I
Sinte
un sabor metálico na boca e un molesto formigueo nas pernas. Antes
de abrir os ollos sabe que está tirado no chan, a cabeza apoiada
sobre o cómaro e o resto do corpo no camiño. Tropezou e caeu?
Mareouse? Non o ten claro, non o sabe. Enriba del ve as polas duns
carballos e un pouco máis lonxe o ceo azul. Que hora será? Levará
moito alí estarricado? Intenta incorporarse pero o seu corpo non
responde, e comeza a sentir a dor. É un home tirado nunha cuneta e
aínda que el non o sabe, cando remate este relato estará morto.
II
Aproveitando
o tempo solleiro saíra a correr coa fresca, como outras tantas
veces. Bordeando o rio Grande había unha pista forestal que levaba á
Ponte do Muiño. Despois cruzaba o río e volvía polo Camiño Vello.
En total once quilómetros. Facía ese tramo sempre que podía.
Relaxáballe moito máis que correr pola cidade. Non era un
deportista profesional nin moito menos, pero gostaba de manterse en
forma e sentirse forte. Aquela mañá saíra correr máis cedo que de
costume, o día amañecera luminoso e acariñador e pensou que mesmo
podería ver algún corzo polo camiño. Sentíase ben, pensando nas
súas cousas, na pequecha que viña de facer sete anos e insistía en
que quería celebrar a Primeira Comuñón ou no maior que para o
curso seguinte comezaría a ESO. O tempo pasara moi rápido e alí,
naquel silencio do amañecer, parecía percibilo con máis claridade.
Algúns paxaros saudaban os primeiros raios do sol e só ao lonxe, de
cando en vez, os ladridos duns cans parecían romper a tranquilidade
do novo día.
III
Intentou
erguerse de novo. Notou humidade no seu costado e coa man puido
comprobar que tiña o pantalón enchoupado. Quixo pensar que era
suor, aínda que non lle dera tempo a suar tanto; quixo convencerse
de que perdera o equilibrio e fora caer nunha poza, pero a mediados
de xullo non había pozas polo camiño; quixo tranquilizarse pensando
que caera nunha cagada de cabalo, ou mesmo que nacía auga. En
realidade quixo pensar en todo menos no máis evidente. O seu corpo
descansaba nun inmenso charco de sangue.
IV
Intentaba
recordar. Sentíase ben aquela mañá, ía a bo ritmo, nada parecía
fallar no seu corpo, nin sequera o xeonllo que lesionara facía tres
meses. Acababa de subir o Outeiriño da Fraga e xa case podía ver a
carballeira do Brandán cando ao lonxe comezara a escoitar un
balbordo. Si, agora recordaba. Escoitara polo monte abaixo movemento
de ramallada e o gruñir dunha besta brava. Case non tivo tempo para
mirar, por diante del, a escasos centímetros, pasou unha porca
brava. Sería iso? Atacaríao o xabaril? Agora lembraba nídiamente
ao animal cruzando, el deténdose en seco e de súpeto algo
trabándolle o costado, a pel fervéndolle e escuridade.
V
Tocou
a ferida. Se polo menos puidera moverse. Non sabía canto levaba así.
Tampouco sabía se estaba todo o tempo esperto ou se de cando en vez
perdía o siso. Facendo un último esforzo foi quen de sentarse. O
branco calzón de correr convertérase nunha tela sanguenta, o mesmo
que a camiseta verde que lle deran por participar na Carreira
Pedestre do ano pasado. Non sentía as pernas e onde debía estar a
ferida notaba unha sensación de friaxe que lle provocaba un medo
absoluto. Cando conseguiu erguer a camiseta comprobou que no costado
dereito, á altura dos riles, tiña tres ou catro feridas sangrantes
e sen ser ningún esperto neste tipo de cousas soubo que eran
perdigóns de caza o que tiña no costado. E non paraba de sangrar.
VI
Espertárono
as raiolas de sol que se filtraban entre a follaxe das árbores.
Quixo mover os brazos pero xa non tiña forzas. Non podía saber
canto levaba alí tirado, pero por uns segundos imaxinou que nada
diso estaba acontecendo, que estaba de regreso na casa, á sombra das
maciñeiras e bebendo auga fresca do pozo. Despois iría darse unha
ducha rápida e prepararía o almorzo para o resto da familia. Dos
catro, él era o único madrugador, e sabía que cando regresara
aínda estarían na cama. Un tremor no peito confirmoulle que xa non
volvería, sentiu un calor estraño nas pernas e o aire fíxose cada
vez maís quente até que non puido respirar máis. Morreu.
VII
Os
homes da taberna estaban a contar con fachenda que pasaran toda a
mañá detrás do xabaril que entrara a fozar nos campos da Ferreira
e entre viño e viño rían recordando como ao pequeno dos Bravío se
lle escapou un tiro ao baixar pola carballeira do Brandán. A
escopeta do avó fíxoseche moito, non é? Berraban e de xeito viril
golpeaban ao cativo de apenas doce anos no ombreiro. Foi o do estanco
o que entrou na taberna dicindo que viñan de atopar a un home
tirado. Todos calaron decontado ao ver as luces do coche patrulla.





