Ya que estás aquí...
Bienvenido a Mar de Beaufort.
domingo, 3 de marzo de 2024
Los caminos inciertos
sábado, 2 de marzo de 2024
Navegando sobre las nubes.
viernes, 1 de marzo de 2024
40 minutos
Corenta minutos.
Corenta minutos non son nada e sen embargo, moitas veces, dan para moito.
Corenta minutos poden ser moi distintos dependendo de se estamos sentados na cadeira do dentista, ou nun avión cara a un destino de sol e praia, ou nunha clase de Teoría e Crítica literaria.
Corenta minutos non son o mesmo para a crianza que xoga no parque que para o papá que está agardando apoiado na farola.
Corenta minutos achegan ao ceo a dúas persoas que se aman (corpos que se xuntan, labios que se atopan) ou enterran no inferno de reproches e desprezos aos que xa non se queren ben.
Corenta minutos poden marcar o noso futuro no segundo exercicio dunha oposición, ou na sala de espera do departamento de oncoloxía, ou nunha tarde na praia na que nos coñecemos, ou nesa conversa que durante tanto tempo non quixemos manter.
Corenta minutos non son unha medida de nada, e sen embargo hai veces nas que poden significalo todo, o tempo exacto que tardamos en namorarnos ou ese intervalo que nunca debimos deixar pasar entre un adeus e un perdoa.
E sen embargo, os corenta minutos máis memorables dos últimos tempos foron os que tardou un home xa vello, un ancián con bastón e paraguas, en recorrer os escasos 300 metros que van da súa casa á cafetería. Corenta minutos pasaron dende que saíu pola porta da súa vivenda até que chegou á súa mesa de sempre. Corenta minutos baixo a choiva, un pasiño, outro pasiño e descanso. Un pasiño, outro pasiño e volta a empezar.
Sei que foron corenta mintuos porque foi o que eu tardei en facer cinco quilómetros (seino, son un runner mediocre), e sei tamén que ese home ben podía ter quedado na casa, que tal vez o esforzo ou o risco a caer podía telo convencido para non saír, pero intúo tamén que eses 300 metros, ese paseo pola acera que seguramente fai cada mañá é un reto, un dos momentos do día que lle dan azos para continuar camiñando, o seu propósito diario.
Ao final a vida, sinxelamente, é ir mantendo propósitos e ritmos diarios que nos obriguen a erguernos cada mañá con algo que facer, un verso que escribir ou unha peza que engadir ao puzzle das nosas coloridas xornadas.
miércoles, 14 de febrero de 2024
Cada día una más (II)
Hubo un tiempo en el que la vida era más sencilla y transparente y los días estaban tan repletos que apenas teníamos tiempo para pensar en nada más que no fuese vivir. No había lugar para las dudas o para las inseguridades. Simplemente pasaban las tardes, como gigantes contenedores llegados en barcos de ultramar, y nuestra única preocupación era llenarlas de experiencias y de sueños, de las ocupaciones propias de los críos que nacimos cerca de un astillero.
Hubo un tiempo en el que las horas pasaban cargadas de matices y nosotros, como pequeños aprendices de pintores, eramos capaces de colorear un lienzo distinto cada día. Todo era novedad, descubrimiento y aventuras en paisajes familiares en los que siempre aparecían tesoros escondidos: una extraña inscripción en los restos de las barcazas de la fábrica de cerveza; un baúl carcomido entre las raíces del gran pino caído tras el paso de la borrasca; extrañas piezas de hierro que encontrábamos entre las basadas de las gradas del astillero en el que nos colábamos algún que otro fin de semana.
Así arranca el relato, este experimento/proyecto que he decidido empezar y que por ahora es fácil. Una palabra más cada día es un reto sencillo, sobre todo los primeros meses. 28, 35 o incluso 60 palabras que tendré que escribir el 31 de marzo son algo que incluso yo, que carezco totalmente de eso que llaman constancia, soy capaz de hacer.
