jueves, 5 de diciembre de 2019

Os dous corvos.





O autobús das once e media sube con atraso, pensou ela mentres intentaba ver a hora a través das vellas cortinas da cociña. Levaba un bo pedazo ao sol, á beira do pozo, mentres el ía da cancela ao cabazo, do cabazo ao vello alpendre onde gardaban o tractor e outra vez a empezar. A mesma historia de todos os días, semana tras semana e mes tras mes. Facía tempo que xa non tiñan presa. Que presa ían ter, con fillos convertidos en homes e as netas xa criadas e estudando na capital. A vida pasara como un suspiro e agora xa non tiñan nada que agardar, e sen embargo ela notaba nel a mesma inquedanza dos vinte anos, cando mercaran aquel terreo e cada día despois do xornal él ía arrombando pedra sobre pedra para ir facendo aquela mesma casa na que agora deixaban pasar as mañás ao sol.
Daqueles primeiros días recordaría ela as ganas que tiñan sempre de comerse, os encontros apurados e intensos en calquera lugar, donos como eran de si mesmos e do seu tempo. Mesmo cando a súa preñez xa era molesta para todo aínda lle quedaban ganas para arrimarse a él e deixalo facer. Agora mirábao e aínda podía ver nos seus ollos negros algo daquela fogosidade, unha necesidade de ocupar o tempo, de estar sempre facendo algo. Así fora toda a vida e así levantaran a casa e a familia. Volveu mirar para el. Agora entretíñase coas polas do vello carballo, o que plantara no fondal, á beira da pista da Igrexa Vella. Trouxérao coa carretada de leña que xuntara para acender o forno pola vez primeira. Ela recordaba aquel día porque fora cando nacera a maior das súas fillas, a que tan enfermiña estivera. Aquela árbore convertérase co tempo nunha parte moi importante da casa, de feito para os veraneantes e os da vila era coñecida como a casa do carballo. Aos indianos dáballes por plantar palmeiras ou pinos, pero el decidira plantar un carballo do monte. Daralle forza á terra, miña sogra, díxolle no momento de plantalo á nai da súa muller, que viñera pasar uns días na casa para atender no parto á súa filla. Canta vida pasara á sombra daquela árbore. Ela achegouse a el cun par de brincos e xuntos escoitaron as doce badaladas no reloxo do concello.
O atraso do autobús das once e media era xa moito. Nos últimos meses afixéranse a ver pasar o autobús cada mañá. Servíalles para marcar o tempo, para situarse no día. Media mañá ía fora e era o momento de saír voando cara os prados, no outro lado do Regato da Loba, onde o sol non chegaba até ben andando o día. Despois volverían polo alto do Muiño e atravesarían a aldea de Ferreira. Con algo de sorte poderían dar un pe de leria con algún que, coma eles, xa non levaba máis ansia que recordar os días pasados.
Os da guerra foran os peores. Ela preñada de novo e a meniña tan falta de todo. Aquel inverno pensou que lle marchaba, que Deus noso señor llela arrincaba das mans. E se lle cadra esa era súa intención, que ben sabían eles que Deus nunca os tivo en moita estima. E non foi Deus, senón a vella tola que vivía no Soutovello a que se ocupou da meniña, a que cada un dos días nos que o seu home estivo no fronte de guerra viña pola casa e sempre traía algo. Media de leite, unha bola de pan, un par de chourizos. Téñolle lei ao teu home, dicía aquela muller da que contaban que toleara ao nacer por un mal vento. Ao parecer sempre que baixaba do monte paraba na súa porta para deixarlle unha pouca leña de carballo para pasar o inverno ao quente, ou estrume para a corte da ovella ou simplemente para darlle conversa do que fora, que ben sabía ela que aquel mozo, que non a coñecía de nada, o que quería era saber se estaba ben ou se lle faltaba algo. Tes un bo home, diríalle un cento de veces, non o vaias deixar marchar. E ben sabía ela que tiña un bo home da casa, e por iso non lle importou cando volveu da guerra con media perna esnaquizada, que pouco faltou para que lla cortasen. E por iso non deixou de ir un só día a cidade a visitalo ao hospital no que estivo tantas semanas ingresado antes de poder traelo para casa. E por iso durante todos e cada un dos anos seguintes sentiuse feliz a carón daquel home co que sacou adiante a familia sen importarlle ren os comentarios da estirada xente da vila, que sempre había algunha que a miraba para ela con cara de pena. E ela sorría é pensaba que o que lle faltaba de perna non impedía que fose un home na cama, e aí estaban as cinco criaturas que criaron para demostralo. E cando lle dicían vaia muller, vaia pena o do teu home, con esa perniña que ten que da pena velo camiñar ela respondía que tiña as súas vantaxes, que así non apuraba as tardes dos domingos á Casa da Xenoveva, como facían os homes da vila despois do partido. Que a saber que era o que lles faltaba na casa para ter que buscalo fora.
Unha nube atravesa rapidamente o ceo e polo chan deslízase unha sombra. Sen pensalo van buscando a parte soleada da horta e chegan ao beiral de diante do arrimo. Naquel comareiro fixeran o cerrado para os ovellas e aínda agora notábase que o terreo era distinto, coma se a herba gardase memoria dos moitos anos de abono e pastoreo. Cando ampliaran a estrada da vila leváranlles unha boa parte de terra e quedara unha pequena franxa de terreo entre a casa e o asfalto. Moita carraxe tiveran que tragar, coñecedores como eran de que o aparellador do concello fixera e desfixera para que lles levasen a eles a maior parte do terreo. No outro lado estaban os montes dos da Piluca, os falanxistas da vila, e ben sabían que non valían papeis nin reclamacións. Era ela a que tiña que calmalo e convencelo de que non había nada bo para eles no Concello, que non había necesidade de volver por alí e que o mellor era deixar as cousas como estaban. Foi ela a que nas noites nas que viña bravo e rumiando calquera barbaridade lle poñía a unha das pequenas no colo e unha culler na man para que lle dera o caldo. E a que deseguida as metía na cama da habitación pequena para deitarse espida ao seu carón e irlle arrincando de vagar, con cariños e bicos, os malos pensamentos e a xenreira. Nunha desas noites foi cando fixeron os xemelgos. Ela non quixo saírse a pesar de que el a avisou repetidas veces, que lle deixara sacar o boi do xugo antes de que a carretada marchara polo camiño abaixo. O que teña que vir que veña, bisboulle ela mentres coa lingua lle percorría o borde das orellas e finalmente, debruzándose sobre el, sentiu no seu interior a intensidade daquel home, a forza e mesmo algo da rabia que fora acumulando durante aqueles meses de ir e vir ás oficinas do Ministerio na cidade. Aínda agora, ao recordalo, sente un pequeno estremecemento no seu interior, un movemento das ás da memoria que a fan voar a aqueles días, o parto no que a vella tola do Soutovello lle dixo que viñan dúas criaturas, e el respondeu que a vida tiña estas cousas, que agora que os do Ministerio lle levaban o terreo eles aumentaban a familia por partida dobre. Co paso dos anos, os dous saben que ao final os días van poñendo a cada un no seu lugar, e que non foi casualidade que fora un dos xemelgos o que lle gañou a praza de Arquitecto do concello ao menor dos da Piluca, co moito que alardearon na praza dos estudios que lle estaban dando aos fillos, que parecía que só os deles podía estudar e ao final todos foron estudando e todos foron facendo as súas cousas e tamén os fillos dos pobres chegaron a se profesores ou doutoras ou dentistas, como a súa pequena, a que veu porque lle cadrou, porque ela se despistou e a verdade é que pensou que aos seus anos xa non tiña o forno para máis bolos e como aos corenta case tiñan tanta fame como aos vinte pois comían de calquera maneira e pasou o que pasou. E ben que agradecen cada día a sorte que tiveron con eles, que as criaturas sempre son a alegría das casas, e se de algo están fachendosos é das mulleres e homes en que se converteron aquelas crianzas que entre os dous sacaron para adiante na mesma casa na que agora

