A boneca (I)

 

(I)

Todo estaba tan ben argallado que se cada un cumplía coa súa parte nada podería saír mal. Querería ter contado con máis xente, pero debido ás peculiarides do traballo decidira non meter a ninguén máis. Iso que o que lle pagaban desta vez permitía contratar a un par de homes máis, pero o cliente advertira que a discrección era fundamental.

Ao principio tivo as súas dúbidas. Había algo turbio en todo aquilo, algo escabroso que dende o momento no que lle deron as primeiras instruccións fixo que se sentira incómodo. Pero o encargo viña do Señor Sacs, e até o momento nunca houbera ningún traballo no que houbera que facer algo depravado ou cruel, e sen embargo naquela ocasión o asunto tiña un toque perverso que lle fixera plantexarse as cousas.

Non ten nada que ver co que pode parecer, lle dixo o Señor Sacs. Trátase, como sempre, de coller algo para alguén. Tí fai o teu traballo e non te preocupes polo resto.

Pero nada máis recibir as primeiras instrucción quedou algo confuso, sobre todo tendo en conta que todo parecía centrarse naquela nena.

Levaba tempo facendo a vixiancia da familia, sabía xa todos horarios de cada un deles e podía dicir cunha precisión asobrosa onde estaban en cada momento do día. Sabía que era o home o que primeiro se erguía e despois de preparar o almorzo para él e para a súa muller, aseábase e marchaba a traballar. Era a muller a que levaba aos cativos á escola, agás os xoves nos que a iso das 8:20 aparecía a avoa para levalos. Despois era o pai o que os recollía na escola ás cinco da tarde. O neno entrenaba co equipo da escola os martes e xoves, e a nena ía a teatro os luns e os xoves. Os venres tiñan por costume ir a cenar a un MacDonalds e os sábados marchaban sempre dar un paseo polo monte. Os domingos tocaba cine. Pero no seu caderno tiña tamén anotadas outras cousas. Nos últimos dous meses tiñan ido a facer á compra sete días, sempre o sábado a primeira hora, e case sempre era ela a que marchaba. Tiveran cita co dentista un mércores, e él quedara con dous amigos da oficina para ir cenar e remataran nunha casa de putas, aínda que él non chegara a subir. Isto non lle extrañaba pois xa tiña bastante traballo na casa. En todo o tempo que levaba asexando non houbera semana na que non foderan catro ou cinco noites, e algunha vez mesmo aproveitaron a sesta dos cativos para botar un polvo rápido.

Definitivamente, fixera moi ben o seu traballo de investigación, no seu caderno había case unha axenda diaria da vida que aquela familia fixera nos últimos meses, e con esta información fora coa que trazara un plan que non podía saír mal.

Escollera un xoves para actuar. Sabía que calquera día terían tempo de sobra, pero preferiron non arriscar e escoller o día que máis tarde chegaban a casa. Ás dez da mañá unha furgoneta moi semellante ás de reparto a domicilio aparcou diante da casa da familia e él máis outro home achegáronse á porta principal cargando con dous paquetes. Finxíu falar con alguén, e ao pouco foi pola parte de atrás, como se a súa intención fose deixar o paquete onde o cliente lle indicara. Sen embargo o que fixeron foi forzar lixeiramente unha das fiestras laterais e metérense na casa. A manobra foi tan rápida que de haber algúen pola rúa naquel momento difícilmente se tería percatado do que acontecía.

Comezaron polas zonas comúns. O traballo consistía en instalar un completo sistema de vixiancia por toda a casa. Micrófonos e cámaras nas zonas comúns, e especialmente na habitación da nena e no seu aseo. O seu compinche, que estaba curtido nestes traballos, e noutros máis duros, non puido evitar un xesto de repugnacia ao ver que do que se trataba, claramente, era de seguir os pasos da nena pola casa. Doutro modo non tiña sentido ter instalado máis cámaras na súa habítación que no resto de habitacións, ou mesmo ter que poñer un micrófono a escasos cetímetros do cabeceiro da súa cama.

Pero aínda así non preguntou nada. Era todo un profesional, e ademáis de saber que non obtería resposta, tiña a impresión de que o mellor sería non saber nada do asunto.

Pouco despois das tres da tarde a casa enteira estaba controlada. O compañeiro que quedara fora foi comprobando que todo funcionase, e canto tiveron a certeza de que todo ía ben acoplaron o receptor de datos nun dos postes de luz que había ao outro lado da acera e marcharon.

A partir de agora cada día tería que pasar para volcar os datos do receptor a un portátil de despois enviarían a información, de maneira encriptada, a un enderezo electrónico que lles facilitaran.

