espazo. Este é, sen dúbida, o sentido da vida.

El gran sueño de Awahe Ibrahimou.

El sueño de Awahe  Ibrahimou  era montar en coche. Nadie en la aldea sabía de donde le venía tan extraño deseo, pero desde siempre recordaban al pequeño Awahe correteando entre las chozas con un palo entre las piernas y gritando je suis a voiture je suis a voiture.

Había nacido a orillas del rio Níger, a doscientos cincuenta quilómetros de Bamako. Su padre se dedicaba a criar cabras, al igual que su abuelo y que el abuelo de su abuelo. Su madre era de Burkina Faso, pero habían llegado a su aldea treinta años antes, huyendo de la guerra, aunque es imposible huir de la guerra si vives a orillas del Níger. Vayas a donde vayas siempre habrá guerra.

Pero Awahe Ibrahimou tuvo la suerte de crecer de espaldas a los conflictos. Su poblado parecía invisible para los grupos armados que secuestraban niños para la guerra y niñas para entretener a los jóvenes soldados. Tampoco los mercenarios de las multinacionales mineras habían pasado por allí, ni los cascos azules, ni las ONG. El único contacto con el mundo exterior era la vieja misión en la que tres hombres con barba y túnicas les enseñaban a contar sin guijarros y a hablar y escribir una lengua que a todos les parecía graciosa. Tal vez fue en aquella pequeña casa de madera de los misioneros bautistas donde pudo ver algunas fotografías de los coches en los que ahora deseaba montar.

Por eso desde niño se esforzó en aprender y en cuando pudo se fue hacia el norte, sin prisas por llegar pero con la certeza de que llegaría. A veces les contaba a sus ocasionales compañeros de viaje que al llegar a Europa trabajaría y tendría dinero para comprar un coche y con cara de felicidad les enseñaba vieja página del National Geographic en la que aparecía la fotografía de un coche.

Unas semana más tarde, al conductor del mercedes le parecería una cruel broma del destino que lo único que llevaba en los bolsillos aquel muchacho fuese una fotografía del mismo modelo de coche en el que ahora viajaba su cadáver. 

Nociones de astronomía XI: las dificultades de los desplazamientos cortos

Como todas las aficionadas a la astronomía saben, en el año 1949 un OVNI se estrelló en Nuevo México y fue trasladado, con sus tripulantes aún vivos, a la base militar de Roswell. Este hecho coincide con las primeras pruebas nucleares llevadas a cabo por Estados Unidos en el desierto de Nevada. Eran tiempos confusos. La tecnología alemana sirvió de inspiración tanto para los rusos como para los americanos y se inició una carrera por saber quién sería el primero en comprender el funcionamiento de los distintos tipos de naves alienígenas que por aquel entonces visitaban la tierra.

No es difícil deducir que los habitantes de otros mundos vinieron a mirar, a ver qué pasaba por la tierra, que era todo ese follón. Una cosa era organizar una guerra mundial y que al final se te vaya de las manos y lanzar un par de bombas nucleares y otra muy distinta estar experimentando aquí y allá, enriqueciendo uranio, creando nuevas bombas y compitiendo, en definitiva, para demostrar quien tiene el misil más grande.

Imagino que sorprendidos agarraron la nave interestelar y se vinieron a dar una vuelta poniendo cara de Obelix diciéndole a Ideafix aquello de "Il sont fous ces romains". Estos humanos no han aprendido nada, pensarían al ver que después de dos guerra y millones de muertos en apenas treinta años lo que hacen las naciones del mundo libre y del mundo menos libre es armarse hasta los dientes creando armas cada vez más sofisticados y mortíferos.

Y aquí están, manipulando los mandos de su nave mientras intentan comprender nuestra forma de organizarnos. Van de aquí para allá y en todas partes son vistos, y en todas partes ven contradicciones y tradiciones culturales que no tienen lógica ni explicación. Y supongo que en un despiste van y se estrellan.

Si ya lo dice la DGT, hay que tener cuidado con los desplazamientos cortos  porque no me diréis que no resulta un poco lamentable largarte un viaje intergaláctico de miles de años luz y pegarte un tortazo en un desierto por el que no pasa nadie!!

Os Paramales de Xoel López

Por estas cousas que teñen as búsquedas de internet descubrín a Xoel López cando andaba na procura da canción de Berlanga "Perlas ensangrentadas". Creo que quería poñer o video nalgunha entrada deste blog, ou algo semellante. Pásame ás veces que paso máis tempo buscando fotos o vídeos para completar as miñas entradas que escribíndoas.

Pero falaba de Xoel López, de como cheguei a ver un video dun concerto no que tocan unha versión de "Perlas ensangrentadas" que me gustou tanto que me puxen a buscar máis música del e descubrín unha canción que se chama "Tierra" dun disco que se chama Atlántico. 

Supoño que todo é puro azar, que hai días nos que estás máis receptivo que outros. Algunha conexión neuronal se activa e sintes que che falan a tí, que o que les ou escoitas fala de tí. É o que me pasa con esta canción, que expresa o que eu quixera ter expresado algunha vez. 

E así foi como comecei a escoitar a Xoel López. Supoño que hai moitas outras persoas que fan música como él, que fan poemas e lles poñen música, pero polo azar do que antes falaba con quen conectei foi con él. Nestes tempos de tanto comercio musical no que fan estrelas a base de márketing e programas de televisión agradécese descubrir que hai xente creando cousas fermosas. Artesáns que ofrecen o que eles mesmos fan sen artificios nin lerias. 

Por iso creo que este disco merece estas letras que eu estou escribindo e o tempo que tí lle estás dedicando. Non tiven moito tempo para escoitalo pero tendo en conta que foi o meu amor quen mo regalou comprenderase que sexa un bo acompañamento para os meus periplos polo Mar de Beaufort.