Os vellos osos (I).

 

Sería estupendo ter un cartel como o dos parquins que anunciase aos nosos conxéneres que non collen máis parvadas na nosa caixa de cousas estúpidas. Hoxe a miña está a rebentar. Comezo o día discutindo con Fernando porque xa non quedan cereais, como se nalgún momento asináramos un contrato polo que eu me encargaría de abastecer a nosa despensa. Despois aquel idiota no autobús entrando coa mochila posta en plan marine americano invadindo Granada. E no traballo... En fin. No traballo as parvadas de Marisa, as mamarrachadas de Ánxo e os cheirentos pes do de contabilidade. E para finalizar a xornada a xefa pídeme tres memorias unha hora antes de pechar. E como sempre, ten que ser para xa.

Saio á rúa cansa e aburrida, máis enfadada que de costume e coa sensación de que o mundo conspira contra min. Coma entender senón que o ceo se torne gris e comece a chover xustamente cando deixo pasar o autobús e decido ir andando para casa. Camiño por debaixo dos soportais da Rúa Nova pensando nas miñas cousas, teño que ir mercar algo de roupa para a excursión da fin de semana, pode que merque un conxunto suxerente, acorde coa habitación do Parador no que imos hospedarnos. Unha idea inespecífica atravesa a miña cabeza e síntome incómoda, algo malhumorada sen saber moi ben o motivo. Pásame ás veces, as preocupacións chegan á miña mente como pequenas avelaiñas que dan voltas e voltas arredor das bombillas até que se chamuscan. Atraveso a Quintana e recordo que non mequei os cereais, pero non me importa, non é iso o que me preocupa, non é iso do que me esquezo. Baixo por Casas Reais decidíndome mentalmente entre tanga ou coulote e parada no semáforo de Virxe da Cerca caio na conta, chamúscase a avelaiña e ilumínaseme o caletre. É moi posible que nesta fin de semana me veña a regla.

E entón véxoa. Está apenas a dous metros da porta da miña casa, como agachada detrás do pivote de pedra que hai na esquina da Rúa do Olvido con San Pedro. Parece unha nena duns oito ou nove anos, en todo caso unha nena pequena, co cabelo enguedellado e co rostro esbrancuxado. Achégome a ela mirando ao meu redor, extrañada de que unha nena tan pequecha poida estar alía soa, baixo a choiva e con pinta de estar algo perdida. Fágolle un aceno coa man, pero unha vella con paraugas ven contra mín sen intención de esquivarme e teño que botarme a un lado. Cando volvo mirar, o lugar onde estaba a nena está baleiro. Tal vez marchou coa vella do paraugas, ou tal vez foi unha alucinación. Últimamente non fago máis que ver cousas raras.

Fernando non está de humor e eu quedo coas ganas. Mentres el prepara a ensalada eu collo os vasos e os pratos, pégome a él de modo que sinta no seu lombo os meus peitos, pero non quere enterarse. Ben sabe que me apetece facelo, pero nin se inmuta cando lle dou unha vigorosa palmada nas súas nádegas. Obviamente, non penso pedirllo. Sempre me pasa, cando saio tarde do traballo chego a casa con ganas de sexo, tal vez sexa unha maneira de canalizar a miña frustración. Fai anos, antes de estar con Fernando, adoitaba quedar pola zona vella e rara vez marchaba soa para casa. Foi así como nos coñecimos, e aquela noite houbo algo moi intenso e electrizante entre nós. Esta noite, sen embargo, cenamos vendo un par de capítulos da última serie á que nos enganchamos e xa na cama fago un último intento de excitalo sen ningún resultado.

Despois dun sono inquedo érgome aínda máis cansa que cando me deitei. Teño unha sensación extraña no corpo, algo me andivo dando voltas na cabeza e non son quen de recordalo. Tal vez un pesadelo demasiado intenso, tal vez algunha preocupación da que non quero acordarme, ou simplemente o corpo que se prepara para a mestruación. O caso é que algo se me debe notar pois o primeiro que me pregunta Fernando é se me atopo ben, nótame algo pálida e con máis olleiras do habitual. Doulle a calada por resposta e marcho da casa sen máis contos.

