Sería estupendo ter un cartel como o dos parquins que anunciase aos
nosos conxéneres que non collen máis parvadas na nosa caixa de
cousas estúpidas. Hoxe a miña está a rebentar. Comezo o día
discutindo con Fernando porque xa non quedan cereais, como se nalgún
momento asináramos un contrato polo que eu me encargaría de
abastecer a nosa despensa. Despois aquel idiota no autobús entrando
coa mochila posta en plan marine americano invadindo Granada. E no
traballo... En fin. No traballo as parvadas de Marisa, as mamarrachadas de Ánxo e os
cheirentos pes do de contabilidade. E para finalizar a xornada a xefa
pídeme tres memorias unha hora antes de pechar. E como sempre, ten
que ser para xa.
Saio á rúa cansa e aburrida, máis enfadada que de costume e coa
sensación de que o mundo conspira contra min. Coma entender senón
que o ceo se torne gris e comece a chover xustamente cando deixo
pasar o autobús e decido ir andando para casa. Camiño por debaixo
dos soportais da Rúa Nova pensando nas miñas cousas, teño que ir
mercar algo de roupa para a excursión da fin de semana, pode que
merque un conxunto suxerente, acorde coa habitación do Parador no
que imos hospedarnos. Unha idea inespecífica atravesa a miña cabeza
e síntome incómoda, algo malhumorada sen saber moi ben o motivo.
Pásame ás veces, as preocupacións chegan á miña mente como
pequenas avelaiñas que dan voltas e voltas arredor das bombillas até
que se chamuscan. Atraveso a Quintana e recordo que non mequei os
cereais, pero non me importa, non é iso o que me preocupa, non é
iso do que me esquezo. Baixo por Casas Reais decidíndome mentalmente
entre tanga ou coulote e parada no semáforo de Virxe da Cerca caio
na conta, chamúscase a avelaiña e ilumínaseme o caletre. É moi
posible que nesta fin de semana me veña a regla.
E entón véxoa. Está apenas a dous metros da porta da miña casa,
como agachada detrás do pivote de pedra que hai na esquina da Rúa
do Olvido con San Pedro. Parece unha nena duns oito ou nove anos, en
todo caso unha nena pequena, co cabelo enguedellado e co rostro
esbrancuxado. Achégome a ela mirando ao meu redor, extrañada de que
unha nena tan pequecha poida estar alía soa, baixo a choiva e con
pinta de estar algo perdida. Fágolle un aceno coa man, pero unha
vella con paraugas ven contra mín sen intención de esquivarme e
teño que botarme a un lado. Cando volvo mirar, o lugar onde estaba a
nena está baleiro. Tal vez marchou coa vella do paraugas, ou tal vez
foi unha alucinación. Últimamente non fago máis que ver cousas
raras.
Fernando non está de humor e eu quedo coas ganas. Mentres el prepara
a ensalada eu collo os vasos e os pratos, pégome a él de modo que
sinta no seu lombo os meus peitos, pero non quere enterarse. Ben
sabe que me apetece facelo, pero nin se inmuta cando lle dou unha
vigorosa palmada nas súas nádegas. Obviamente, non penso pedirllo.
Sempre me pasa, cando saio tarde do traballo chego a casa con ganas
de sexo, tal vez sexa unha maneira de canalizar a miña frustración.
Fai anos, antes de estar con Fernando, adoitaba quedar pola zona
vella e rara vez marchaba soa para casa. Foi así como nos coñecimos,
e aquela noite houbo algo moi intenso e electrizante entre nós. Esta
noite, sen embargo, cenamos vendo un par de capítulos da última
serie á que nos enganchamos e xa na cama fago un último intento de
excitalo sen ningún resultado.
Despois dun sono inquedo érgome aínda máis cansa que cando me
deitei. Teño unha sensación extraña no corpo, algo me andivo dando
voltas na cabeza e non son quen de recordalo. Tal vez un pesadelo
demasiado intenso, tal vez algunha preocupación da que non quero
acordarme, ou simplemente o corpo que se prepara para a mestruación.
O caso é que algo se me debe notar pois o primeiro que me pregunta
Fernando é se me atopo ben, nótame algo pálida e con máis
olleiras do habitual. Doulle a calada por resposta e marcho da casa
sen máis contos.
