O%20paseo%20das%20landras%20II.JPG)
Primeira parte. Os vellos osos (I)
Segunda parte. Os vellos osos (II)
(III)
Pasei a semana traballando máis que de costume. Por unha parte as cousas andaban algo revoltas na empresa. Alguén metera a zoca ben metida e tiñamos que revisar as contas dos últimos meses. E na casa as cousas tamén se torceran. Os obreiros emprezaran a traballar o luns, e o martes un deles rompera unha das tuberías da auga e tiñamos a madeira enchoupada. O venres, algo esgotada e con serías sospeitas fun a unha farmacia e merquei un test para saír de dúbidas. Efectivamente, levaba máis de catro semanas de embarazo.
E foi entón cando as cousas se precipitaron. A nena aparecíase cada vez máis a miúdo e busquei por internet se o embarazo provocaba alucinacións. Un par de referencias sobre este asunto fixo que me relaxara un pouco. Sentinme como Ally McBeal cando aparecía un bebé bailando ao ritmo de Barry White, aínda que o que eu vía tiña un toque sinistro que me enchía de frío e inquedanza. Semellaba que quería contarme algo, que as súas aparicións non eran cauais senón que buscaba comunicarse conmigo. Non souben dicir se foi pola frecuencia das aparicións ou por algún efecto psicolóxico que nos fai familiarizarnos con aquelo que se volve habitual, pero comecei a ver no rostro da rapaza algo coñecido, algún rasgo na súa faciana que non me resultaba alleo, un xesto que me recordaba a alguén que non sabía identificar.
Para entón a rapaza xa se me aparecía en calquera lugar. Aprendín a identificar algúns cambios que se producían xusto antes de vela ou de escoitala. Todo comezaba cunha lixeira sensación de frío, un zunido moi leve comezaba a sonar na miña cabeza e estivera onde estivera, semellaba que todo se tornaba un pouco gris, como se entre os meus ollos e a realidade se formase un velo.
O preocupante foi que todo o que acontecía comezara a parecerme normal. Non falara con ninguén do asunto e o meu embarazo axudaba a buscarlle unha explicación aos meus momentos de ausencia e aos comportamentos ás veces algo incongruentes. Fernando estaba tan entusiasmado con ser pai que todo canto eu facía lle parecía ben. Trouxera para casa un montón de libros sobre crianza e non había día no que me fixera algunha pregunta para a que non tiña resposta. Que si iamos practicar o coleito, que si lactancia materna, que si podiamos poñerlle xa música clásica. Eu deixábao dicir e facer xa que cada vez estaba máis interesada en tratar de comprender que era o que me trataba de dicir aquela nena que dende facía unhas semanas entrara na miña vida.
Había veces nas que máis que palabras soltas parecía querer contarme unha historia, aínda que case sempre repetía as mesmas frases. Sabía que se chamaba Herminia, e que estaba nun lugar no que tiña frío. Alguén a metera alí e me pedía que a sacara xa. Pero foi cando comezou a dicirme que quería volver coa súa nai que comecei a sentirme mal.
Eu preguntáballe quen era e onde estaba, que quen lle estaba a facer dano. Pero ela volvía a repetir que tiña frío, que a sacase de alí, e dalgún modo a súa angustía conseguía afectarme, como se o que sentía aquela aparición me afectase a mín tamén. Foi entón cando decidín preguntarlle á miña matrona se os embarazos podían provocar alucinacións. Según me explicou, había veces nas que a preñez provocaba moito estrés, o que podía provocar que algunhas mulleres sufrisen alucinacións auditivas ou mesmo visuais, pero normalmente eran persoas que xa tiveran antes algún episodio de delirio, ou que sufrían de esquizofrénia. Non coñecía o meu historial, pero todas as probas que me fixeran estaban indicando que o embarazo era perfecto e que non había motivo para a preocupación. A non ser, claro está, que fose un embarazo que realmente non desexaba e que o meu corpo estivera reaccionando dese modo.
Eu lle dixen que se ben non me plantexara ter familia, tampouco era algo que descartara. Que a miña situación era boa e que en realidade estaba ilusionada co feito de ser nai, pero que xusto polos días que quedei preñada comecei a ver a unha nena que me falaba.
A matrona disimulou a cara de extrañeza e díxome que en principio non debería preocuparme, pero que se o tema se tornaba unha obsesión para mín podería recetarme algún medicamento suave para o estrés, ou mesmo algún antipsicótico dos que empregan as persoas con esquizofrénia. Pero que o máis probable era que se tratase dalgo puntual, e que a mellor solución sería que entretivera a cabeza con outras cousas. Nos próximos meses toda a miña vida ía cambiar, dixo, e tal vez faría ben centrándome en facer plans de futuro.
Saín da consulta pensando que debería buscar unha ocupación, que a matrona tiña razón e que debía centrarme en todas as novidades que ían acontecer nos próximos meses. Comecei a prestarlle atención a Fernando, recorrimos varias tendas vendo berces, carritos, roupa.. Descubrín que arredor da crianza había todo un mundo de productos raros, seguros e imprescindibles. Non podía imaxinar que as escollas que había que facer á hora de ter fillos fosen tan compricadas. Carrito, silla para o coche, berce, trona ... E para todo había modelos distintos, medidas de seguridade, cores. A sorte foi que Fernando estaba totalmente enchufado co asunto e era él o que falaba cos dependientes e entendía o que nos preguntaban. Era un home moi informado, e sabía o que quería. E desta vez eu alegreime moito da súa necesidade de informarse a fondo sobre todo o que facía.
Pero a nena seguía aparecéndose.
Decidira que non ía prestarlle atención, que faría con ela como facía con algunha compañeira de traballo. Sabía que estaba alí e que mesmo intentaba comunicarse, pero eu nin caso. Tiña a confianza en que isto era algo que pasaría, que seguramente cando parise todo remataría pois o meu cerebro xa non tería que inventar unha nena imaxinaria. Xa bastante tería cunha nena real. Pero as cousas fóronse complicando. Se ao principio o único que vía era unha nena que demandaba a miña atención, agora semellaba máis ben unha desesperada petición de auxilio. Aquela nena parecía sufrir, e dalgún modo tamén eu notaba no meu interior ese sufrimento.
