Xa
te vexo, xa, mirándome de esguello e farfallando coas lerchas do
coro. Estaraslles contando o mesmo que contabas onte, pero se pensas
que as túas barballadas de onte na perruquería van botarme para
atrás aviada vas. Xa puxen no seu sitio á miñaxoia da túa irmá e
non me vai custar nada poñerte a tí no teu lugar, por moi filla do
médico que sexas. Xa sei que me miraches do través cando dixen que
este ano pensaba ser eu a que levase á Virxe dos Puños Brancos en
procesión, que por moito que digades se o meu home leva ao San
Brandán eu podo levar á nosa virxe, lle pese a quen lle pese neste
pobo. Xa sei que non vos gustou nada nin a ti nin ás paspanas do
coro, pero ben sabedes que son capaz de facelo. Só tes que mirar
como vas toda desafalazada polo adro adiante para chegar antes ca min
á igrexa, pero non vai valerche de nada que xa lle dixen a
Milagritos que esta vez collería eu as angarellas da Santa e que nin
se lle ocorrese saírme coa parvada esa de que a San Brandán o
pasean os de Osorio e os Mosquera e os de Ramona do Crego e que á
Santa sempre a sacan as mulleres desas familias. Mira Milagritos, lle
dixen, e tí ben o sabes que estabas escoitando detrás do andel das
conservas, a min non me veñas con esas trapalladas, que levo xa doce
anos casada no pobo e se o meu home é dos que pasean ao Santo eu
paseo á Santa no día do patrón. Podes mirarme todo canto queiras e
podes correr polos sete correres que non vas impedir que colla á
santa e saia en procesión. Que xa estás escaldada, que o mesmo che
pasou fai tres días coas flores da Igrexa. Tanto repetirme que
sempre se fixo así, que son as de Osorio as que se encargan de
adornar á igrexa. Pero se as de Osorio xa non viven no pobo, veñen
da capital todas requintadas para as festas e non van poñerse a
decorar a igrexa. As que mangoneades todo o da igrexa sodes as de
sempre, que mira que sodes trosmas. E vaia cara tiñades as catro
cando chegastes e me vistes a min e a miña nai rematando de poñer
as guirnaldas por detrás da sancristía, e aínda por riba Don Luís
agarrando da escaleira e preguntando que qué che parecía, que nunca
tan ben quedara. Había que ver qué cariñas puxestes, e a miñaxoia
de Milagritos aínda dixo que as cousas non se facían así, que se
quería axudarvos a adornar ben podía térvolo pedido. Como se non
volo tivera pedido o ano pasado e o ano anterior, cando viñeron as
miñas curmás de Venezuela a pasar as festas e quería terlles a
igrexa chea desas flores que hai polas Américas e que tanto locen
nas misas. Cóntalle ao alcalde, cóntalle. Esta vez non vas facer
coma no meu casorio, cando lle dixeches á miña nai e miña cuñada
Remedios que xa adornariades vos a Igrexa, e a malpocada de Obdulia,
que dios lle dea tanta paz como descanso deixou, aínda lles espetara
aquilo de que no voso pobo é a familia de Osorio a que sempre adorna
Igrexa, que por algo son os que máis dan sempre para os arranxos e
que sempre están dispostos a ceder o campo da Lobeira para facer o
churrasco nas festas. E eu xa ía falar co cura pero Xulián dixo que
deixara estar as cousas, que era o costume do pobo pero hoxe non che
van valer costumes nin farrapos de gaitas, que levo vivindo xa doce
anos neste pobo e teño o mesmo dereito que vos a levar á Santa en
procesión. En canto remate a misa agárrome ao barrote das andas e
xa podedes piar o que queirades. Xa te vexo, xa. Agora falando con
Ismael para que vaia falar co meu home. Pero non perdas coidado, que
a Xulián xa levo dicíndolle o mesmo dende a Semana Santa e desta
vez non vou ser eu a que ceda. E por moito que Ismael sexa o
campaneiro dende fai corenta anos non vai ser quen de baixarme da
burra, non vaia ser que me dea por subirme ao campanario e me poña a
repicar eu tamén, que tan difícil non ha de ser cando un vello de
oitenta anos aínda pode facelo. Que me miras pailaroco, vaste
atrever a vir falar comigo? Vente vente, que teño para tí tamén.