Escorréntanse polo bruído dun camión pola estrada. O tempo foi pasando entre recordos e xa o día está mediado. O autobús das once e media debeu subir sen que se decataran e agora estaba a piques de volver para abaixo, coa pouca xuventude que aínda vive na vila e que fan o camiño de regreso a casa. Aquela vila sempre fora das máis poboadas da comarca, e mesmo na aldea había unha morea de crianzas facendo carneiradas polos prados e as leiras. E os seus igual que os outros, rompendo o que tiñan romper, meténdose en liortas de cando en vez e mesmo chegando co nariz roto por unha pedrada ou pola pancada dalgún con máis forza ou con máis xenio. E todo foi pasando tan rápido, o instituto na cidade, os estudos en Santiago ou na Coruña, ou a Madrid que se foi a máis nova a rematar, a as vidas que os foron separando, as parellas, os netos e a netiña que saíu cuspidiña a ela, cos mesmos ollos alegres e o pelo rizo que da gloria vela.

Vai anoitecendo e regresan con calma á súa casa. O tellado de lousa, paredes con verdosas marchas na fachada que mira ao norte, as marcas que deixou ao seu paso o furacán Hortensia cando levantou as uralitas do vello alboio e as espetou contra a casa.

A última raiola de sol ilumina o tellado. O sol escóndese por detrás da Serra da Capelada. Míranse unha vez máis e saben que é hora de recollerse. A vellez, cando vai acompañada de moitos anos de compaña fai que as persoas non precisen das palabras para comunicarse. Case á vez abren as ás e voan cara ao vello carballo. Póusanse na pola máis grosa e agardan, como fan todas as noites dende fai xa moitos anos, dende que o seu tempo foi pasado e escolleron regresar noutra forma ao lugar no que foron tan felices. Abeirados agardan a que chegue a noite e que un novo día lles permita recordar todo aquelo que foron, sabedores como son de que a vida pasa nun suspiro, pero algo dos amores serenos queda nos espazos que algún día habitaron.



martes, 26 de noviembre de 2019

Memoria dos últimos meses.





8:08 Aquí non hai ninguén. Hoxe fun o primeiro en chegar, todas as mesas están baleiras, podo escoller calquera silla. Os ollos aínda están cansos da xornada de onte, e hai que volver a empezar.



9:04 Ruído, murmurio de persoas que chegan e van acomodándose. Algún ven cambiar a cadeira, outros miran para o traballo que os demais traemos para facer. Todos intentamos recordar onde estabamos, intentar manter o ritmo de onte e de antes de onte, tal vez da última semana. Arrecende a café de máquina, hai que intentar espelirse, estar centrado no que temos diante. Alguén busca desesperadamente un enchufe, xa mesmo para estudar fai falta tecnoloxía.
9:48 Estamos a tope. De cando en vez ergo a mirada. Na mesa reina un ambiente de concentración total. Non todos son estudantes. Vendo os papeis e os libros que teñen diante é fácil deducir que hai xente buscando un traballo mellor, un ascenso ou tal vez outra oportunidade para empezar de novo no mundo laboral. Tal vez un intento de corrixir a falta de recursos dunha familia que non tivo a oportunidade de darlle estudos ao fillos, ou que non tivo as luces suficientes para investir máis nos estudos das crianzas e menos en coches e en tabernas.
11:27 Hai que parar, facer un descanso para recuperar forzas e desconectar un pouco. Na prensa non hai nada interesante, ás mesmas historias de sempre, políticos politiqueando e medios de comunicación que viven das subvencións que as administracións públicas lles conceden. Cando remate esta eterna oposición escribirei algo sobre o asunto...
12:55 Hai outras veces nas que o que precisamos é unha parada mental. O noso cerebro vai polo seu lado e descubrímonos pensando cousas que de súpeto nos sorprenden. Eu calculo que dentro de seis anos a miña pequena deixará primaria e eu, en lugar de estar con eles levo meses facendo moitas horas ao día de biblioteca. Pero todos renunciamos a algo, na casa agardan a familia, amores, libros para ler. Non é nada novo para min, moito antes destes tempos pasaba os veráns da miña xuventude traballando para axudar na casa, pagarme a carreira, preparar as oposicións. A vida non sempre foi fácil.



15:08 Hai que ir xantar, algo lixeiro que non nos provoque sono. Conversas na porta, unha fala con mágoa coa mamá, van facer comida familiar esa comida tan rica que tanto lle gusta e ela non pode ir. Outra comenta, mentres come empanada nun banco do parque, que lle cambiaron o día de libranza e que por iso aproveita o día para vir estudar.
16:13 Volvo ao traballo, debo seguir e intentar cumprir co proxectado. Non hai tempo que perder. Hai que aproveitar cada hora, cada día. A competencia é moi dura no mundo das oposicións, cada vez somos máis os que buscamos asentarnos na vida, e cada vez máis preparados. Estudar durante meses, ás veces anos, e saber que ao final podes ter un mal día, pode entrar o único tema que levas mal preparado ou pode que os demais vaian mellor preparados. Dedicarlle meses, ás veces anos, e ao final depender en certa medida da sorte. É duro.


