Memoria dos últimos meses.

8:08 Aquí non hai ninguén. Hoxe fun o primeiro en chegar, todas as mesas están baleiras, podo escoller calquera silla. Os ollos aínda están cansos da xornada de onte, e hai que volver a empezar.

9:04 Ruído, murmurio de persoas que chegan e van acomodándose. Algún ven cambiar a cadeira, outros miran para o traballo que os demais traemos para facer. Todos intentamos recordar onde estabamos, intentar manter o ritmo de onte e de antes de onte, tal vez da última semana. Arrecende a café de máquina, hai que intentar espelirse, estar centrado no que temos diante. Alguén busca desesperadamente un enchufe, xa mesmo para estudar fai falta tecnoloxía.

9:48 Estamos a tope. De cando en vez ergo a mirada. Na mesa reina un ambiente de concentración total. Non todos son estudantes. Vendo os papeis e os libros que teñen diante é fácil deducir que hai xente buscando un traballo mellor, un ascenso ou tal vez outra oportunidade para empezar de novo no mundo laboral. Tal vez un intento de corrixir a falta de recursos dunha familia que non tivo a oportunidade de darlle estudos ao fillos, ou que non tivo as luces suficientes para investir máis nos estudos das crianzas e menos en coches e en tabernas.

11:27 Hai que parar, facer un descanso para recuperar forzas e desconectar un pouco. Na prensa non hai nada interesante, ás mesmas historias de sempre, políticos politiqueando e medios de comunicación que viven das subvencións que as administracións públicas lles conceden. Cando remate esta eterna oposición escribirei algo sobre o asunto...

12:55 Hai outras veces nas que o que precisamos é unha parada mental. O noso cerebro vai polo seu lado e descubrímonos pensando cousas que de súpeto nos sorprenden. Eu calculo que dentro de seis anos a miña pequena deixará primaria e eu, en lugar de estar con eles levo meses facendo moitas horas ao día de biblioteca. Pero todos renunciamos a algo, na casa agardan a familia, amores, libros para ler. Non é nada novo para min, moito antes destes tempos pasaba os veráns da miña xuventude traballando para axudar na casa, pagarme a carreira, preparar as oposicións. A vida non sempre foi fácil.

15:08 Hai que ir xantar, algo lixeiro que non nos provoque sono. Conversas na porta, unha fala con mágoa coa mamá, van facer comida familiar esa comida tan rica que tanto lle gusta e ela non pode ir. Outra comenta, mentres come empanada nun banco do parque, que lle cambiaron o día de libranza e que por iso aproveita o día para vir estudar.

16:13 Volvo ao traballo, debo seguir e intentar cumprir co proxectado. Non hai tempo que perder. Hai que aproveitar cada hora, cada día. A competencia é moi dura no mundo das oposicións, cada vez somos máis os que buscamos asentarnos na vida, e cada vez máis preparados. Estudar durante meses, ás veces anos, e saber que ao final podes ter un mal día, pode entrar o único tema que levas mal preparado ou pode que os demais vaian mellor preparados. Dedicarlle meses, ás veces anos, e ao final depender en certa medida da sorte. É duro.

18:27 Saímos tomar outro café, facer un pis, ventilarse un pouco. Ás veces, ao pasar, miramos o que estuda a persoa do lado. É case inevitable. De tanto vernos rematamos por recoñecernos, aquel está coas de Inspector de Facenda, aquela prepara medicina, ese tan forte está coas de Prisións. Despois de tantos meses aquí sentados pensamos que os sitios son nosos. Somos animais de costumes e cada un soe sentarse no mesmo sitio. Por iso resulta gracioso ver as nosas caras de sorpresa cando alguén novo está na nosa mesa. Sabemos que os veteranos non se sentarían nos nosos sitios. Establecese entre nós unha especia de pacto, un respecto polo sitio da outra persoa, aínda que como é lóxico os sitios non teñen nome.

20:37 Imos quedando poucas persoas. En breve apagaran as luces indicando que temos que marchar. Ás veces, ao erguernos, dan ganas de saudarnos e felicitarnos polo traballo ben feito. Saímos pola porta con ganas de darnos palmadas no ombreiro Cansos pero satisfeitos. Mañá tocará madrugar de novo, volver a empezar. Sacrificar mañás de verán, festivos nos que non estás coa familia para asegurar un posto de traballo, para progresar. Calquera pode intentalo, pero non todos o fan. Hai atallos, hai trampas, pero aquí todos estamos queimando os nosos días, renunciando a outras cousas para conseguir un posto, un ascendo, algo distinto, ás veces mesmo algo mellor.

E o peor é que agora mesmo, cando eu saio pola porta da biblioteca na que ultimamente paso máis tempo que na miña casa, alguén estará no bar pedindo o segundo gin-tonic e pontificando, como quen coñece a verdade absoluta, sobre a inxustiza de que algúns traballen de oito a tres e el teña que currar dez horas e lle paguen nove. E falará con desprezo sobre o que descoñece, convencido de ser a única persoa que traballa e coa idea de que está levantando o país do mesmo modo que levanta as copas nos bares. E moitas veces escoito e calo, e me sinto como se tivera que avergoñarme do que ninguén me regalou, coma se levar dende os 16 anos traballando non servira de nada. Pero outras veces me poño en modo fachendoso e lle recordo a algún que non houbo festa que perdera nin copa que deixara de tomar, que mentres eu saía do traballo a algunha biblioteca outros ían xogar unha pachanga, ou á praia ou a beber cervexas en calquera terraza. Ao final cada un vai recollendo o que sementa, e teño a esperanza de que nos próximos anos poida recoller o que con tanto esforzo, sacrificios e renuncias fun sementando nos últimos meses.