Es peor que as mulleres, sempre metido nas cousas da igrexa, rosmando
polo baixo cando pasas o cepillo ou saíndo a berrarlles ao amigos do
noivo na voda de Mariló. Que mira que hai que ser atravesado, saír
e ameazalos con chamar á garda civil se non deixaban de armar
barullo. A ver se pensas que vai vir a garda civil agora a poñer
orde na igrexa. Iso era antes, Ismael, cando mandabas ti máis que o
cura e tiñas ao teu primo de sarxento no cuartel e todos che debían
algún favor. Pero ao teu primo mandárono para a cidade e agora non
tes quen te rasque, que como non che dan as pernas para subir pola
escaleira do campanario tes que quedar embaixo, sempre atento ás
conversas dos demáis na porta da igrexa e bebendo de moca na
taberna, que na igrexa andas ben rápido para raspiñar os billetes
do cepillo pero na taberna nunca das sacado a carteira para invitar
aos homes a unha rolda. E ti ben podías ir rematando a misa, que por
moito que nos pidas que nos demos a paz algunhas van seguir sendo
unhas auténticas porcas. Pero claro, estarás entretido mirándolle
as pernas a Rosarito, non é Don Luís, que outra cousa non pero as
mulleres ben que che gustan e a Rosarito xa lle tes dado a paz e a
comuñón máis dunha vez. Comulga comulga, que co ben que tratas a
Don Luís xa tes gañado o ceo, que a ver onde se viu que faga falta
vir limpar a igrexa dúas veces a semana, pero aquí si que non se
menten as de Osorio nin as de Ramona, que xa saben que o fas
encantada e se o cura está contento pois aquí paz e despois gloria.
Non miña sogra, non. Non me veña cun cirio que non llo vou coller.
Non se apure que vai ser igual. E por moito que acene non vou
achegarme onda vostede para que me poña na man un cirio ou un ramo e
que non poida coller as andas. Xa a vin a vostede e ao meu sogro
falando con Ismael, imaxino que a voltas co meu carácter e a miña
falta de sensibilidade para as cousas do pobo. Será trosma, toda a
vida aturando ao apoucado do seu home. E non digo que sexa mala
persoa o meu sogro, pero algo miñaxoia si que é. So hai que velo
cando chega de xogar a partida convencido de que todo o que lle
contan é certo. Onte mesmo non houbo quen o baixara da burra, que si
o maior dos Osorio mandaba moito na Consellería, que vía ao
Presidente todos os días. Pois claro que o ve, meu sogro, que se
traballa alí verao pasar de cando en vez, pero que Marquiños non
deixa de ser un administrativo, movendo papeis como a miña curmá
Fernanda, pero el que non, que o dos Osorio ten un cargo e que
almorza a cotío co Presidente. E hai que deixalo. Veña, arreando,
que fan falta as camas! Non me mire así señor cura, que tamén eu
son devota da Nosa Señora dos Puños Brancos.E logo, non? Se mesmo
parece que fai rindo a nosa vixenciña. Os que non rides sodes vos,
que pensábades que non me ía atrever. Pois aquí me tedes, unha
venidera, como tanto vos gusta dicir, levando á virxe de procesión
no día da patroa.
Ya que estás aquí...
No dudes en preguntar, si tienes dudas, y en regresar siempre que quieras .
Bienvenido a Mar de Beaufort.
Bienvenido a Mar de Beaufort.
martes, 7 de agosto de 2018
Álora, la bien cercada.
A
las cinco de la tarde parecía que tenía un clavo perforando mi
cerebro. Llevábamos más de una hora visitando el pueblo de Álora y
lo único que deseaba era volver al hotel y meterme en la cama de la
habitación. El dolor de cabeza se había ido haciendo más intenso a
medida que avanzaba el día. Recuerdo que ya durante la ruta de la
mañana había comenzado a sentir los pinchazos que me hacían
presagiar que iba a sufrir un ataque de migraña, y al acabar de
recorrer el famoso Caminito del Rey no me apetecía otra cosa que
escapar de aquel sol intenso y de la pesada compañía de aquellos
dos cicerones empeñados en hacer una disertación académica en cada
uno de los lugares por los que pasábamos. En cada recodo del camino
tenían una anécdota que contar, un hecho histórico que rememorar o
alguna frase famosa que pronunciar. Era el tercer día que pasábamos
con ellos, y a juzgar por todo lo que nos habían contado, la
provincia de Málaga era sin duda la zona de nuestra geografía en la
que más acontecimientos relevantes habían sucedido. Los reyes
estaban más lucidos y más dicharacheros cuando pisaban su suelo y
el curso de la historia siempre estaba determinado por lo que sucedía
o no sucedía en aquel lugar. Poco podía yo imaginar que aquellas
pequeñas vacaciones iban a ser más parecidas a un seminario sobre
historia y filología que al periodo de desconexión
y relax que yo había imaginado. Y todo por una
desafortunada decisión.