18:27 Saímos tomar outro café, facer un pis, ventilarse un pouco. Ás veces, ao pasar, miramos o que estuda a persoa do lado. É case inevitable. De tanto vernos rematamos por recoñecernos, aquel está coas de Inspector de Facenda, aquela prepara medicina, ese tan forte está coas de Prisións. Despois de tantos meses aquí sentados pensamos que os sitios son nosos. Somos animais de costumes e cada un soe sentarse no mesmo sitio. Por iso resulta gracioso ver as nosas caras de sorpresa cando alguén novo está na nosa mesa. Sabemos que os veteranos non se sentarían nos nosos sitios. Establecese entre nós unha especia de pacto, un respecto polo sitio da outra persoa, aínda que como é lóxico os sitios non teñen nome.
20:37 Imos quedando poucas persoas. En breve apagaran as luces indicando que temos que marchar. Ás veces, ao erguernos, dan ganas de saudarnos e felicitarnos polo traballo ben feito. Saímos pola porta con ganas de darnos palmadas no ombreiro Cansos pero satisfeitos. Mañá tocará madrugar de novo, volver a empezar. Sacrificar mañás de verán, festivos nos que non estás coa familia para asegurar un posto de traballo, para progresar. Calquera pode intentalo, pero non todos o fan. Hai atallos, hai trampas, pero aquí todos estamos queimando os nosos días, renunciando a outras cousas para conseguir un posto, un ascendo, algo distinto, ás veces mesmo algo mellor.
E o peor é que agora mesmo, cando eu saio pola porta da biblioteca na que ultimamente paso máis tempo que na miña casa, alguén estará no bar pedindo o segundo gin-tonic e pontificando, como quen coñece a verdade absoluta, sobre a inxustiza de que algúns traballen de oito a tres e el teña que currar dez horas e lle paguen nove. E falará con desprezo sobre o que descoñece, convencido de ser a única persoa que traballa e coa idea de que está levantando o país do mesmo modo que levanta as copas nos bares. E moitas veces escoito e calo, e me sinto como se tivera que avergoñarme do que ninguén me regalou, coma se levar dende os 16 anos traballando non servira de nada. Pero outras veces me poño en modo fachendoso e lle recordo a algún que non houbo festa que perdera nin copa que deixara de tomar, que mentres eu saía do traballo a algunha biblioteca outros ían xogar unha pachanga, ou á praia ou a beber cervexas en calquera terraza. Ao final cada un vai recollendo o que sementa, e teño a esperanza de que nos próximos anos poida recoller o que con tanto esforzo, sacrificios e renuncias fun sementando nos últimos meses.








lunes, 23 de septiembre de 2019

Forza Solar.