Camiñar ao lado de superheroes (e superheroinas)

Como ben sabedes, non son moi dado a falar de min mesmo, pero hoxe aconteceume unha desas cousas que provocan en nós certas descubertas:

1. Sempre podemos aprender cousas novas, o importante é estar atentos ao que acontece ao noso arredor.

2. De cando en vez debemos ver o mundo como crianzas para desfrutar do momento e das persoas que nos acompañan.

3. As palmeiras de chocolate xa non son o que eran.

Pois hoxe estaba coas miñas tarefas de crianza cando me din conta de que ía camiñando ao lado dun superheroe. Xa máis dunha me sentira admirado coa súa forma de camiñar polo mundo, coa seguridade que desprenden cada vez que van ao noso lado, tal vez pola confianza que teñen en nós ou porque non teñen medos nen presas. O tempo é algo que polo de agora non vai con eles.

O caso é que el ía disfrazado e levaba unha capa vermella, e foi ao mirar para el que dalgún modo fun eu o que sentín seguro e confiado. Sentín unha mistura de alegría e tristeza; alegría ao comprobar que as cousas van saíndo ben, aínda que por veces todo pareza poñerse costa arriba; tristeza ao ver que van facéndose maiores e cada vez son máis os momentos nos que queren, e precisan, camiñar sós.

Por iso deume por rir e sentirme feliz, e por uns segundos tiven a sensación de estar camiñando non ao lado dun neno senón ao ladiño dun superheroe capaz anular, cun sorriso, toda a tristeza e todo o cansazo que van acumulando os anos de adulto.

E de súpeto, sen que viñera a conto, vai e me pregunta

- Papá, eu sempre fun así de guapo?

O que vos dicía, un superheroe co superpoder da autoestima.

A chamada da terra

   

E non, o título desta entrada non fai referencia a que pareza que a morte está chamando por min, e tampouco é a adaptación do pensamento Cheroque ao novo ecoloxismo no que homes e mulleres que sempre viviron nun entorno urbano queren volver ao campo.

Sabedes, os que me coñecedes, que son un tipo rural, no bo e no mal sentido da palabra. Dende moi novo, pero que moi novo, e a pesar de vivir nun entorno semiurbano, fixen moitos traballos de campo. De feito, nunca tiven moi claro o que quería facer da miña vida, pero tiven moi claro dende sempre onde non quería estar. E nunca quixen estar no campo, nin cultivar a miña horta nin que o meu tempo dependese das horas e dos traballos. A min o famoso Beatus ille de Horacio sempre me deu algo de risa, tal vez porque para poder levar unha descansada vida no campo fan falta cartos e eu sempre fun moi pobre.

De calquera modo, e para evitar as miñas coñecidas, e ás veces cansinas digresións, direivos que dun tempo a esta parte cada vez que paso polo lado dunha horta sinto unha especie de estremecemento, como unha enerxía que chama por mín. Danme ganas, por exemplo, de poñerme a sacarlle as malas herbas ás leitugas ou podar os tomates, por non falar da irrefreable tentación de amontoar as patacas.

Algo moi raro está a pasar comigo. Semella que agora que levo anos sen tocar un sacho e que fai xa máis de dúas décadas que deixei a xardinería; agora que certos danos colaterais fan que non poida coller excesivos pesos e que as miñas mans, sempre pequenas e delicadas, non teñan forza nen para abrir os botes de tomate; agora, en definitiva, que teño a estabilidade laboral que o meu carácter asustadizo e burgués sempre precisou, pois vai e veñen á miña cabeza os recordos daqueles tempos nos que quería montar unha casa de turismo rural e cultivar unha horta "ecolóxica", moito, moitísimo antes de que houbera tantos produtos ecolóxicos.

E danme ganas de recuperar dalgún armario o meu Libro del Horticultor Autosuficiente, de John Seymour e buscar un terreo xeitoso no que volver a practicar á técnica do bancal profundo e da rotación de cultivos que tantas horas de discusión provocou coa miña nai (máis dada ás técnicas tradicionais).

Non sei, supoño que son cousas da idade. A outros dálles por mercar unha moto...

La Fiesta (y V)

 

La fiesta (I).

La fiesta (II)

La fiesta (III)

La fiesta (IV)

(V)

Casi sin darse cuenta había pasado el tiempo. Ahora era el el que tendría que volver a la zona de Reposo. Les quedaba el consuelo de saber que al final habrían envejecido lo mismo. Sabían que cómo mínimo les tocaría otra POM, pero no podían asegurar que volviesen a coincidir al mismo tiempo. Los turnos estaban establecidos desde antes de partir, pero también estaba previstos cambios debidos a contratiempos. Podían darse accidentes que obligaran a alguien a volver a su letargo antes de tiempo, o incluso podía haber alguna baja que fuese necesario cubrir.