La
idea había sido de Bruno. Él tenía una semana libre en el trabajo
y yo había decidido hacer un descanso en la preparación de las
oposiciones para inspectora de hacienda. Mi intención era pasar unos
días tumbada en la piscina de un hotel del sur, pero Bruno me
propuso que aprovecháramos para visitar a unos amigos suyos que
vivían en Málaga. Yo no estaba muy interesada en conocer a sus
amigos. Las experiencias previas no habían sido muy gratificantes
para mí, y sospechaba que si continuaba integrándome en la vida
social de Bruno nuestra relación duraría poco. No podía entender
como una persona tan dulce y tan interesante como él podía tener
unas amistades tan cretinas. Pero finalmente me convenció y
acordamos que tres días los pasaríamos en la piscina del hotel y
otros tres los dedicaríamos a conocer la zona con ellos.
Me
sobraron dos para descubrir que eran igual de cansinos que el resto
de amigos de Bruno. Aquella pareja parecía empeñada en demostrar
que los iguales se atraen y se complementan de tal manera que al
final parecen la misma persona. Después de unas hora de conversación
con ellos yo ya no era capaz de distinguir lo que me decía uno y lo
que me decía la otra. Miguel había aprobado las oposiciones de
profesor de literatura hacía dos años e impartía clases en un
pequeño pueblo de Málaga y Maite, como ella se encargaba de repetir
en cada conversación, tenía la fortuna de trabajar desde casa. Si
hablábamos de los atascos en los accesos a la ciudad ella decía que
tenía la fortuna de trabajar desde casa; si salía en la
conversación los normales roces que surgían con los compañeros de
trabajo ella decía que tenía la suerte de trabajar desde casa;
hablando de lo poco que dedicaban las empresas a mejoras las
condiciones de trabajo ella repetía que trabajaba desde casa. Al
final de aquella tarde tenía muy claro que ella era una persona
feliz, sin horarios que cumplir ni problemas con sus compañeros
porque trabajaba desde casa, pero no llegué a saber en que trabajaba
realmente.
Los
días anteriores habíamos recorrido con ellos la parte costera de la
provincia. Benalmádena, Fuengirola, Marbella o Estepona ya no tenían
secretos para nosotros. Para el último día habíamos dejado la
visita a un par de pueblos conocidos por sus castillos medievales y
la conocida ruta del Caminito del Rey. Vais a alucinar con las vista
y con la historia que encierra toda esa comarca, dijo un entusiasmado
Miguel con un tono que yo no pude más que interpretar como una
amenaza. Incluso cuando estaba en la piscina del hotel me parecía
oír sus explicaciones sobre Reyes y Califas que parecían disfrutar
llevando a cabo las más extravagantes proezas. Bruno se reía cuando
le contaba que no podía sacarme de la cabeza las voces de sus amigos
y que incluso soñaba con ellos. Una noche, mientras hacíamos el
amor, incluso llegué a pronunciar varias veces el nombre de Alfonso,
inducida por la historia que nos había contado Miguel sobre los
amores entre Alfonso VI y Zaida, hija de un tal Al-Mutamid.
Aquel
día no había sido diferente. Nos habían recogido en el hotel
después del desayuno y de camino hacia Ardales Miguel nos había
explicado todo lo que había que saber sobre el Caminito del Rey. La
historia de Alfonso XIII atreviéndose a recorrerlo, el abandono
durante décadas y el proyecto de recuperación que culminó en el
año 2014 con la reapertura
de la senda. Al llegar yo ya estaba cansada,
aunque debo reconocer que las vistas eran espectaculares y en algunos
tramos que pasaban a unos cien metros por encima del río me sentí
afortunada de estar en aquel lugar. Incluso fantaseé con la idea de
una inesperada caída de nuestros anfitriones pues a esas alturas del
viaje era plenamente consciente de que la única manera de que los
infatigables M&M se callasen y me dejaran disfrutar del paisaje
sería despeñándose por uno de aquellos precipicios, y aún así no
tengo muy claro que no siguiesen dando explicaciones mientras caían.
Seguramente habría alguna historia que contar sobre algún personaje
importante que desgraciadamente se precipitó al abismo desde aquel
mismo lugar.
Seguramente
es por la altura, me dijo Maite cuando les comenté que tenía un
fuerte dolor de cabeza y que lo mejor era que me fuese al hotel a
descansar. Insistieron en que teníamos que ir a comer a una pequeña
taberna que había en un pueblo cercano. Ella sacó del bolso un
pastillero y me dio una pastilla que según ella me iba a sacar el
dolor de cabeza en unos minutos. Desesperada, y deseando que la
jornada acabara lo antes posible me tomé la pastilla y me puse en
modo ausente.