Si todas las noches en lugar de dormir pudieras contar estrellas, y pudieras contar una estrella cada segundo, tardarías toda una vida en contar todas las estrellas que tiene nuestra galaxia. Mi padre me decía estas cosas, y otras muchas que ya no recuerdo, mientras armábamos su viejo telescopio sobre la montura ecuatorial que ya habíamos reparado más de una vez.
Mi padre no era una persona cultivada, ni siquiera había recibido formación superior, pero sin embargo siempre supo transmitirnos la importancia de aprender e intentar superar en todo momento nuestros límites. Mis hermanas y yo nos criamos en un ambiente de escasos recursos económicos e intelectuales pero con grandes dosis de curiosidad y novedades. Ahora se que muchas de las cosas que para nosotros eran novedades también lo eran para ellos, que la primera vez que visitaron un museo científico fue con nosotros o que aquel viaje de tres horas más allá de la linea gravitatoria de la Tierra supuso la renuncia a cambiar de coche y la obligación de ir a trabajar en el colectivo durante los siguientes tres años, con el consiguiente madrugón que eso suponía. Pero en aquel momento, aquellas noches que pasábamos a la intemperie, escuchado el sonido del aire al pasar entre de los manzanos, eran para mi una prueba más de que mi padre lo sabía todo, de que ya lo había vivido todo.
Y ahora que han pasado más de veintisiete años desde su muerte lo recuerdo casi a diario, sobre todo al mirar por los enormes ventanales de esta nave y descubrir que continuamos en rumbo de colisión hacia el sol.
Quien me lo iba a decir a mí hace quince años.
Cuando acabé mis estudios conseguí colocarme en una empresa que organizaba cruceros espaciales entre las distintas bases planetarias en órbita. Mi especialidad eran los paneles solares. Había participado en el grupo de trabajo que había desarrollado las velas de captación de energía cósmica y humildemente debo de reconocer que tenía cierto prestigio en el mundillo. La empresa se puso en contacto conmigo incluso antes de terminar mis obligaciones con el Departamento de Formación y como el sueldo era bueno y me ofrecían trabajar en la Base Lunar IV (la más cercana a la Tierra) acepté sin pensarlo.
Por aquel entonces mantenía un estrecho contacto con mi familia. Mi madre trabajaba una de las centrales de transformación de plásticos que aún existían en medio del océano. Todas las semanas conseguía que mis hermanas y yo nos juntásemos en su transbordador habitacional para comer y conversar en persona. Ella, al igual que mi padre, decía que aún éramos seres gregarios, que necesitábamos el contacto físico y la presencia real. Que a pesar de todos los avances tecnológicos que nos permitían estar conectados con otras personas a miles de husos de distancia había una necesidad en nosotros que solamente la presencia del otro podía satisfacer. Por eso siempre tuvo un interés especial en mantener aquellas reuniones semanales. Cuando murió mi padre abandonó la colonia residencial en la que vivían y se compró aquel transbordador habitacional diciendo que así podría desplazarse a visitarnos cuando quisiera o recibir nuestras visitas en cualquier lugar de la órbita abierta. Recuerdo que mis hermanas y yo le habíamos preguntado si se acostumbraría a vivir siempre dentro de una cápsula habitacional, si no le vendría mejor seguir en la colonia, cerca de los lagos artificiales y de los bosques. Dijo que eso lo tendría siempre a su alcance, que simplemente tendría que desplazarse a alguno de los parques de esparcimiento y quedarse allí todo el tiempo que necesitase. Yo no lo veía muy claro, y sin embargo ahora soy yo el que vivo en una nave espacial con la certeza de que no volveré a pisar jamás los bosques de la Tierra.
Mientras me preparo para la revisión exterior pienso en las vueltas que ha dado mi vida en los últimos años. Como iba yo a suponer que acabaría presentándome voluntario para esta misión, que mi destino final estaría en un desplazamiento constante a través del espacio. Todo comenzó hace ocho años, cuando mi empresa fue seleccionada por el Gobierno Mundial para participar en el Proyecto Colonia. Para no aburrirles con datos que seguramente ya conozcan les diré que mi trabajo dentro del proyecto consistió en adaptar las velas de captación solar para que fuesen capaces de aprovechar también la energía cósmica. La tecnología ya existía desde hacía décadas, pero nunca se había utilizado en una misión de aquel tipo. Obviamente, mi parte en aquel asunto concluiría unas semanas antes del inicio del viaje. Después todo quedaría en manos del equipo de ingeniería que formaba parte de la tripulación. Y no solamente en lo referente a la propulsión y a la generación de energía en general. Debido a las peculiaridades de aquella misión entre la tripulación había especialistas en todas las áreas de conocimiento científico y tecnológico del momento. De hecho, la mayoría de ellos habían participado desde el principio en el proyecto, tomando decisiones y aportando ideas y soluciones a todos los problemas que a lo largo del tiempo se habían ido planteando.
Como ya he dicho, yo formaba parte del equipo de ingeniería encargado de diseñar las velas de captación de polvo solar. El equipo estaba formado por siete personas, tres hombres y cuatro mujeres, y yo era el único que me quedaría en tierra, o al menos eso era lo que pensaba yo. Al cabo de cuatro años una poderosa razón había provocado que cambiara de planes.
El mar es cambiante y nunca sabes en que momento te va a ofrecer la gran ola. Mi padre me decía esto mientras me animaba a meterme de nuevo en el agua con la tabla. Nos había contagiado su amor por el mar y por todas las actividades relacionadas con el líquido elemento. Cuando otros niños aprendían a utilizar sus primeros propulsores anatómicos, a mis hermanas y a mi nos llevaba a solitarias playas a practicar deportes que hacía décadas que nadie practicaba. El que a mí más me gustaba era el windsurf, saber interpretar el viento y el mar y combinar la fuerza de ambos elementos para desplazarte sobre el agua, casi para volar. Esa sensación de ser tú mismo el que consigues el movimiento no la he sentido nunca con ninguno de los distintos ingenios que tenemos para desplazarnos a velocidades muy superiores a las que yo alcanzaba sobre aquellas tablas que parecían sacadas de un museo. Y sin embargo era practicando windsurf con mi padre cuando me sentía más unido a él.
Como había supuesto, uno de los rotores de la vela principal está dañado. Todos los sensores indican la existencia de un fallo de tipo mecánico, aunque desde aquí resulta imposible verificar su gravedad. Un desgarro en alguno de los elementos móviles, un sensor desconectado, algún condensador de nanopartículas que se ha obturado. No lo sabemos, no podemos saberlo porque algunas de las pequeñas cámaras que monitorizan esa parte de la vela tampoco funcionan. Seguramente en algún momento colisionaron contra la nave los restos metálicos de algún satélite o las pequeñas piezas perdidas por alguna vieja nave obsoleta en su último viaje hacia el sol.
Habrá que salir, le digo a la supervisora Razer.
Ella sabe que no hay más remedio. Como responsable del mantenimiento de la vela sabe que es lo más lógico y la decisión que debe tomar. De todo el equipo, yo soy el ingeniero con más experiencia en el montaje y reparación de paneles solares, y todo apunta a que se trata de un simple problema mecánico, algo que habrá que arreglar manualmente en el mismo lugar de la avería. Sería un gasto inútil de energía y de recursos que el equipo de mantenimiento tuviese que volver a entrar por no saber exactamente lo que hay que hacer. Sin embargo, como compañera no puede evitar sentir cierto desasosiego con la idea de verme durante unas horas en el exterior, corriendo un riesgo que si bien es mínimo, es real.
-Vamos, Razer, sabes que es lo más sensato. Acompañaré al equipo de mantenimiento y haré las reparaciones que sean necesarias. Yo puedo hacer un diagnóstico en el mismo lugar e iniciar las operaciones pertinentes. Sabes que hay cosas que se acaban antes haciéndolas uno mismo, y este es uno de esos casos.
La verdad es que tengo ganas de salir, aunque salir no es la palabra exacta en este caso. Cuando sabes que te pasarás el resto de tu vida metido en una nave espacial estar por unas horas anclado en el exterior es poco consuelo, pero necesito volver a ver con mis propios ojos ese minúsculo punto que es la Tierra. Dentro de tres meses, cuando doblemos la órbita solar y alcancemos la velocidad de no retorno, la Tierra ya no será visible y cada día de viaje nuestra estrella se irá haciendo más y más pequeña hasta que de ella y de nuestro pasado ya no quede nada. Todo será nuevo entonces, y nuestros hijos tendrán que aprender que hubo una vez un planeta llamado Tierra, y a su vez tendrán que explicárselo a los hijos de sus hijos. Tal vez sean ellos los que lleguen al final del camino.
Hay un tiempo para cada cosa, debes centrarte siempre en el presente, en lo que estás haciendo en ese preciso momento. De lo contrario nunca vivirás en el instante y la vida huirá delante de tí como una mariposilla inquieta. Mi padre tuvo muy pocos años para vivir, pero los vivió plenamente y siempre intentó compartir su tiempo con nosotros. Cuando murió sentí que de algún modo una etapa se había completado, y estoy seguro que también él se fue con la sensación del trabajo cumplido. Le faltaban aún muchos años para vivir y seguramente podríamos haber hecho muchas más cosas pero el tiempo compartido sirvió para llenarlo de experiencias, de conversaciones y de cariño, y ahora tengo una gran colección de recuerdos que de algún modo me acompañan y me aportan confianza en mi mismo.
No recordaba que caminar con las botas magnéticas fuese tan cansado. A los pocos minutos los músculos de mis piernas están endurecidos por el esfuerzo. Las dos técnicas de mantenimiento exterior que me acompañan, más acostumbradas que yo a los paseos por el exterior de la nave, me recomiendan que procure alargar mis pasos lo máximo posible y que no tenga prisa por avanzar. Las velas están formadas por gigantescas placas dispuestas de tal modo que eran capaces de aprovechar distintas formas de energía. Llegará el momento en el que los rayos procedentes del sol no tendrán intensidad suficiente como para activar las placas. Será necesario emplear todo tipo de energía cósmica que podamos captar, por eso la superficie de las velas era inmensa.
Nos desplazamos por el eje central, y afortunadamente no tardamos demasiado tiempo en llegar al lugar donde está la avería. Tres o cuatro metros de uno de los paneles laterales están desconectados de la plataforma principal e incrustados alrededor del rotor. Por suerte, no se aprecia ninguna quemadura o rotura y no habrá que cambiar nada.
- Razer, hemos tenido suerte. Solo tengo que volver a conectar uno de los paneles. En media hora estará arreglado.
Sin perder tiempo comencé a encajar las nanofibras. Le pedí a mis acompañantes que inspeccionasen el resto de los paneles, aunque tenía la certeza de que la avería se encontraba en este sector. Para evitar que caminaran por el exterior más de lo necesario ellas buscaría las exclusas de los sectores B y C para regresar al interior. Sentí un pequeño escalofrío cuando las vi desaparecer entre las barras de sujección laterales, cada una en una dirección distinta. Durante los próximos minutos estaría totalmente solo. Levanté la vista y vi los reflejos que los rayos del sol provocaban sobre las velas metálicas. A esta distancia, teníamos que ser muy cuidadosos para no exponernos directamente a la luz solar. Nuestros trajes estaban preparados para soportar durante unos minutos la radiación, pero por seguridad todas las salidas se realizaban por el lado opuesto al sol. Me gustaría haberme asomado durante unos segundos y mirar directamente a nuestra estrella, pero el sentido común me hizo volver sobre mis pasos en cuanto comprobamos que los paneles volvían a funcionar correctamente. Apenas me quedaban unos metros para entrar de nuevo en la nave cuando perdí el contacto con el interior.
Noté como algo se quebraba, y silencio.
El día que murió, mi padre me confesó que una de las cosas que más lamentaba era no haber podido compartir conmigo la ola perfecta. Cuando la encuentres piensa en mí, me había dicho, y yo le aseguré que todas las olas que habíamos cabalgado juntos habían sido perfectas. Que no cambiaría ni uno solo de los momentos que habíamos pasado juntos esperando sentados sobre nuestras tablas a que el mar nos anunciase que había llegado nuestro momento. Que para mi el mar ya no sería lo mismo sin él.
-No hijo, tu gran ola aún no ha llegado. Cuando llegue lo notarás en todo el cuerpo y tendrás que ser rápido y aprovechar el impulso. Durante un instante tú y la ola seréis una misma cosa, no sabrás donde acabas tu y donde comienza la fuerza de los elementos. Será tu ola perfecta, y se que pensarás en mi.
Una pequeña vibración me hizo comprender. Acababa de producirse una erupción solar, y teniendo en cuenta lo cerca que estábamos del sol, la brutal liberación de energía haría que mi traje se desintegrase antes de alcanzar la escotilla de entrada. Entonces lo noté en mi interior, sentí como cada músculo de mi cuerpo se tensaba y vi a mi padre aupándome una y otra vez sobre la tabla hasta que conseguí mantener el equilibrio. De manera casi instintiva arquee mi cuerpo al mismo tiempo que desconectaba el anclaje automático de mis botas. Giré sobre mi mismo y vi que los guantes comenzaban a pulverizarse, pero tenía que aprovechar las ondas magnéticas para alcanzar la escotilla. Las botas serían mi tabla de salvación y la inversión de la polaridad sería la ola, mi ola perfecta.
Se que en algún lugar del inmenso universo que estamos comenzando a explorar mi padre sonríe al verme cabalgar sobre una ola solar.