Foi botarme fora e notar unha fría racha de aire frío na cara. A
primavera está mediada e as mañás comezan a ser agradables. Nunhas
semanas o sol nacente dará directamente na fachada da nosa casa e
saír á rúa polas mañanas será sentir unha doce caricia no
rostro. Nunca me imaxinei que viviría neste barrio de vellos. A casa
era da miña familia dende moitos anos atrás. Miña nai mesmo pasara
nela os seus primeiros anos, antes de mudarse coa miña avoa a un
grande piso no ensanche. Os primeiros recordos que teño deste barrio
son as visitas do domingo, despois da misa, á única tía da miña
nai. Aquela vella era a irmá maior da miña aboa. Sempre vestida de
negro e coa casa chea de velas non me inspiraba bos sentimentos e por
iso sempre me mantiña a distanza. Cando era nena un par de bicos
forzados. Máis adiante evitaba entrar naquela casa sempre que era
posible. Por iso me sorprendeu que me deixara a mín a súa casa, a
vella casa familiar para a que os meus tíos xa tiñan plans. E debo
recoñecer que se vivo agora aquí é simplemente por darlles na
cabeza. Ningún dos dous se portou ben coa miña nai cando morreu meu
pai e quedamos alí soas, naquel piso que se nos facía demasiado
grande para as tres mulleres. Miña nai sempre dixo que lles viña de
parte de pai, o irmán da miña avoa e tío da miña nai. Era unha
mala persoa, e xa está. Nunca conseguín que ninguén me dera máis
explicacións e o meu total desleixo por todo o referente á familia
fixo que eu nunca preguntara.
As pedras recén lavadas pola choiva reflexaban pálidamente a luz do
sol que estaba comezando a asomar por riba da vella iglexia da Nosa
Señora da Angustia. Como sempre que vou ben de tempo, decidín
baixar pola Rúa de Bonaval para entrar no parque pola porta do vello
ceminterio. Ía pensando nalgúns retoques para os informes do día
anterior, xustificar mellor as memorias, facer refencia ás
circunstancias de necesidade e oportunidade que tanto lles gustan aos
de intervención cando vin unha pequena figura apoiada nos muros.
Asusteime un pouco, é certo. Nesas horas polo parque só andaba o
persoal de xardinería e algún que outro veciño que tiña que sacar
ao can antes de ir traballar. Sen embargo estaba vendo unha nena duns
oito ou nove anos que xogaba cunha vella boneca de trapo e que de
cando vez ollaba para mín.
Mesmo para min, que sinto tanta curiosidade polas crianzas coma polas
aves de curral, aquela situación resultaba demasiado extraña.
Saudei a aquela nena poñendo a miña mellor sorrisa e achegueime a
ela buscando coa mirada a alguén máis. Parecía lóxico que aquela
nena non podía estar soa naquel paque. Todo foi moi repentino. Un
arrepía recorreu o meu lombro cando me decatei de que era a mesma
nena que vira onte ao chegar a casa. Sobresaltada detivenme en seco.
Sinalando algún lugar inconcreto á miña espalda, comezou a dicir
algo que non entendín. Xireime convencida de que vería aparecer á
súa nai, pero alí non había ninguén, só se vían os tellados
dalgunhas casas, entre elas a miña, e os muros exteriores do parque.
Cando volvín a vista a nena xa non estaba.
Pasei todo o día cunha extraña sensación no corpo. Seguro que o
soñaches, dixo Marisa, e agora pensas que foi algo que pasou. Ou iso
ou andas con algo de resaca, dixo Ánxo. O certo é que non parecía
lóxico ter visto á mesma nena dúas en situacións tan extrañas.
Dalgún modo semellaba que a imaxe da nena quedara grabada na miña
cabeza dende a tarde anterior e hoxe parecerame tela visto ao
atravesar o parque. Se lle cadra ía máis durmida do que me parecía.
Intentei non pensar máis no asunto e rematar os traballos pendentes
para poder marchar tranquila o fin de semana.
Mesmo antes de recoñecela sei que é ela. Está sentada no banco do
parque, como ausente de todo canto acontece ao seu redor. Atraveso a
zona de xogos esquivando avoas e papas modernos ansiosos por
demostrar que están entregados á crianza. Intento non perder de
vista á nena pois teño a certeza de que dun momento a outro
desaparecerá da miña vista, igual que as veces anteriores. Sen
embargo desta vez consigo chegar á súa beira e saudala coa man. Ela
segue coa mirada perdida, como se puidese mirar a través de mín e
nen sequera reacciona cando me sento ao seu carón e lle pregunto con
quen está. Miro arredor esperando que alguen reaccione. Supoño que
algunha persoa virá, que unha nena nunca estará soa nun parque,
pero ninguén parece preocuparse ao verme alí sentada ao carón
dunha nena pola que ninguén parece mostrar interés algún. Tampouco
ela parece mostrar interés ou inquedanza por nada. Manténse absorta, coa mirada perdida e só cando lle pregunto se está soa
parece reaccionar. Mira para mín pero sen verme. Hai algo nos seus
ollos me me asusta e me atrae ao mesmo tempo, algo que me resulta
familiar, uns ollos grises e duros, máis propios dunha persoa adulta
que dunha cativa como ela. Lentamente levanta unha man coma se
quixera acariñarme pero detense a medio camiño. A súa voz ao falar
é extraña e tan avelaíña que non sei se realmente falou ou
imaxinei que falaba. Preguntolle cómo se chama e achegome un
pouquiño máis a ela. "Chámome Herminia" creo
escoitarlle, "e teño moito frío"
Continúa: Os vellos osos (II)