Casi
no recuerdo de lo que hablaron en la comida. Bruno, que iba
comprendiendo que mi límite de paciencia se había agotado hacía ya
unas horas, intentaba que no se notase mucho que estaba pasando
totalmente de la conversación. No era mi intención mostrarme tan
arisca, pero la mezcla del analgésico y la carne de ciervo que nos
habían servido me había dejado un poco aturdida. Intentaba prestar
atención pero inexplicablemente en mi mente se formaban confusas
imágenes: campos abrasados por un sol inclemente; ejércitos
dispuestos para la batalla; gritos y algarabía. Sin duda estaba
sufriendo algún tipo de alucinación, pero teniendo en cuenta que ya
casi habíamos terminado y que en unas horas podría descansar en la
cómoda habitación del hotel decidí hacer un pequeño esfuerzo para
que la reunión con Maite y Miguel no acabase como el rosario de la
aurora.
Ahora
no recuerdo exactamente si los acontecimientos sucedieron al mismo
tiempo o si hubo un lapso de tiempo entre mi pensamiento y la trágica
realidad que tuvo lugar. Nunca se lo he confesado a nadie, pero de
algún modo aquella mañana me fue concedido un deseo, aunque se
tratara de un deseo tan malvado como el que yo tuve cuando Miguel nos
estaba explicando aquel romance medieval que hablaba sobre el asedio
al Castillo de Álora por parte de los cristianos. Don Diego Gómez
de Ribera, apodado el Adelantado de Castilla estaba subiendo por esta
misma calle, decía Miguel cuando subíamos por la Calle Ancha del
pueblo de Álora. El romance nos cuenta como los moros del castillo
intentaban huir con sus posesiones más preciadas mientras que los
soldados cercaban la ciudad. Yo solamente quería que Miguel se
callase de una vez, pero él siguió contando la escena como si la
estuviéramos viendo en aquel momento. Impertérrito ante el sol
abrasador y ajeno totalmente a nuestras caras de cansancio nos pedía
que miráramos ora hacia los campos que rodeaban la fortaleza ora
hacia lo alto de aquella loma al par del río. Nos explicó que la
figura de un niño morico con una ballesta hacía presagiar una
indigna muerte para un caballero castellano ya que por aquel entonces
las armas a distancia eran consideradas de cobardes, y un noble
castellano debía morir enfrentándose cara a cara a su enemigo y no
abatido por una flecha disparada a traición. Entonces lo vi con
claridad. Miguel señalaba lo alto de una de las torres diciendo que
desde allí habrían disparado la flecha que atravesó la cabeza del
Adelantado de Castilla. No se exactamente si vi aquella oscura figura
o si la imaginé, pero justo en el momento en que Miguel explicaba
que la flecha penetraba por la visera del yelmo, que el victorioso
caballero había levantado para ver quien le hablaba, justo entonces
vimos que una flecha silbaba al atravesar el aire y escuchamos un
chasquido húmedo y viscoso. Miguel, con el rostro bañado en sangre
y una terrible incisión en la frente, se desplomaba a nuestros pies.
viernes, 27 de julio de 2018
¿Cómo cerrar un blog?
A punto estaba de quemar las naves, con el pie en el estribo y dispuesto a cerrar definitivamente este blog cuando me sentí como Sam al regresar a la Comarca y decidí darle otra oportunidad a este cuaderno que ya no se de lo que habla. La verdad es que tengo ciertos problemas para terminar las cosas que empiezo, o para empezar proyectos, o para continuarlos. Unos cuantos relatos esperan un final, un par de novelas aguardan ansiosas en mi cabeza que me decida a empezarlas, algún que otro blog está perdido en la red esperando la mano de nieve que sepa crear contenidos nuevos.
Pero yo a lo mio.
Perder el tiempo decidiendo planificar lo que tengo que hacer es lo que mejor se me da.
Eso y la ensaladilla.
Quiero cerrar este blog y no se como se hace. Supongo que como mera cortesía te despides, das las gracias y después de un tiempo prudencial apagas todo y te vas. Puede que queden ecos virtuales por la red, que aunque elimines todo lo escrito quedará algún recuerdo de lo que una vez fue este sitio, pero al final todo desaparecerá, como lágrimas en la lluvia, que decía el otro.
Quiero cerrar este blog, pero cuando eres un poco sentimental estas cosas dan algo de pena. Son muchos años y muchas palabras y a veces, algunas veces, tengo la impresión de que lo mejor está por llegar. Viene a ser algo así como darle otra oportunidad a esa persona que insiste en fallarnos una y otra vez. Creemos que en esta ocasión las cosas serán distintas, que no cometeremos los mismos errores, que sabremos mantener la constancia necesaria para que este obsoleto medio de comunicarnos en la red mantenga un poco de actividad.
Improbable.
Lo se.
Pero aún así decido aumentar aún más mi lista personal de objetivos incumplidos y en lugar de silenciar definitivamente este sitio voy y me animo y me digo a mí mismo que ya que que hoy es mi cumpleaños me voy a regalar una nueva oportunidad para hacer lo que más me gusta hacer.
Escribir.