sábado, 31 de agosto de 2019

Arder





Quémalo, quémalo todo para que nadie lo lea, parece ser que le escribió Kafka a su amigo antes de morir. No están muy claro el motivo por el cual Kafka quería privar al mundo de su obra, del mismo modo tampoco está muy claro el significado muchos de sus relatos. Pero bueno, el escritor de Praga nunca fue un ejemplo de claridad ni de sencillez. Antes muerto que sencillo, pensaría, y tal vez por eso murió con apenas 40 años y con gran parte de su obra sin publicar, y la publicada con escasa repercusión. Por eso resulta extraña su negativa a que sus escritos viesen la luz.
Aunque hay muchos más ejemplos de artistas que no desean que sus obras les sobrevivian, lo normal es querer perdurar, las personas intentamos mantener vivo nuestro recuerdo a través del arte, de nuestras obras o incluso de nuestra descendencia. Mientras nos recuerden no desaparecemos de todo, pensamos.
Y sin embargo hay ocasiones en las que queremos desaparecer sin dejar rastro, borrar nuestras huellas como el mar borra cada día las marcas de un día de playa. A veces de todo, pero otras veces como una forma de forzar un nuevo comienzo, dejar espacio para nuevos proyectos y nuevas obras. Ver arder lo antiguo para dejar paso a lo nuevo. Todos necesitamos hacer limpieza en nuestro trastero vital, tirar trastos viejos, cachivaches que guardamos para más adelante con la creencia de que algún día nos harán falta.
Y nos despertamos un día con ganas de ver arder los excedentes de nuestros días, lo de antes, fotografías de lo que fuimos, anotaciones en viejos cuadernos de lo que iba a ser y no fue. Así acabé yo este curso, con ganas de quemar no solamente las leyes y el material de una oposición que mental y anímicamente me desgastó demasiado, sino también con ganas de marcar claramente un punto y aparte en mi vida. Por eso aprovecharé el fuego para ver arder todo lo de antes, los esbozos de las novelas que ahora tengo la certeza de que no escribiré, los diarios que hablan de un tipo que ya no reconozco, las fotografías de personas a las que tal vez nunca conocí, recuerdos de amigos que nunca nos llegaron a conocer y a los que probablemente nunca comprendimos como se merecían y que se convirtieron en lágrimas en la lluvia (perdón, no lo puedo evitar, ese replicante es mi guía y mi lucero).
Todo a la hoguera.
El fuego purifica, el fuego no admite dudas ni segundas partes. Por algo quemaban a las brujas y a los herejes. No vayan a quedar partes que pudieran guardar restos del maligno. Tiene el fuego algo que limpia, algo magnífico y radical. Nada sobrevive al fuego. Por eso voy a sentarme a ver como arden mis antiguos papeles, cuadernos, esbozos, fotografías, diarios, apuntes para esa tesis sobre Hawthorne y Cunqueiro que nunca empezaré, las cartas que no recuerdo haber merecido, las que nunca te envié, la que yo no quise abrir...
Que arda por fin, irremediablemente, un pasado que ya no me pertenece, del que ya nada se puede esperar, salvo nostalgia de lo que no fue, lástima por lo que pudo haber sido. Quémense las esperanzas perdidas, las palabras que ya no dicen nada, los recuerdos que solamente yo atesoro, como quien va guardando las olas del mar con la esperanza de que el número final sea par. Que el fuego sea el final y las cenizas se conviertan en humus creador del que renazcan los nuevos días. Que con el humo se vayan los viejos temores, los rencores y los fantasmas a los que tantas veces nos enfrentamos. Que las brasas iluminen los caminos nunca antes hollados para al final, con el último rescoldo, saber llegar a casa.

miércoles, 14 de agosto de 2019

O home tirado.