Foi botarme fora e notar unha fría racha de aire frío na cara. A primavera está mediada e as mañás comezan a ser agradables. Nunhas semanas o sol nacente dará directamente na fachada da nosa casa e saír á rúa polas mañanas será sentir unha doce caricia no rostro. Nunca me imaxinei que viviría neste barrio de vellos. A casa era da miña familia dende moitos anos atrás. Miña nai mesmo pasara nela os seus primeiros anos, antes de mudarse coa miña avoa a un grande piso no ensanche. Os primeiros recordos que teño deste barrio son as visitas do domingo, despois da misa, á única tía da miña nai. Aquela vella era a irmá maior da miña aboa. Sempre vestida de negro e coa casa chea de velas non me inspiraba bos sentimentos e por iso sempre me mantiña a distanza. Cando era nena un par de bicos forzados. Máis adiante evitaba entrar naquela casa sempre que era posible. Por iso me sorprendeu que me deixara a mín a súa casa, a vella casa familiar para a que os meus tíos xa tiñan plans. E debo recoñecer que se vivo agora aquí é simplemente por darlles na cabeza. Ningún dos dous se portou ben coa miña nai cando morreu meu pai e quedamos alí soas, naquel piso que se nos facía demasiado grande para as tres mulleres. Miña nai sempre dixo que lles viña de parte de pai, o irmán da miña avoa e tío da miña nai. Era unha mala persoa, e xa está. Nunca conseguín que ninguén me dera máis explicacións e o meu total desleixo por todo o referente á familia fixo que eu nunca preguntara.

As pedras recén lavadas pola choiva reflexaban pálidamente a luz do sol que estaba comezando a asomar por riba da vella iglexia da Nosa Señora da Angustia. Como sempre que vou ben de tempo, decidín baixar pola Rúa de Bonaval para entrar no parque pola porta do vello ceminterio. Ía pensando nalgúns retoques para os informes do día anterior, xustificar mellor as memorias, facer refencia ás circunstancias de necesidade e oportunidade que tanto lles gustan aos de intervención cando vin unha pequena figura apoiada nos muros. Asusteime un pouco, é certo. Nesas horas polo parque só andaba o persoal de xardinería e algún que outro veciño que tiña que sacar ao can antes de ir traballar. Sen embargo estaba vendo unha nena duns oito ou nove anos que xogaba cunha vella boneca de trapo e que de cando vez ollaba para mín.

Mesmo para min, que sinto tanta curiosidade polas crianzas coma polas aves de curral, aquela situación resultaba demasiado extraña. Saudei a aquela nena poñendo a miña mellor sorrisa e achegueime a ela buscando coa mirada a alguén máis. Parecía lóxico que aquela nena non podía estar soa naquel paque. Todo foi moi repentino. Un arrepía recorreu o meu lombro cando me decatei de que era a mesma nena que vira onte ao chegar a casa. Sobresaltada detivenme en seco. Sinalando algún lugar inconcreto á miña espalda, comezou a dicir algo que non entendín. Xireime convencida de que vería aparecer á súa nai, pero alí non había ninguén, só se vían os tellados dalgunhas casas, entre elas a miña, e os muros exteriores do parque. Cando volvín a vista a nena xa non estaba.

Pasei todo o día cunha extraña sensación no corpo. Seguro que o soñaches, dixo Marisa, e agora pensas que foi algo que pasou. Ou iso ou andas con algo de resaca, dixo Ánxo. O certo é que non parecía lóxico ter visto á mesma nena dúas en situacións tan extrañas. Dalgún modo semellaba que a imaxe da nena quedara grabada na miña cabeza dende a tarde anterior e hoxe parecerame tela visto ao atravesar o parque. Se lle cadra ía máis durmida do que me parecía. Intentei non pensar máis no asunto e rematar os traballos pendentes para poder marchar tranquila o fin de semana.

Mesmo antes de recoñecela sei que é ela. Está sentada no banco do parque, como ausente de todo canto acontece ao seu redor. Atraveso a zona de xogos esquivando avoas e papas modernos ansiosos por demostrar que están entregados á crianza. Intento non perder de vista á nena pois teño a certeza de que dun momento a outro desaparecerá da miña vista, igual que as veces anteriores. Sen embargo desta vez consigo chegar á súa beira e saudala coa man. Ela segue coa mirada perdida, como se puidese mirar a través de mín e nen sequera reacciona cando me sento ao seu carón e lle pregunto con quen está. Miro arredor esperando que alguen reaccione. Supoño que algunha persoa virá, que unha nena nunca estará soa nun parque, pero ninguén parece preocuparse ao verme alí sentada ao carón dunha nena pola que ninguén parece mostrar interés algún. Tampouco ela parece mostrar interés ou inquedanza por nada. Manténse absorta, coa mirada perdida e só cando lle pregunto se está soa parece reaccionar. Mira para mín pero sen verme. Hai algo nos seus ollos me me asusta e me atrae ao mesmo tempo, algo que me resulta familiar, uns ollos grises e duros, máis propios dunha persoa adulta que dunha cativa como ela. Lentamente levanta unha man coma se quixera acariñarme pero detense a medio camiño. A súa voz ao falar é extraña e tan avelaíña que non sei se realmente falou ou imaxinei que falaba. Preguntolle cómo se chama e achegome un pouquiño máis a ela. "Chámome Herminia" creo escoitarlle, "e teño moito frío"

Continúa: Os vellos osos (II)