Y como en algún lugar leí que hay que proponerse pequeñas metas para alcanzar grandes objetivos, y como son ya 45 años y a esta edad sé que lo que quiera hacer en la vida tengo hacerlo ya pues me propongo iniciar una nueva serie en este blog. Todavía no tengo claro como ni cuando lo haré, pero en el próximo año escribiré 46 relatos, uno por cada año que para entonces tendré la suerte de haber cumplido.
Y después, si tal, buscaré la mejor manera de cerrar un blog.
Pero yo a lo mio.
Perder el tiempo decidiendo planificar lo que tengo que hacer es lo que mejor se me da.
Eso y la ensaladilla.
Quiero cerrar este blog y no se como se hace. Supongo que como mera cortesía te despides, das las gracias y después de un tiempo prudencial apagas todo y te vas. Puede que queden ecos virtuales por la red, que aunque elimines todo lo escrito quedará algún recuerdo de lo que una vez fue este sitio, pero al final todo desaparecerá, como lágrimas en la lluvia, que decía el otro.
Quiero cerrar este blog, pero cuando eres un poco sentimental estas cosas dan algo de pena. Son muchos años y muchas palabras y a veces, algunas veces, tengo la impresión de que lo mejor está por llegar. Viene a ser algo así como darle otra oportunidad a esa persona que insiste en fallarnos una y otra vez. Creemos que en esta ocasión las cosas serán distintas, que no cometeremos los mismos errores, que sabremos mantener la constancia necesaria para que este obsoleto medio de comunicarnos en la red mantenga un poco de actividad.
Improbable.
Lo se.
Pero aún así decido aumentar aún más mi lista personal de objetivos incumplidos y en lugar de silenciar definitivamente este sitio voy y me animo y me digo a mí mismo que ya que que hoy es mi cumpleaños me voy a regalar una nueva oportunidad para hacer lo que más me gusta hacer.
Escribir.
Y como en algún lugar leí que hay que proponerse pequeñas metas para alcanzar grandes objetivos, y como son ya 45 años y a esta edad sé que lo que quiera hacer en la vida tengo hacerlo ya pues me propongo iniciar una nueva serie en este blog. Todavía no tengo claro como ni cuando lo haré, pero en el próximo año escribiré 46 relatos, uno por cada año que para entonces tendré la suerte de haber cumplido.
Y después, si tal, buscaré la mejor manera de cerrar un blog.
jueves, 2 de noviembre de 2017
As pegadas da vida.
O
Basilio era un bo home. Ninguén lle vira nunca un mal xesto nin lle
escoitara unha mala palabra. O Basilio era unha boa persoa, humilde e
traballador, e pouco amigo de meterse na vida da outra xente. Contan
que mesmo algunha vez tiña marchado do bar cando alguén latricaba
de máis sobre algún veciño. E algo de certo debe haber cando nin
buscando podemos atopar a alguén que lle poña algunha péga. O
Basilio era un bo home, sen máis. Do mesmo xeito que outros son
guapos ou calvos, o que definía ao Basilio era o feito de ser bo.
Non se trataba de que nalgunha ocasión fixese unha boa obra que todo
o mundo recordaba. Nunca tiña salvado a ninguén nin se comportara
coma un heroe nun incendio. Non, a bondade de Basilio era un xeito de
ser e de comportarse acotío, un non prexudicar a ninguén e
favorecer a moitos con pequenas cousas das que non se fala pero que
están aí, facendo a vida do pobo máis agradábel.
Moitos
son os que recordan a Basilio paseando pola alameda, ás veces so e
outras veces coa súa muller, e como facendo honor á súa fama de
boa persoa fora dos primeiros homes da súa quinta en ir á compra ou
mesmo fregar os pratos. Poucos sabían que sentía certo degoiro por
non atreverse a saír á pequena horta que tiñan diante da casa e
tender a roupa. Ninguén lle pedía tal cousa, e moito menos a súa
muller, que sabía que era a envexa de boa parte da veciñanza por
levar corenta anos casada cun home coma Basilio. Pero para el esa
punzada de vergoña que lle producía que o visen tendendo bragas e
calzóns era algo que lle facía sentir mal, e cada vez que vía á
súa muller estendendo a roupa na varanda sentíase como ese neno
dubidando entre as ganas de subir á árbore e o medo que lle ten a
caer. Basilio quería axudar, facer todas as tarefas da casa pero coa
roupa non podía, e iso facía que se sentira mal.
Pero
en xeral Basilio era un home feliz. As cousas foran acaendo ben, as
desgrazas, que en todas as vidas existen, non foran tan grandes como
para borrar os momentos de felicidade da memoria de Basilio e co paso
do tempo a súa casa foi enchéndose primeiro de fillos e máis tarde
de netos. E se de algo estaban felices e orgullosos Basilio e a súa
dona era de ter a casa sempre chea de xente, especialmente de nenos.
