O home tirado.

I

Sinte un sabor metálico na boca e un molesto formigueo nas pernas. Antes de abrir os ollos sabe que está tirado no chan, a cabeza apoiada sobre o cómaro e o resto do corpo no camiño. Tropezou e caeu? Mareouse? Non o ten claro, non o sabe. Enriba del ve as polas duns carballos e un pouco máis lonxe o ceo azul. Que hora será? Levará moito alí estarricado? Intenta incorporarse pero o seu corpo non responde, e comeza a sentir a dor. É un home tirado nunha cuneta e aínda que el non o sabe, cando remate este relato estará morto.

II

Aproveitando o tempo solleiro saíra a correr coa fresca, como outras tantas veces. Bordeando o rio Grande había unha pista forestal que levaba á Ponte do Muiño. Despois cruzaba o río e volvía polo Camiño Vello. En total once quilómetros. Facía ese tramo sempre que podía. Relaxáballe moito máis que correr pola cidade. Non era un deportista profesional nin moito menos, pero gostaba de manterse en forma e sentirse forte. Aquela mañá saíra correr máis cedo que de costume, o día amañecera luminoso e acariñador e pensou que mesmo podería ver algún corzo polo camiño. Sentíase ben, pensando nas súas cousas, na pequecha que viña de facer sete anos e insistía en que quería celebrar a Primeira Comuñón ou no maior que para o curso seguinte comezaría a ESO. O tempo pasara moi rápido e alí, naquel silencio do amañecer, parecía percibilo con máis claridade. Algúns paxaros saudaban os primeiros raios do sol e só ao lonxe, de cando en vez, os ladridos duns cans parecían romper a tranquilidade do novo día.

III

Intentou erguerse de novo. Notou humidade no seu costado e coa man puido comprobar que tiña o pantalón enchoupado. Quixo pensar que era suor, aínda que non lle dera tempo a suar tanto; quixo convencerse de que perdera o equilibrio e fora caer nunha poza, pero a mediados de xullo non había pozas polo camiño; quixo tranquilizarse pensando que caera nunha cagada de cabalo, ou mesmo que nacía auga. En realidade quixo pensar en todo menos no máis evidente. O seu corpo descansaba nun inmenso charco de sangue.

IV

Intentaba recordar. Sentíase ben aquela mañá, ía a bo ritmo, nada parecía fallar no seu corpo, nin sequera o xeonllo que lesionara facía tres meses. Acababa de subir o Outeiriño da Fraga e xa case podía ver a carballeira do Brandán cando ao lonxe comezara a escoitar un balbordo. Si, agora recordaba. Escoitara polo monte abaixo movemento de ramallada e o gruñir dunha besta brava. Case non tivo tempo para mirar, por diante del, a escasos centímetros, pasou unha porca brava. Sería iso? Atacaríao o xabaril? Agora lembraba nídiamente ao animal cruzando, el deténdose en seco e de súpeto algo trabándolle o costado, a pel fervéndolle e escuridade.

V

Tocou a ferida. Se polo menos puidera moverse. Non sabía canto levaba así. Tampouco sabía se estaba todo o tempo esperto ou se de cando en vez perdía o siso. Facendo un último esforzo foi quen de sentarse. O branco calzón de correr convertérase nunha tela sanguenta, o mesmo que a camiseta verde que lle deran por participar na Carreira Pedestre do ano pasado. Non sentía as pernas e onde debía estar a ferida notaba unha sensación de friaxe que lle provocaba un medo absoluto. Cando conseguiu erguer a camiseta comprobou que no costado dereito, á altura dos riles, tiña tres ou catro feridas sangrantes e sen ser ningún esperto neste tipo de cousas soubo que eran perdigóns de caza o que tiña no costado. E non paraba de sangrar.

VI

Espertárono as raiolas de sol que se filtraban entre a follaxe das árbores. Quixo mover os brazos pero xa non tiña forzas. Non podía saber canto levaba alí tirado, pero por uns segundos imaxinou que nada diso estaba acontecendo, que estaba de regreso na casa, á sombra das maciñeiras e bebendo auga fresca do pozo. Despois iría darse unha ducha rápida e prepararía o almorzo para o resto da familia. Dos catro, él era o único madrugador, e sabía que cando regresara aínda estarían na cama. Un tremor no peito confirmoulle que xa non volvería, sentiu un calor estraño nas pernas e o aire fíxose cada vez maís quente até que non puido respirar máis. Morreu.

VII

Os homes da taberna estaban a contar con fachenda que pasaran toda a mañá detrás do xabaril que entrara a fozar nos campos da Ferreira e entre viño e viño rían recordando como ao pequeno dos Bravío se lle escapou un tiro ao baixar pola carballeira do Brandán. A escopeta do avó fíxoseche moito, non é? Berraban e de xeito viril golpeaban ao cativo de apenas doce anos no ombreiro. Foi o do estanco o que entrou na taberna dicindo que viñan de atopar a un home tirado. Todos calaron decontado ao ver as luces do coche patrulla.