¿Qué pasará en el mes de agosto, o en noviembre, cuando haya que escribir 200 o 300 palabras CADA DÍA?. Pues no lo se, la verdad, pero a día de hoy tengo ya bastante avanzado lo que quiero contar y creo que voy a ser capaz de mantener el ritmo, por lo menos hasta que florezca la primavera. Después quien sabe, ya conocéis mi tendencia dejarme llevar por el entusiasmo de los días azules y de los campos en flor. Pero acaso los poemas no son también palabras cargadas de vida y de energía...
jueves, 8 de febrero de 2024
Cimientos
Simplemente paseaban por el centro comercial. Paseaban y reían, hablando de sus cosas, seguramente de las ocurrencias de algún compañero de clase o del último tiktok de la influencer de moda; tal vez locamente enamoradas de la voz del profesor de Tecnología, o comentando la canción que acaba de publicar en las redes sociales esa cantante que tanto admiran.
Dos amigas cogidas del brazo, sonrientes y bulliciosas como corresponde a las chicas de su edad. Sin más preocupaciones que el examen del viernes y sin más necesidades que sentirse acompañadas, unidas por una amistad inquebrantable y luminosa. Ajenas a miradas curiosas o a expresiones de lástima que tal vez reflejan las carencias de la persona que mira.
Tuve la suerte de verlas pasar, y no pude dejar de emocionarme al comprobar que todavía hay esperanza y un lugar para la amistad pura y sin contrapartidas, para el cariño que no espera nada a cambio, para las relaciones personales que no ocultan otros intereses que el simple compromiso de quererse y dejarse querer. Alegría de estar en el momento preciso con la persona que nos hace sentir bien, sin dejarse llevar por modas pasajeras o por las imposiciones del grupo que tanto marcan en la adolescencia.
Simplemente dos amigas, una ciega y otra no, que paseaban por el centro comercial.
jueves, 1 de febrero de 2024
Febreiro
O truco está en comezar en febreiro, comezar o novo ano con tanta calma que nos pareza que ainda estamos no principio e non deixarnos levar por quen non para de repetirnos o rápido que pasa o tempo e que en canto nos descoidemos estaremos no verán.
Aproveitar a forza e a luninosidade dos días que non paran de medrar, as mañáns despexadas nas que aínda vai frío, é certo, pero nas que algo parece cobrar forza por entre as pólas das árbores que pronto se vestirán de follas e de pequenas flores, pingas de luz e de cores.
O truco está en saber mirar e saber ver, en sentirse parte do que xira e do que remuda, desta inmensa pedra redonda que ten os seus ciclos e que renace cando ten que renacer, e cando o necesita decide manterse fría e distante, facendo acopio de materia e de enerxía que serán, cando teña que que ser, de novo vida.
miércoles, 31 de enero de 2024
Cada día una más.
Me cuentan que el año pasado un influencer muy conocido se propuso hacer una dominada más cada día del año, ya sabéis, eso de colgarse de una barra y levantar el cuerpo con la fuerza de los brazos. De este modo, el día uno de enero haría una, y el día 31 de diciembre tendría que hacer 365. Eso son un montón de dominadas a lo largo del año.
Yo en matemáticas no soy muy bueno, la verdad, y por eso pedí a quien sabe que me calculase cuantas palabras escribiría en un año empleando el mismo sistema. Resultan en total 67.161 palabras, que también son un montón de palabras!
Y por eso el día 1 de febrero comenzaré a publicar un nuevo blog que tendrá, exactamente, 366 entradas, y en cada una escribiré un texto que contenga una palabra más que la entrada anterior.
Cómo es propio en mi, aún no se lo que escribiré, si será un único relato, varias historias o de todo un poco. Por no saber, ni siquiera sé qué nombre tendrá el nuevo blog, aunque no hace falta demasiada reflexión para concluir que el título CADA DÍA UNA MÁS puede resultar una buena decisión, además de lo más obvio.
Empecemos, pues, por el principio.