I
Sinte un sabor metálico na boca e un molesto formigueo nas pernas. Antes de abrir os ollos sabe que está tirado no chan, a cabeza apoiada sobre o cómaro e o resto do corpo no camiño. Tropezou e caeu? Mareouse? Non o ten claro, non o sabe. Enriba del ve as polas duns carballos e un pouco máis lonxe o ceo azul. Que hora será? Levará moito alí estarricado? Intenta incorporarse pero o seu corpo non responde, e comeza a sentir a dor. É un home tirado nunha cuneta e aínda que el non o sabe, cando remate este relato estará morto.

II
Aproveitando o tempo solleiro saíra a correr coa fresca, como outras tantas veces. Bordeando o rio Grande había unha pista forestal que levaba á Ponte do Muiño. Despois cruzaba o río e volvía polo Camiño Vello. En total once quilómetros. Facía ese tramo sempre que podía. Relaxáballe moito máis que correr pola cidade. Non era un deportista profesional nin moito menos, pero gostaba de manterse en forma e sentirse forte. Aquela mañá saíra correr máis cedo que de costume, o día amañecera luminoso e acariñador e pensou que mesmo podería ver algún corzo polo camiño. Sentíase ben, pensando nas súas cousas, na pequecha que viña de facer sete anos e insistía en que quería celebrar a Primeira Comuñón ou no maior que para o curso seguinte comezaría a ESO. O tempo pasara moi rápido e alí, naquel silencio do amañecer, parecía percibilo con máis claridade. Algúns paxaros saudaban os primeiros raios do sol e só ao lonxe, de cando en vez, os ladridos duns cans parecían romper a tranquilidade do novo día.

III
Intentou erguerse de novo. Notou humidade no seu costado e coa man puido comprobar que tiña o pantalón enchoupado. Quixo pensar que era suor, aínda que non lle dera tempo a suar tanto; quixo convencerse de que perdera o equilibrio e fora caer nunha poza, pero a mediados de xullo non había pozas polo camiño; quixo tranquilizarse pensando que caera nunha cagada de cabalo, ou mesmo que nacía auga. En realidade quixo pensar en todo menos no máis evidente. O seu corpo descansaba nun inmenso charco de sangue.

IV
Intentaba recordar. Sentíase ben aquela mañá, ía a bo ritmo, nada parecía fallar no seu corpo, nin sequera o xeonllo que lesionara facía tres meses. Acababa de subir o Outeiriño da Fraga e xa case podía ver a carballeira do Brandán cando ao lonxe comezara a escoitar un balbordo. Si, agora recordaba. Escoitara polo monte abaixo movemento de ramallada e o gruñir dunha besta brava. Case non tivo tempo para mirar, por diante del, a escasos centímetros, pasou unha porca brava. Sería iso? Atacaríao o xabaril? Agora lembraba nídiamente ao animal cruzando, el deténdose en seco e de súpeto algo trabándolle o costado, a pel fervéndolle e escuridade.




V
Tocou a ferida. Se polo menos puidera moverse. Non sabía canto levaba así. Tampouco sabía se estaba todo o tempo esperto ou se de cando en vez perdía o siso. Facendo un último esforzo foi quen de sentarse. O branco calzón de correr convertérase nunha tela sanguenta, o mesmo que a camiseta verde que lle deran por participar na Carreira Pedestre do ano pasado. Non sentía as pernas e onde debía estar a ferida notaba unha sensación de friaxe que lle provocaba un medo absoluto. Cando conseguiu erguer a camiseta comprobou que no costado dereito, á altura dos riles, tiña tres ou catro feridas sangrantes e sen ser ningún esperto neste tipo de cousas soubo que eran perdigóns de caza o que tiña no costado. E non paraba de sangrar.

VI
Espertárono as raiolas de sol que se filtraban entre a follaxe das árbores. Quixo mover os brazos pero xa non tiña forzas. Non podía saber canto levaba alí tirado, pero por uns segundos imaxinou que nada diso estaba acontecendo, que estaba de regreso na casa, á sombra das maciñeiras e bebendo auga fresca do pozo. Despois iría darse unha ducha rápida e prepararía o almorzo para o resto da familia. Dos catro, él era o único madrugador, e sabía que cando regresara aínda estarían na cama. Un tremor no peito confirmoulle que xa non volvería, sentiu un calor estraño nas pernas e o aire fíxose cada vez maís quente até que non puido respirar máis. Morreu.

VII
Os homes da taberna estaban a contar con fachenda que pasaran toda a mañá detrás do xabaril que entrara a fozar nos campos da Ferreira e entre viño e viño rían recordando como ao pequeno dos Bravío se lle escapou un tiro ao baixar pola carballeira do Brandán. A escopeta do avó fíxoseche moito, non é? Berraban e de xeito viril golpeaban ao cativo de apenas doce anos no ombreiro. Foi o do estanco o que entrou na taberna dicindo que viñan de atopar a un home tirado. Todos calaron decontado ao ver as luces do coche patrulla.