Esta puede ser nuestra última semana juntos, le dijo ella. Después ya no tendremos tiempo para estar solos. Será como vernos todos los días, pero siempre como si asistiésemos a un gran evento. Por eso aquellos últimos días quisieron hacer acopio de recuerdos hermosos. El la llevó a recorrer la zona de exclusas, donde había grandes zonas donde los propulsores hacían vibrar el aire a su alrededor, formando destellos que parecían fuegos artificiales. Tal vez, el planeta al que lleguemos tenga un campo magnético similar al de la tierra y se formen auroras boreales. Para la despedida escogieron los ventanales de los hangares de carga.

Al despedirse ella le dijo que dentro de un año le estaría esperando allí mismo, al lado de los ventanales enfrente de los que habían pasado tantas horas en los últimos meses. Se despidieron con un beso.

Fue la última vez que se vieron. La Supervisora Jefa Cairme les explicó que los médicos habían detectado ciertas anomalías que aconsejaban suspender las Reuniones Anuales. El proceso de aletargamiento y despertar no era tan inocuo como las pruebas realizadas indicaban. Lamentaba tener que comunicarles que ellos no volverían a pasar por la fase del letargo, y los que ahora estaban en la fase de letargo no serían despertados hasta alcanzar su destino.

-Será nuestra descendencia la que tenga que explicarles a nuestros familiares y amigos la vida que hemos tenido.

Manifestación.

 

Fai xa tres anos desta foto, cando estabamos confinados e saiamos a aplaudir ás ventanas e aos balcóns. E xa por aquela época tiñamos claro que dende facía tempo a Sanidade Pública estaba sendo privatizada dunha maneira descarada. Despois pasou todo o que pasou e a pandemia deixou moi claro que é o que temos que defender. 

Burbujas

 

Nuestros sueños son pompas de jabón que flotan iridiscentes sobre nuestras cabezas, alejándose a veces de nosotros y otras veces rompiéndose nada más nacer. Algunas veces conseguimos mantener nuestros anhelos flotando delante de nosotros, y son la guía de nuestras vidas y su brillo nos cautiva aunque pasen los días y los años. Esas son las grandes metas, el propósito, que dicen ahora los gurús de la autorealización. Otras veces las burbujas estallan delante de nuestros ojos sin que apenas tengan tiempo de flotar, deseos que pronto se vuelven recuerdos de lo que pudo haber sido. 

A veces siento que somos como burbujas flotando a la deriva. Burbujas que navegan unidas a otras burbujas, que a veces incluso tienen burbujitas. Grupos de pompas de jabón que necesitan el grupo para sentirse pompas, o la gran pompa que parece saber a donde va, siempre directa a un objetivo que solamente ella conoce. Pompas solitarias, burbujas que apenas encuentran su sitio en el mundo pomperil; pequeñas gotas que suben y suben, dejándose acariciar por el viento que las llevará lejos.

Nunca sabemos muy bien lo que va a salir cuando soplamos el pompero, y cada vez saldrán burbujas distintas. Tal vez esa sea la magia de la vida y de los sueños. Nunca sabemos a donde nos llevará el viento. 

Disfraces

 

Pois queda inaugurado o Entroido!!

Como cada curso, participamos na proposta da escola de dedicar cada ano a un Entroido tradicional. Este ano tocaron as Madamitas e Madamitos de Entrimo. 

Sempre foi agradable e divertido estar ás veces de madrugada dándolle os últimos retoques, cosendo algunha cousa, pegando outra. E sobre todo contar coa colaboración das avoas, aínda que teñamos que facer por anticipado os encargos para poder recollelos nalgún desprazamento. 

O certo é que polo de agora lles encanta disfrazarse. Van felices e contentos, e nós imos acumulando fotos e fotos con distintos traxes típicos.

E tamén é moi divertido ver como nos grupos de Whatsapp das mamás e papás das distintas clases aparecen as mesmas fotografías de nenas e nenos posando felices cos seus disfraces.

Ao final, unha das cousas positivas disto da crianza, ademáis das aprendizaxes das que vos falei o outro día, é que moitas veces che da motivos para presumir de traballiños ben feitos, de paseos en bicicleta e das primeiras participacións en torneos e campionatos.

 Con isto é co que nos quedamos.