Xa foran os amigos dos seus fillos, ou os sobriños, ou máis tarde
os netos, a casa do Basilio sempre estivo chea desa felicidade
rebuldeira que da a xente cativa.
E
xa sexa por este carácter seu ou porque para toda a veciñanza
Basilio era unha boa persoa resultou que co paso dos anos foi dando
un vellote simpático e querido por todo o mundo. Ninguén deixaba de
saudalo cando se cruzaban con el pola Alameda e non había día no
que non lle preguntaran pola súa dona ou pola familia. Dous dos seus
fillos casaran no pobo e tal vez por ese efecto contaxio que tan a
miúdo se da nas familias, ámbolos dous herdaron esa maneira de ser
tranquila e desprendida do seu pai. A máis cativa, a filla, casara
cun funcionario de Ourense e vivía na cidade.
Pero
un día a Basilio cambioulle o carácter. En realidade foille
cambiando aos poucos, pero ninguén lle deu importancia á mala
contestación do primeiro día, cando no bar de Edelmiro lle tiraron
o café por riba do xornal, ou ás respostas encabuxadas que aos
poucos foron facéndose frecuentes nel. Non, ninguén tivo en conta
os seu enfado cos rapaces na praza cando case o fan arrolar polo chan
ao bater nel co balón, e poucos escoitaron os seus berros cando o
camión das cervexas o enchoupou ao pasar por riba dun charco. Ao
Basilio cambiáballe o carácter sen que ninguén se decatase. Nin
sequera Basilio se tería dado conta de non ser por esas risas que
escoitaba de cando en vez e que non conseguía explicar. Ao principio
non lles dera importancia algunha, brincadeiras de cativos, pensou ao
non atopar a procedencia daquelas gargalladas. Pero co tempo foi
escoitándoas cada vez con máis frecuencia e en calquera sitio e
máis dunha vez encarouse coa persoa que camiñaba ao seu lado
pensando que estaba sendo obxecto dunha broma pesada. Basilio
sentíase cada día máis incómodo paseando polas rúas, deixou de
ir a xogar a partida e o que antes era un vellote simpático e
lizgairo tornouse un amargado carcamán que miraba a todos do través.
E
para cando enfermou, Basilio xa non era o mesmo. O que antes fora un
home agarimoso que gostaba xogar cos seus netos e charlar cos seus
veciños foise engruñando e rematou sendo unha persoa que,
convencida de que todo o mundo andaba a rir ás súas costas, non
quería falar con ninguén. Pasaba os días vendo a televisión ou
poñendo os cascos para escoitar a radio xa que era o único xeito de
apagar as risas que por veces o facían tolear. Por sorte, a
enfermidade foille arrebatando os recordos e do mesmo xeito que el
non recoñecía aos veciños que viñan visitalo, aos veciños
custáballes ver naquel home mal encarado e medio túzaro ao bo de
Basilio. Ao final simplemente era un home enfadado co mundo enteiro,
sen ser quen de distinguir entre a súa familia, as amizades ou a
xente en xeral.
Contan
que o último que fixo Basilio foi rir. Os seus fillos pensaron que
as risas que levaban anos torturándoo conseguiran facerlle perder o
siso ou simplemente desapareceran e o ancián non atopara outro xeito de
agradecer o silencio que rindo. Sen embargo o que aconteceu foi que o
Basilio recordou. Despois de tanto tempo escoitando aquelas risas por
fin puido recoñecer nelas as risas das
súas crianzas
xogando
na beira do mar, na
praia na que veraneaban cando eran cativas.
E despois de dous anos de enfermidade sen recoñecer xa a ninguén o
Basilio fitou para os que estaban arredor da súa cama e
sorriu.
Foinos
chamando polo seu nome, mandoulle un bico de
bolboreta á
súa muller e xa
sen parar de rir dixo
que ía meterse na auga coas
crianzas, que a auga estaba moi boa e que oxalá aquel momento durase
para toda a vida.
viernes, 20 de octubre de 2017
Impulsos
Como se o seu corpo respondese a impulsos alleos á súa vontade, comezou a apurar o paso. Foi un impulso irresistible, unha necesidade agoniante que non tiña maneira de explicar e que o levou a iniciar unha carreira sen ter moi claro cal era o seu obxectivo.
Como
cada mañá dende facía uns meses ía pola beirarrúa cara á
oficina agardando ver pasar á súa muller no coche. Na última
revisión médica apareceran algúns problemas cardiovasculares e era
moi necesario para el facer exercicio, por iso agora saía vinte
minutos antes da casa e era ela, a súa muller, a que levaba á
cativa á gardería. Adoitaban pasar pola súa beira antes da ponte
vella. A súa muller diminuía a velocidade cando o adiantaba para
que el tivera tempo de mandarlle un bico á pequecha, que se
esmendrellaba da risa sentada na súa cadeira de seguridade e lle
dicía adeus a dúas mans.