viernes, 9 de agosto de 2019

+IVA






Charli comezou a sentirse un pouco nervioso. A xente ía acumulándose na librería, as contas non lle daban cadrado e aquel cliente estaba poñéndoselle un pouco farruco de máis.
Todo comezara polos globos.
Ás catro da tarde, nada máis abrir, entroulle pola porta un paisano traxado e con gafas de sol. Foi velo e acender a fotocopiadora pois polas pintas supuxo que ía pedirlle unhas fotocopias. Pero non, o que aquel tipo quería eran globos, 25 globos de cores variadas, dixo sen nin sequera sacar as gafas dos ollos. Charli tirou da caixa de cartón unha presada de globos, contou dezasete e volveu coller uns poucos máis até completar o pedido. Meteunos nun sobre de papel marrón e mentres lle entregaba ao home os globos díxolle que eran duascentas cincuenta pesetas.
O home apañou unhas moedas do peto e pousándoas enriba do mostrador pediulle ao Charli a factura. Charli meteu os cartos na caixa e marcou na calculadora 25 e deulle multiplicar por dez. Cun leve son o aparello escribiu a conta no papel, Charli arrincouno e deullo ao cliente no mesmo momento que entraba pola porta Amparo, a do Xastre.
Charli respondeu ao saúdo da moza e preguntoulle se viña polas revistas da súa nai pero o home, que ao parecer non quedara conforme, díxolle que aquela nota non lle servía, que o que precisaba era unha factura para entregala na súa empresa.
    - Pero é que esta caixa non imprime facturas – díxolle pensando que así arranxaría o asunto.
    - Bueno, podes facerma a man se queres, pero teño que levar algo no que polo menos apareza que merquei uns globos.
Charli botou unha ollada a Amparo como querendo desculparse e sacou de debaixo da mesa un pequeno caderno no que anotou vinte e cinco globos a dez pesetas cada un igual a 250 pesetas. Para despexar calquera tipo de dúbidas anotou tamén con letras moi grosas PAGADO.
    - Valerache así, logo? - preguntoulle mentres lle ensinaba o papel a aquel fulano que comezaba a resultarlle cansino.
O home non sabía se o mozo que tiña diante lle estaba tomando o pelo ou simplemente non tiña nin idea do que era unha factura. Sacou as lentes e preguntoulle se non tiña un deses tacos co nome da librería e o Número de Identificación Fiscal, ou polo menos o espazo para encher eses datos.
    - Claro que teño, pero é que me parece un pouco ridículo ter que cubrir tantos datos por uns globos.
Charli apañou o taco que a súa nai gardaba debaixo da caixa rexistradora e rosmando comezou a cubrir os datos. Mentres tanto chegara á parada o autobús da vila e unha parella que seguramente ían pasar a tarde na praia entraran la libraría para mercar uns paquetes de pipas. O home botou unha ollada á xente que comezaba a formar unha ringleira detrás del. Sabía que non era moi frecuentes pedir facturas nas compras dunha librería, pero se non a levaba os de contabilidade non lle pagarían os globos, e se algo tiña claro era que el non ía pagar os globos para o aniversario do fillo do xefe. Xa bastante facía con parar de camiño á oficina a mercalos.
    - Pero home, terás que poñerme o IVE! - o home xa non daba creto. Pola súa parte, Charli comezaba a encherse daquel tipo, pero cada vez eran máis as persoas que estaban pendentes do que facía e non quería quedar como un bobo que nin unha conta sabía facer.
Eu cheguei naquel momento. Amparo saudoume cun xesto e puxo esa mesma cara que poñía nas clases de Latín cando ao mestre se lle ía a cabeza ao increpar a alguén pola mala tradución dalgún texto de Tito Livio ou de Ovidio. Eu, que estaba na fase de pasar das tías para que elas non pasaran tanto de min limiteime a facerlle un aceno mínimo coa cabeza e mirar para o o tipo dos globos con cara de malo. Tamén mirei para o escote e Amparo, pero máis disimuladamente.
    - Mira, teño xente esperando, non podo perder o tempo con esta parvada dos globos.
Charli deixara o bolígrafo na repisa e miraba ao home dos globos como dando a entender que tiña cousas máis importantes que facer. O home mirou para nós e comezou a dicir que aquelo lle parecía incrible, que o mínimo de alguén que se dedicaba á venta ao público era saber calcular o IVE dos produtos e que non pensaba moverse de alí até que lle dese unha factura.
- Pois faina tí se queres!- Dixo Charli mentres lle daba ao paisano o taco de facturas e un bolígrafo. Unha pequena gota de suor escorregaba pola súa fronte mentres miraba para nós. A maioría eramos clientes habituais e non lle estaba facendo ningunha graza quedar en evidencia daquel modo.
A min caíame ben o Charli. Era uns anos maior que nós e sempre nos contaba historias do profesorado do instituto e da mili. Gustábame a súa maneira de falar como un home experimentado que estaba de volta de todo. En realidade o instituto deixárao despois de repetir catro veces primeiro de BUP e a única vez que saíra do pobo fora para facer a mili en Astorga, pero sempre che daba algún consello sobre como facer chuletas ou se ofrecía a falar co porteiro da discoteca para que nos deixara pasar sen pedirnos o DNI e iso facía que nos parecera un tipo caralludo. Case todos iamos a facer alí as fotocopias e por iso nos solidarizabamos con el e lle dirixiamos a aquel tipo miradas de odio intentando intimidalo e que marchara dunha vez.
Pero o home parecía demasiado seguro de si mesmo e do que estaba a pedir e lle importaba pouco saberse o centro das nosas iras e das nosas olladas cheas de xenreira. É máis, en lugar de intentar axudar un pouco a Charli a saír da lea de números na que parecía perdido comezara a falar da falta de profesionalidade típica do país e das carencias da educación obrigatoria que permitía que houbera xente que non fose capaz de calcular un porcentaxe. Tampouco axudaba moito o feito de que os que estabamos agardando comezásemos a farfallar comentando o que estaba acontecendo. Aínda que non quixeramos recoñecelo, o certo é que a operación era moi sinxela e non entendíamos como Charli non era quen de calcular o IVE dun total de 250 pesetas. Ao home non lle faltaba razón na súa protesta, pero hai veces en que para ter razón non é suficiente con tela senón que fai falta que cha dean, e ningún de nós ía darlle a razón a aquel paisano que estaba facéndolle un feo a un veciño do pobo de toda a vida.
Algúns xa lle dicían que se quería factura que fose ao Corte Inglés a mercar os globos ou que non estaba moi ben que lle fixera perder o tempo ao rapaz por 250 pesetas. O home, que non debía ser dos que achantan con facilidade, contestaba que para levar un comercio hai que ter un mínimo de capacidade e formación, e que isto en Europa non pasa, que é normal que non nos queiran deixar entrar na Unión Europea.
Pero finalmente quen resolveu o asunto foi o Edelmiro. Cando soubo o que estaba acontecendo entrou na librería cunhas moedas nunha man e batendo coa outra no mostrador dixo unha das frases que ía converterse en recorrente na vila cando a alguén non lle saen as contas.
    - Veña, mameluco, aí tes os cartos – díxolle ao forasteiro poñéndolle unhas moedas na man- Que nesta vila matemáticas non teremos pero sóbranos entendemento para saber que o noso tempo vale máis que cincuenta pesos, os globos e mais ti xuntos.
O tipo, sen dar creto ao que estaba a acontecer, mirou para as moedas, puxo as gafas e marchou negando coa cabeza, pero sen dicir ren.





domingo, 4 de agosto de 2019

Los 46.




Un día te levantas y descubres que aunque quisieras, hay algunas cosas que ya no podrás hacer. Una noche de insomnio acabas pensando que aquel viaje recorriendo la costa en bicicleta que fuiste postergando ya no te hace ilusión, o que sacarle partido a ese telescopio olvidado en la esquina del trastero no vale la pena, o que al fin y al cabo correr es de cobardes y tus articulaciones agradecerán que salgas a pasear en lugar de ir por los caminos asustando a los caballos.

