sábado, 25 de febrero de 2023

Siniestro total.

 


Solamente al volver del hospital, después de la operación de rodilla, me di cuenta de la conexión que existía entre mi coche y yo. El mismo día que me rompí la rodilla a mi coche se le rompió el palier derecho. Me hizo gracia la coincidencia, pero recordé aquella vez que, conduciendo detrás de un camión, un chinazo dejó una marca en el parabrisas y al llegar a la playa se rompieron mis gafas de sol al caerse contra unas rocas. Y comencé a pensar en cosas parecidas, como por ejemplo cuando viajando a Toledo pinché dos veces en un día y al día siguiente, en el supermercado, una señora me machacó un dedo del pie; o cuando estuve con neumonía varias semanas y al coche se le rompió la calefacción; o aquella memorable semana en que la radio dejó de funcionar y asombrosamente coincidió con la afonía que sufrí por culpa de la clase de 1º C. Por no hablar del cambio de la correa de distribución y mi tendinitis del cuádriceps; o la otitis que coincidió con la rotura del espejo retrovisor izquierdo al pasar demasiado cerca de un camión de Sogama aparcado en la acera; o la abolladura en la puerta del conductor y mis dos costillas rotas jugando al rugby; o mi ojo hinchado por la picadura de un mosquito y el faro roto al golpear contra el gancho de un remolque. Si, fueron numerosas las coincidencias entre mi estado de salud y las averías de mi coche, y por eso hoy, en el taller, no pude evitar ponerme a llorar desconsolado cuando el mecánico me recomendó que fuese pensando en comprar otro coche pues mi viejo saxo ya no daba más de si.


viernes, 24 de febrero de 2023

A boneca (II)

 


(I)

(II)


Todo isto durou catro semanas máis. Durante este tempo e dubidando de que un traballo tan sinxelo puidera ser tan ben pagado, intentou poñerse en contacto co Señor Sacs un par de veces. Pero as instrucción foran claras. Non habería máis contactos até que o traballo rematase, e o traballo remataría cando eles llo dixeran. Cada día el tiña que mandar os datos recollidas da maneira que lle dixeran, e cada semana recibiría a cantidade acordada. Non había máis. Ou polo menos él non tiña que saber máis.

Sen embargo había algo no asunto que lle preocupaba. Había algo moi extraño en todo este asunto, e por iso aos poucos días decidíu volver a espiar a aquela familia para ver se tiña mudado algo na súa rutina diaria. Ninguén lle tiña pedido tal cousa, pero tampouco lle tiñan prohibido facelo. Unha das cousas que máis lle gustara deste encargo é que lle deixaba moito tempo libre para ocuparse doutros asuntos, e en parte podía entenderse como outro asunto a vixiancia desta familia.

Non atopou nada raro.

A familia seguía, dun modo case matemático, coas súas rutinas diarias. Saían ás mesmas horas, facían as mesmas cousas e non parecía que tiveran nada que ocultar nin nada que a fixera distinta das outras familias con fillos pequenos. O motivo polo que alguén estaba tomándose tantas molestias para espialos era algo que se lle escapaba completamente, e tal vez por ese mesmo motivo comezou a sentirse obsesionado con eles. Sen dúbida tiña que haber algo que os facía merecedores de tanta atención, pero non sabía o que podía ser.

Un par de semanas despois de comezar o encargo decidíu facer algo que ía totalmente en contra das normas e da profesionalidade. Até o de agora tiña descargado e enviado os datos tal e como lle dixeron. Facilitáranlle un portátil dende o que facer as operación e advertíranlle que debía destruir o arquivo enviado unha vez recibira a confirmación de recepción. Obviamente, non considerou oportuno abrir o recibo nese ordenador, pero decidíu que unha vez enviada, e antes da súa destrucción, podería gardar a información nun dispositivo externo para poder vela ou escoitala maís tarde.

Ao pouco viuse vendo horas e horas de grabación nas que aparecía a familia facendo as cousas que se supòn que fan as familias. Almorzos, cenas, duchas, algúnha discusión entre a parella, algunha perrencha da cativa.

Nada.

Naquelas grabacións non había nada que se saíse do normal. O que aparecía podía verse en calquera serie americana na que saen as familias arredor dunha cociña, e se do que se trataba era de obter imaxes de contido sexual a cousa tampouco daba para tanto, sobre todo tendo en conta que na habitación dos adultos había só un par de cámaras e ningunha parecía enfocada á cama. E cando máis normal e insípida lle parecía a vida daquela familia máis obsesionado se sentía por descubrir que podía ser o que buscaban.

A resposta chegoulle case por casualidade, e en contra do que pensara nun principio non foi nos videos, senón nos audios nos que atopou a resposta. En moitas das grabacións recollidas na habitación da nena comezou a escoitar unha voz que nun principio non soubo indentificar. Tivo que buscar nas imaxes para decatarse de que unha das bonecas coas que xogaba aquela nena falaba. Pensou que se trataba dunha destas bonecas que responden cando lles tocas, que teñen grabadas catro frases que repiten sen parar ou que piden de comer ou que lles cambien o cueiro.

