Primeira parte. Os vellos osos (I)
Segunda parte. Os vellos osos (II)
(III)
Pasei
a semana traballando máis que de costume. Por unha parte as cousas
andaban algo revoltas na empresa. Alguén metera a zoca ben metida e
tiñamos que revisar as contas dos últimos meses. E na casa as
cousas tamén se torceran. Os obreiros emprezaran a traballar o luns,
e o martes un deles rompera unha das tuberías da auga e tiñamos a
madeira enchoupada. O venres, algo esgotada e con serías sospeitas
fun a unha farmacia e merquei un test para saír de dúbidas.
Efectivamente, levaba máis de catro semanas de embarazo.
E
foi entón cando as cousas se precipitaron. A nena aparecíase cada
vez máis a miúdo e busquei por internet se o embarazo provocaba
alucinacións. Un par de referencias sobre este asunto fixo que me
relaxara un pouco. Sentinme como Ally McBeal cando aparecía un bebé
bailando ao ritmo de Barry White, aínda que o que eu vía tiña un
toque sinistro que me enchía de frío e inquedanza. Semellaba que
quería contarme algo, que as súas aparicións non eran cauais senón
que buscaba comunicarse conmigo. Non souben dicir se foi pola
frecuencia das aparicións ou por algún efecto psicolóxico que nos
fai familiarizarnos con aquelo que se volve habitual, pero comecei a
ver no rostro da rapaza algo coñecido, algún rasgo na súa faciana
que non me resultaba alleo, un xesto que me recordaba a alguén que
non sabía identificar.
Para
entón a rapaza xa se me aparecía en calquera lugar. Aprendín a
identificar algúns cambios que se producían xusto antes de vela ou
de escoitala. Todo comezaba cunha lixeira sensación de frío, un
zunido moi leve comezaba a sonar na miña cabeza e estivera onde
estivera, semellaba que todo se tornaba un pouco gris, como se entre
os meus ollos e a realidade se formase un velo.
O
preocupante foi que todo o que acontecía comezara a parecerme
normal. Non falara con ninguén do asunto e o meu embarazo axudaba a
buscarlle unha explicación aos meus momentos de ausencia e aos
comportamentos ás veces algo incongruentes. Fernando estaba tan
entusiasmado con ser pai que todo canto eu facía lle parecía ben.
Trouxera para casa un montón de libros sobre crianza e non había
día no que me fixera algunha pregunta para a que non tiña resposta.
Que si iamos practicar o coleito, que si lactancia materna, que si
podiamos poñerlle xa música clásica. Eu deixábao dicir e facer xa
que cada vez estaba máis interesada en tratar de comprender que era
o que me trataba de dicir aquela nena que dende facía unhas semanas
entrara na miña vida.
Había
veces nas que máis que palabras soltas parecía querer contarme unha
historia, aínda que case sempre repetía as mesmas frases. Sabía
que se chamaba Herminia, e que estaba nun lugar no que tiña frío.
Alguén a metera alí e me pedía que a sacara xa. Pero foi cando
comezou a dicirme que quería volver coa súa nai que comecei a
sentirme mal.
Eu
preguntáballe quen era e onde estaba, que quen lle estaba a facer
dano. Pero ela volvía a repetir que tiña frío, que a sacase de
alí, e dalgún modo a súa angustía conseguía afectarme, como se o
que sentía aquela aparición me afectase a mín tamén. Foi entón
cando decidín preguntarlle á miña matrona se os embarazos podían
provocar alucinacións. Según me explicou, había veces nas que a
preñez provocaba moito estrés, o que podía provocar que algunhas
mulleres sufrisen alucinacións auditivas ou mesmo visuais, pero
normalmente eran persoas que xa tiveran antes algún episodio de
delirio, ou que sufrían de esquizofrénia. Non coñecía o meu
historial, pero todas as probas que me fixeran estaban indicando que
o embarazo era perfecto e que non había motivo para a preocupación.
A non ser, claro está, que fose un embarazo que realmente non
desexaba e que o meu corpo estivera reaccionando dese modo.
Eu
lle dixen que se ben non me plantexara ter familia, tampouco era algo
que descartara. Que a miña situación era boa e que en realidade
estaba ilusionada co feito de ser nai, pero que xusto polos días que
quedei preñada comecei a ver a unha nena que me falaba.
A
matrona disimulou a cara de extrañeza e díxome que en principio non
debería preocuparme, pero que se o tema se tornaba unha
obsesión para mín podería recetarme algún medicamento
suave para o estrés, ou mesmo algún antipsicótico dos que empregan
as persoas con esquizofrénia. Pero que o máis probable era que se
tratase dalgo puntual, e que a mellor solución sería que
entretivera a cabeza con outras cousas. Nos próximos meses toda a
miña vida ía cambiar, dixo, e tal vez faría ben centrándome en
facer plans de futuro.
Saín
da consulta pensando que debería buscar unha ocupación, que a
matrona tiña razón e que debía centrarme en todas as novidades que
ían acontecer nos próximos meses. Comecei a prestarlle atención a
Fernando, recorrimos varias tendas vendo berces, carritos, roupa..
Descubrín que arredor da crianza había todo un mundo de productos
raros, seguros e imprescindibles. Non podía imaxinar que as escollas
que había que facer á hora de ter fillos fosen tan compricadas.
Carrito, silla para o coche, berce, trona ... E para todo había
modelos distintos, medidas de seguridade, cores. A sorte foi que
Fernando estaba totalmente enchufado co asunto e era él o que falaba
cos dependientes e entendía o que nos preguntaban. Era un home moi
informado, e sabía o que quería. E desta vez eu alegreime moito da
súa necesidade de informarse a fondo sobre todo o que facía.
Pero
a nena seguía aparecéndose.
Decidira
que non ía prestarlle atención, que faría con ela como facía con
algunha compañeira de traballo. Sabía que estaba alí e que mesmo
intentaba comunicarse, pero eu nin caso. Tiña a confianza en que
isto era algo que pasaría, que seguramente cando parise todo
remataría pois o meu cerebro xa non tería que inventar unha nena
imaxinaria. Xa bastante tería cunha nena real. Pero as cousas
fóronse complicando. Se ao principio o único que vía era unha nena
que demandaba a miña atención, agora semellaba máis ben unha
desesperada petición de auxilio. Aquela nena parecía sufrir, e
dalgún modo tamén eu notaba no meu interior ese sufrimento.