Aquela
mañá non era diferente. O coche case parado, él mandando bicos aos
seus amores e despois de novo a remoer nos seus pensamentos.
Quedábanlle dez minutos de camiño e o día invitaba a camiñar. Ao
chegar a oficina debía pechar uns cantos asuntos que levaban semanas
pendentes.
Pero
de súpeto esa sensación angustiosa, esa necesidade de volver a
velas. Sen saber o motivo comeza a correr detrás do coche. Na
Avenida terían que parar nun par de semáforos, calculou. Podería
atallar por detrás da fábrica de vidro e se bulía, daríalle tempo
a saír por entre as obras da nova piscina municipal antes de que
elas chegaran. Non entende o que lle está a pasar, metéuselle na
cabeza que ten que velas de novo e mentres o seu corpo acelera o paso
e mesmo da pequenas zancadas coma se fose iniciar a carreira, o seu
cerebro intenta analizar que demos lle está acontecendo.
Dálle
a alma que algo vai ocorrer
e ten que estar con elas. Imaxínase xa subindo ao coche e
explicándolle á súa muller que non é nada, que simplemente esa
mañá quere ir con elas á gardería. Busca verbas axeitadas ou
algunha escusa, tal vez unha repentina dor de lombo. Calquera cousa
vale para non ter que explicar que se trata de algo totalmente
irracional, tan pouco propio del que sinte ganas de rir ao verse
correndo detrás delas sen motivo algún. Imaxina xa a cara de
alegría da pequecha ao velo entrar de novo no coche e vese abrindo a
porta da gardería con ela ao lombo, como facía uns meses antes.
Apura
o paso, ten ganas de se botar a correr e sinte que dun momento a
outro comezará a suar. Está xa fora de si, a súa cabeza vai por un
sitio e o seu corpo por outro cando asoma por detrás das obras da
piscina con tempo xusto para ver pasar no coche á súa muller e á
pequecha, que sorprendida mira para el pola ventanilla e volve
dicirlle adeus coa man.
Botase
a correr detrás delas. A sensación de que é a última vez que as
ve é tan forte que comeza a chorar dun xeito tan intenso que nin
sequera sinte o golpe .
O
operario da retroescavadora declarará antes do levantamento do
cadáver que aquel home cruzou correndo a estrada e botouse diante da
máquina sen mirar, sen darlle tempo sequera a frear. Como se obedecese a un impulso tolo.
viernes, 23 de junio de 2017
Lume.
Cuando
terminó de escribir su primera novela comprendió que era el momento
de dejarlo. El camino había sido demasiado largo, innumerables las
dudas y los momentos de desanimo más habituales que las horas de
entusiasmo. No. Definitivamente no había nacido para ser escritor.
Para que seguir engañándose a si mismo, para que mentir a los demás
sobre proyectos literarios que no tenía ganas de iniciar. La sola
idea de tener que enfrentarse a una página en blanco le repugnaba, y
cada vez era más consciente de que no tenía nada que contar. Antes
incluso de llegar a la última página de aquella mediocre novela
sabía que no volvería a intentarlo, que sus tiempos de aprendiz de
escritor habían llegado a su fin.
Ni
siquiera se preocupó en buscar explicaciones. La vida era demasiado
breve para perder el tiempo buscando las razones de lo que no puede
ser, aunque haya personas que se ganan la vida pensando e incluso
comunicando a los demás sus conclusiones, tal vez buscando en el
otro una confirmación, una especie de certificado que les sirva para
justificar la pérdida de tiempo que supone el pensamiento puro, esa
infantil tendencia del ser humano hacia la explicación de si mismo y
lo que le rodea.
Estaba
cansado de buscar razones, de intentar comprender, de querer creer
que las vidas tienen una razón de ser, un objetivo. Durante muchos
años había sentido que su meta en la vida, lo que le daría sentido
a su existencia, sería ser escritor. Desconocía de donde provenía
este afán, pero con el paso de los años fue acumulando lecturas y
anotaciones con la esperanza de llegar algún día a ver su nombre en
la portada de un libro, de poder decir al mundo que también él
pertenecía al grupo de los escritores que escriben.
