I.
Cando o profesor Queiruga
explicou aquilo sobre os cambios moleculares das plantas ningún de
nós lle fixo moito caso. En realidade non entendíamos nada do que
nos contaba, pero cada un empregaba métodos distintos para disimular
a nosa ignorancia e o que era peor, a nosa incapacidade para seguir
razoamentos científicos.
Carlos, o de dinámica de
fluídos, fora o encargado de facer a presentación do noso colega
invitado e por iso tiña que poñer cara de entendemento. Estaba
sentado xusto ao lado do conferenciante e resultaría moi prexudicial
para a imaxe da universidade que se notase demasiado que non tiña
nin idea do que estaba contando aquel pequeno home de bigotes que
parecía convencido de que as duascentas persoas alí reunidas
estaban tirando algún proveito intelectual das súas palabras.
O que aproveitaba o tempo era
Galloso, o reitor. Sentado tamén na mesa de conferenciantes non
perdía detalle dos escotes das catedráticas e das alumnas que
estaban na primeira fila. Eu coñecía a Galloso dende os nosos
tempos de Bacharelato no Seminario Menor e sabía perfectamente cal
era a súa rutina procedimental cando de observar a unha muller se
trataba. Escote – pernas -escote – cu . Soamente se lle falaban
erguía a vista á cara da muller en cuestión e nesa ocasión, como
o que falaba era o conferenciante e aínda non comezara o quenda de
preguntas estaba dándose un auténtico festín visual entre a
concorrencia feminina que tiña enfronte, naquel salón de actos
ateigado non tanto polo interese que a bioloxía molecular espertaba
entre os estudantes, senón polo medio crédito que outorgaba a
asistencia a este ciclo de conferencias que inauguraba o profesor
Queiruga.
Pero non so había estudantes.
Entre o público estaba boa parte do profesorado da nosa recen creada
universidade. Os nosos motivos eran moi distintos dos dos estudantes.
Un par de días antes alguén comentara na reunión de departamentos
que os aperitivos que ían poñer despois da conferencia foran
encargados a Casa Manolito, e de todos é coñecida a sona que ten
este restaurante en toda a cidade. O rumor foise estendendo e ao
final o salón de actos do reitorado enchérase cunha gran
diversidade de profesorado de distintas disciplinas que mostraban
maior ou menos interese e que de cando en vez botaban unha ollada
nada discreta cara ao gran salón da entrada no que catro camareiros
estaban colocando nunhas mesas entremeses variados e algunhas
botellas de viños e refrescos.
Entre este público tan
variado, a máis entusiasmada era Elena. A xulgar pola súa maneira
de asentir parecía que estaba entendendo á perfección o que
explicaba o señor Queiruga. Por veces incluso semellaba que o que
escoitaba non facía máis que reafirmar o que ela mesma pensaba
sobre o asunto. Non era necesario coñecer moi ben a Elena para saber
que en realidade no que estaba pensando era no tipo de coche que ía
mercar. Levaba medio cuadrimestre rompéndonos a cabeza sobre os pros
e os contras dun crossover para moverse pola cidade. Se cometías o
erro de prestarlle atención comezaba a contarche a historia daquela
vez que o seu BMW quedou trancado no medio dunha pista e como agora
que ten crianzas anda moito polo monte está decidida a mercar un
coche que sexa algo máis alto para poder aparcar nas cunetas ou nos
cortalumes e non ter que camiñar demasiado polo monte, que unha
cousa é inculcar aos pequechos o amor pola natureza e outra ter que
camiñar dúas horas para chegar a un sitio sabendo que despois
terían que facer o camiño de volta.
O catedrático Lourenzo estaba
sentado ao carón de Elena e permanecía totalmente indiferente ao
que acontecía no salón de actos. Afeito como estaba a sentirse nos
despachos da facultade coma na súa propia casa, non dubidara en
presentarse na aula magna calzado cunhas zapatillas de andar por casa
e agora, mentres o eminente profesor Queiruga explicaba a súa
revolucionaria teoría bioquímica él dormitaba placidamente e se
non emitía ronquido algún era porque a catedrática de física
inorgánica lle daba de cando en vez algún golpe co cóbado para que
non chegara a durmir de todo. Moito tiña que agradecer a máis nova
das catedráticas da nosa universidade ao seu tío, o vello Lourenzo.