Pero non. Sentíu que un escalofría lle percorría o lombo cando descubríu que aquela boneca non falaba cando a nena interactuaba con ela senón que soa, sen que lle presionaran ningún botón ou lle dixeran palabra algunha. E peor aínda. Repasando as grabacións descubríu que moitas veces falaba polas noites, mentres a nena durmía, e que parecía estarlle contando contos.

Comprendeu entón que a disposición dos micrófonos e das cámaras non eran para espirar á familia ou á nena, senón que do que se trataba era de espiar a aquela boneca. Sen dúbida alguén quería coñecer como funcionaba aquel novo xoguete, se é que se trataba dun xoguete, e supuxo que o que estaba era participando nunha operación de espionaxe industrial. Pensou que o máis sinxelo sería ter roubado directamente aquela boneca, pero se lle cadra o que querían investigar non era tanto a tecnoloxía, senón o seu comportamento.

jueves, 23 de febrero de 2023

Berrar con Rosalía

 


Berramos con Rosalía por todo aquilo polo que ela berrou. Polos pobres e contra as inxustizas; polo que é noso e contra as incomprensións alleas; berramos con Rosalía polas pequenas cousas que ela coidou, pola língua que cultivou, polo que nos é propio e nos define. 

Feliz día de Rosalía.

miércoles, 22 de febrero de 2023

Subindo



Subindo, sempre subindo.

Eles van subindo e xa nos costa seguilos. Eles van para arriba, e aínda lles queda moito que ascender. Eles teñen todas as rutas abertas e nós sabemos que hai cumbres que xa non faremos. 

E así van pasando os dias, os meses van facéndolle sitio aos anos e calquera día, cando menos o esperemos, estas crianzas que aínda precisan da nosa axuda serán as que nos axuden a nós a avanzar.

E sen embargo hai momentos que quedarán grabados nas memorias de maneira nítida e profunda, sen saber moi ben se subiamos ou baixabamos, pero coa certeza de que foi un bo moemento, unha boa mañá subindo paredes que cada vez se lles fan máis curtas e menos desafiantes.

E finalmente, algún día, voarán...



martes, 21 de febrero de 2023

Maio.



Volverán as flores e os ventos criadores
amañeceres intensos
tardes á sombra das maciñeiras.
Volverán as noites de verán sen presas para volver a casa
madrugadas de conversa e risas
recordos doutros tempos, doutras noites.
Volverán, xa están volvendo, as tardes alongándose no tempo,
os pementos da horta para cenar,
os paseos antes de se deitar. 
E ao lonxe a música dalgunha orquestra,
foguetes, fogos de artificio
e dous que se namoran case sen querelo.






lunes, 20 de febrero de 2023

51

 


Pues con esta van ya 51 entradas en este 2023.

Nada tiene de especial la cifra, es cierto, pero es que el 2023 ya se ha convertido en el año con más entradas desde que escribo este blog, y en los últimos 12 años nunca había escrito tantas veces. En realidad solamente en el año 2010, cuando empecé a escribir, llegué a escribir 50 entradas.

Para alguien que quiere dedicarse a escribir es una cifra muy ridícula. 51 entradas en un año suponen un escrito a la semana. No es nada destacable, sobre todo porque ni siquiera se trata de escritos demasiado elaborados. Un cuento a la semana o un relato breve aún es algo defendible, pero las entradas de este blog no siempre son literarios, de hecho ni siquiera lo pretenden.

Reflexiones algunas veces, ocurrencias curiosas y pensamientos simples y facilones casi siempre.

¡Pero así soy yo!

Y aunque  aprovechar los números de mi propio blog para hacer una entrada, y salvar así un día más en este reto de una entrada diaria que va tomando forma, permitidme que celebre con vosotros este pequeño record que para un tipo como yo supone un verdadero hito. Mantener la constancia en las cosas de escribir nunca se me ha dado bien y este año parece que las cosas están comenzando a cambiar. 

¡Esperemos que dure!

 

domingo, 19 de febrero de 2023

Sábados

 



Aquellos días de amistades antiguas y nuevas canciones, arreglándonos delante del espejo con la esperanza de volver a ver a aquellos ojos que nos tenían enamorados, repitiendo mentalmente las frases que, esta vez si, nos atreveriamos a decir.  

Aquellas tardes de bar en bar, unas tazas en el Balsa, unas bravas en el Pataca; conversaciones sobre las crueldades del bachillerato, sobre incomprensiones varias y las dudas sobre si con aquella mirada querría decirnos algo.

Siempre había sol y luz los sábados, y siempre teniamos ganas de salir, fuerza para hacer cosas. Siempre creiamos que estábamos enamorados, y a veces lo estuvimos, aunque nunca nos hubieran hecho mucho caso y ahora nos enternezca aquella pureza con la que sentiamos tantas cosas, incluso una cosa y la contraria el mismo día, casi en la misma cerveza.

No recuerdo las conversaciones ni los amores; no recuerdo las preocupaciones ni los deseos y vagamente puedo recordar los lugares o las fiestas. Pero sin embargo aún puedo escuchar la voz del amigo que venciendo al tiempo y a la distancia aún sigue caminando a mi lado.