Envejecer debe ser algo así, perder intensidad en la vida, sentir que nuestro cuerpo cambia y que aquellos cinco minutos que nos quedaban perdidos entre la rutina diaria ya no son aprovechables, ya no valen la pena. Envejecer es olvidarnos poco a poco de las grandes cosas que iban a darle sentido a nuestra vida, decidir un día que aquellos planes que teníamos a largo plazo ya no solo están aparcados para más tarde, sino que la grúa del tiempo se los ha llevado al desguace y ya no volveremos a recuperarlos.

En definitiva, un día te levantas y ya no dices que algún día harás esto o aquello. Al envejecer descubres que en tu libreta de proyectos hay cosas que ya no harás, ya sea por falta de interés o simplemente porque no tendrás ni la oportunidad ni los días necesarios para hacerlas. Envejecer es descubrir que ya no podrás asistir a un concierto de tu grupo favorito de la juventud, y no por falta de ganas sino porque ya se han disuelto, o incluso han muerto y sabes, aprendes con el tiempo, que segundas partes nunca son buenas. Es saber que habrá gente que ya no volverás a ver jamás, que la vida no te va a permitir reencontrarte con aquel compañero de la universidad con el que lamentas no haber entablado una amistad más estrecha, o con aquella persona de la que te habrías querido enamorar hasta perder el control. Simplemente habrá libros que ya no leeremos, novelas que no escribiremos. 

Y sin embargo hay también algunas cosas buenas en esto de ir haciéndose mayor. Cierta serenidad a la hora de afrontar los días, un saber esperar a que el columpio venga de vuelta en lugar de lanzarte a buscarlo como si subirte en esta vuelta fuese lo más importante de tu vida. Comprender que este momento, y solamente este, es lo único que existe. La distancia entre el ahora y el infinito es una cuestión de entendimiento que solamente el paso de los años nos aporta.



jueves, 20 de junio de 2019

Ya se ven



Ya se ven las ansiadas costas del verano, amor
las extensas tardes tranquilas viendo pasar el sol,
la brisa, la pereza y el cosquilleo de la arena en nuestra piel.
Ya se ven las soleadas mañanas,
la empanada y el zumo de piña debajo del viejo manzano.
Horas que parecen eternas, minutos de infinita intensidad
y los apagados sonidos en los atardeceres del mes de julio.
Llegaremos.
Llegaremos porque tenemos que llegar
y la corriente nos lleva.
Llegaremos a pesar de la dureza de esta travesía,
de la singladura que algunos días tuvimos que cambiar,
de los días sin viento en los que tuvimos que remar
de las demasiadas noches sin estrellas que nos pudieran guiar.
Llegaremos porque tenemos que arribar después de una dura campaña,
recorrer las tabernas contando los sinsabores del viaje,
repetir y repensar las aciagas maniobras de algunas jornadas
hasta convertir en anécdota lo que fue tormenta y riña.
Llegaremos a pesar de todo, amor, a pesar de mí,
y de algunas palabras quedarán solo los ecos,
historietas que contar en las sobremesas de fiesta y pan,
en las cálidas noches de verano.
Atrás quedarán
las agotadoras mañanas
en las que pensamos que todo lo hacíamos mal,
y las tristezas,
y la sal,
y las pequeñas cicatrices que ya no se irán.
Atrás quedarán las sombras de las personas que no queremos ser,
las impotentes palabras,
absurdos razonamientos
enfados absurdos.
Ya se ven las dulces costas del verano, amor,
los acogedores muelles del puerto amigo.
Ya preparamos nuestro maltrecho navío para tirar amarras,
entrar en dique seco y reparar cuerdas y velamen.
Por unos meses no habrá deberes sin terminar,
ni prisas en los desayunos
ni esa angustia vital que todo lo envuelve,
que todo lo ocupa.
Llegaremos a puerto, amor, porque a pesar de todo
somos constantes y fuertes como las mareas,
capaces de convertir las ásperas rocas gigantescas
en agradables playas de fina arena.
Llegaremos a puerto, descansaremos agradecidos por la suerte de haber nacido
y en septiembre volveremos a hacernos a la mar
para disfrutar del placer de viajar en tan agradable compañía.



martes, 23 de abril de 2019

Vagabundeo




Hay días en los que quiero leer el Quijote, hay momentos en los que siento ganas de volver a recorrer Castilla, de escuchar el vocerío de los caminos y detenerme en el ajetreo diario de cualquier Venta. Sentir en mi cara la brisa seca de los campos, oler aromas extraños, paisajes lejanos y ásperos indicándonos que a nuestro alrededor no hay nada. Hay días en los que quiero volver a escuchar a Cervantes contándonos una historia, el enredo sublime de sus palabras, la voz firme y sosegada del que sabe que tiene algo que decir, del creador consciente de que su obra es un mundo al que muchos, como yo, tendrán la necesidad de volver de vez en cuando.

Hay días en lo que quiero leer el Quijote, pero no solo eso. Hay también noches en las que quiero volver a navegar con Ismael, visitar los bailes parisinos con Eugène de Rastignac o acompañar a Raskólnikov en sus delirantes vagabundeos por San Petesburgo. Una imagen, a veces, o una palabra activan recuerdos de otras lecturas, de otros tiempos en los que podía permitirme pasar horas y horas entre las páginas de un libro. Y tal vez cuando siento esa imperiosa necesidad de volver a leer mis lecturas de juventud no hago otra cosa que añorar aquellos días, aquella intensidad con la que me sumergía en los libros, aquella capacidad para pasar las noches despierto y leer una página más, y después otra y otra y al final experimentar esa tristeza que muchas personas experimentamos al descubrir que el final está apenas a veinte páginas y no queremos tener que irnos porque sabemos que ya nada será igual, que cuando cerremos el libro ya no podremos volver porque la Literatura tiene mucho de Heráclito y no podemos leer dos veces la misma novela.

Y aún así, cansado de tanta vulgaridad literaria y de tanto éxito editorial que no me aporta nada, hay días en los que necesito volver a leer Literatura, buscar refugio en las páginas de los libros que una vez me hicieron navegar otros mares y vivir otras vidas. Suele coincidir, para que negarlo, con momentos en los que debería estar centrado en otros quehaceres menos gratificantes pero con más repercusiones en mi vida. Al fin, todos necesitamos evadirnos de vez en cuanto y regresar al tiempo en el que alguna vez fuimos felices.