Na facultade a ninguén lle estrañaba que xusto cando ela rematara de facer o seu doutorado a
nosa universidade, aproveitando a súa recente escisión da
centenaria universidade da capital, crease unha cátedra sobre a súa
especialidade. Tempos de mudanzas e renovación, dicían o
catedrático Lourenzo ou o Reitor Galloso cando algún puña cara de
sorpresa ante tantas incorporacións de persoal docente nunha
universidade que contaba con apenas doce titulacións e non chegaba
ás quince mil matrículas.
Eu estaba detrás de Amalia.
Non me interesaba nada do que estaba contando o profesor Queiruga,
pero naquela época andaba moi namorado de Amalia e aproveitaba
calquera ocasión para facerlle as beiras. Ela estaba facendo o
terceiro ciclo e preparaba unha tesiña sobre as manchas negras das
cunhas dos berberechos e coincidiamos os mércores e os venres no
corredor, cando ela ía ao seminario sobre fisioloxía dos bivalvos e
eu viña de dar a clase de química xeral aos de primeiro, esa manda
de panocos que cada ano chegaban ás aulas da facultade coa firme
intención de demostrar que superaban en ignorancia e estulticia aos
seus predecesores.
E como non, ao lado de Amalia
estaba Miguel. A moitos lles sorprendía que o profesor de Literatura
Española asistise a unha conferencia sobre química molecular, pero
eu sabía que se estaba alí era por Amalia. Máis dunha vez tíñao
visto na cafetería da nosa facultade espreitando para ela mentres
tomaba o café co titor da tesiña e eu me facía o encontradizo para
sentarme na súa mesa. Recoñezo que mais dunha vez fixen sufrir ao
miñaxoia de Miguel arrimándome un chisquiño de máis a Amalia e
mirando para él cun sorriso na boca, aínda que o que máis o
desconcertaba era que ao ir pagar adoptase esa actitude xenerosa que
tan ben me sae e chiscando un ollo lle pedía a Arturo, o camareiro,
que me cobrase a min todo o da mesa. De todos é sabido que Miguel é
moi mirado para iso dos cartos. Aínda se fala do costume que tiña
de poñer como lectura obrigatoria de primeiro a o seu libro sobre o
esoterismo na novela de M.V. Compostizo co gallo de que "Os pequineses da señorita de Meirás" estaba esgotada e os alumnos terían dificultades para atopala.
Durante anos as primeiras clases de Literatura Española parecían
máis ben o mercadiño dos domingos con caixas cheas de libros polo
chan e os billetes de mil pesetas pasando da man dos estudantes á
carteira do profesor sen ningún tipo de decoro.
Despois de case dúas horas de
conferencia chegou o momento das preguntas. Os poucos que se
atreveron a facer algunha non fixeron outra cousa que demostrar que
non entenderan nada de nada. Por momentos pareceume ver que o
profesor Queiruga farfallaba entre dentes, tal vez lanzando algún
improperio contra este público tan cerril que lle tocara en sorte.
Eu non puiden evitar pensar nunha canción dun grupo punk de finais
dos 70 no que se queixaban do público que lles tocara en sorte. Como
soe acontecer nestes casos, deume un ataque de risa incontrolada con
tan mala sorte que os meus xestos foron confundidos polo profesor
Queiruga como un intento por chamar a súa atención. Ao pouco vinme
observado por boa parte dos alí presentes, que me miraban como se
mira a este pedante que non se da conta que a conferencia rematou e
que todo o mundo quere marchar xa, e non escoitar unha última
pregunta.
Entón fixen aquela pregunta
pola que sería recordado durante anos como o profesor dos pementos.
Sen ter en conta que o profesor Queiruga era portugués e que era
improbable que estivera familiarizado cos ditos galegos lle preguntei
se toda aquela teoría sobre as encimas e os radicais libres que
cambiaban a o sabor dalgunhas plantas para evitar que fosen devoradas
polos animais podía explicar o dos pementos de Padrón, que uns
pican e outros non.