Y
ahora que la novela estaba terminada descubría que le daba igual. La
literatura, como todo arte, es cuestión de práctica, y el no tenía
ganas de seguir practicando. Tal vez ya no sentía la necesidad de
reafirmarse a través de las palabras, de decirle al público estoy
aquí y se hacer esto, es mi talento. Se sentía mayor para gritar
aquello de mira mamá, sin manos!! Pues en el fondo sentía que la
vida de las personas se reducía a esto, a un simple lucimiento de
nuestro ego, a una infantil exposición de nuestras virtudes,
continua demostración de lo que sabemos hacer, o lo que creemos que
sabemos hacer y que se nos da bien. Los deportes, las aficiones, las
deslumbrantes carreras profesionales, nuestra actitud en la carretera
e incluso la necesidad de dejar claro que somos los padres mas
chachis del parque esconde cierta tendencia al lucimiento personal, a
la necesidad de se ser admirado. Como escolares buscando
reconocimiento de los adultos o de sus iguales, niños de guardería
enseñando orgullosos sus dibujo o las niñas que juegan al fútbol
convencidas de que tendrá la atención de sus padres por unos
minutos.
Entendió
que lo que le importaba no era hacer literatura o contar historias
más o menos entretenidas. Ni siquiera ser escritor era lo que podía
llenar los huecos que las vidas van dejando en nuestros días. Lo que
realmente le interesaba era recibir de los otros su dosis de
atención, de mimos sociales, de caricias en su ego tan maltratado
por él mismo. Por eso, cuando terminó su primera novela decidió
deshacerse de todo aquello relacionado con sus penosos avatares
literarios. Quemó libretas y papeles viejos, regaló los libros en
las esquinas, formateó el disco duro de su ordenador y dejó al
alcance de sus hijas las memorias USB. Y sintiéndose libre para
expresarse sin preocuparse lo más mínimo por la forma o por el
contenido decidió abrir un canal en YouTube para hablar de fútbol o
de política y con algo de suerte incluso podría terminar de
tertuliano en algún medio de comunicación.
jueves, 23 de febrero de 2017
A última carta (o recuerdos del pelo largo)
Posiblemente sexa esta a última carta que che podo escribir. Polo menos até que chegue a primavera e cos primeiros días de sol se produza o desxeo. Como ben sabes, dende fai uns meses vivo no casquete. No casquete polar, claro. Ao principio pensei que conxestión nasal de polas mañás era debido ao exceso de chocolate, ou de cervexas ou á mala alimentación en xeral. Pero pronto me decatei de que tiña máis sentido pensar que era o frío. I é que os doce metros de corredor que separan a miña habitación do cuarto de baño poden chegar a ser moi perigosos, sobre todo cando ás 6’30 da mañá vas en calzóns e intentando esquivar as placas de xeo que se forman nas baldosas. O outro día esvarei e perdín o control Menos mal que non viña ningún oso polar de fronte. Pois teño a sensación de que non estou so neste piso. Tal vez sexan os primeiros síntomas da conxelación, pero polas noites creo ouvir ruídos estraños no corredor. Estou convencido de que son focas ou pingüíns escorregando dun lado a outro. O espertador soa varias veces antes de que me atreva a botar o brazo para apagalo. E o problema máis grave é saír da cama. De feito, teño gran destreza en vestirme debaixo das sabas. Na cociña nace algún río. É un manancial, non teño a menor dúbida. Ao entrar sentes como a humidade atravesa a roupa e dificulta a respiración. Unhas plantas briófitas, posiblemente liques ou carrizas, comezaron a aparecer por debaixo da fiestra e a carón da lavadora. Sempre deixo a porta da neveira aberta para que o ambiente se quente un pouco. Moitas veces non consigo prender o fogón para facer café. Pode parecer esaxerado, pero teño que poñer o salchichón ao baño maría para poder cortar uns tacos, e o queixo... o queixo parece xeado de nata. Polo menos descubrín que o granizado de cervexa non está mal de todo. Fai unhas semanas que teño uns calcetíns a secar na terraza. pero non me atrevo a ir buscalos, pois aparte da xeada que colga deles hai risco de aludes. No cuarto de baño está Amalia. Conxelouse o mesmo día que nos coñecemos. Dixo que lle apetecía darse unha ducha, e non puido soportalo. Hai que ser moi rápido para cerrar a billa do agua quente ao mesmo tempo que colles a toalla para secarte. Agora resulta un pouco incómodo, pois quedou como unha estatua, cun pe fora e outro dentro da bañeira. Polo menos serve para colgar a toalla. Supoño que cando chegue a primavera sairá da invernía casual na que quedou. O outro día comecei a queimar os mobles. Primeiro foi unha mesiña de noite, pero non foi suficiente. Hoxe empecei a arrincar as madeiras do chan, non creo que duren moito. Comeza a facer frío. Do monitor colgan pequenas agullas de xeo. Non podo continuar pensando, as ideas fanse cada vez máis densas. Se desaparezo vídeme a buscar a este iceberg no que se está a converter o piso. Espero que iso do cambio climático sexa certo. Vai ser o único modo de sobrevivir. Mentres tanto avisa ao exercito para que envíen mantas. Saúde e república.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)




