(I)
(II)
Todo
isto durou catro semanas máis. Durante este tempo e dubidando de que
un traballo tan sinxelo puidera ser tan ben pagado, intentou poñerse
en contacto co Señor Sacs un par de veces. Pero as instrucción
foran claras. Non habería máis contactos até que o traballo
rematase, e o traballo remataría cando eles llo dixeran. Cada día
el tiña que mandar os datos recollidas da maneira que lle dixeran, e
cada semana recibiría a cantidade acordada. Non había máis. Ou
polo menos él non tiña que saber máis.
Sen
embargo había algo no asunto que lle preocupaba. Había algo moi
extraño en todo este asunto, e por iso aos poucos días decidíu
volver a espiar a aquela familia para ver se tiña mudado algo na súa
rutina diaria. Ninguén lle tiña pedido tal cousa, pero tampouco lle
tiñan prohibido facelo. Unha das cousas que máis lle gustara deste
encargo é que lle deixaba moito tempo libre para ocuparse doutros
asuntos, e en parte podía entenderse como outro asunto a vixiancia
desta familia.
Non
atopou nada raro.
A
familia seguía, dun modo case matemático, coas súas rutinas
diarias. Saían ás mesmas horas, facían as mesmas cousas e non
parecía que tiveran nada que ocultar nin nada que a fixera distinta
das outras familias con fillos pequenos. O motivo polo que alguén
estaba tomándose tantas molestias para espialos era algo que se lle
escapaba completamente, e tal vez por ese mesmo motivo comezou a
sentirse obsesionado con eles. Sen dúbida tiña que haber algo que
os facía merecedores de tanta atención, pero non sabía o que podía
ser.
Un
par de semanas despois de comezar o encargo decidíu facer algo que
ía totalmente en contra das normas e da profesionalidade. Até o de
agora tiña descargado e enviado os datos tal e como lle dixeron.
Facilitáranlle un portátil dende o que facer as operación e
advertíranlle que debía destruir o arquivo enviado unha vez
recibira a confirmación de recepción. Obviamente, non considerou
oportuno abrir o recibo nese ordenador, pero decidíu que unha vez
enviada, e antes da súa destrucción, podería gardar a información
nun dispositivo externo para poder vela ou escoitala maís tarde.
Ao
pouco viuse vendo horas e horas de grabación nas que aparecía a
familia facendo as cousas que se supòn que fan as familias.
Almorzos, cenas, duchas, algúnha discusión entre a parella, algunha
perrencha da cativa.
Nada.
Naquelas
grabacións non había nada que se saíse do normal. O que aparecía
podía verse en calquera serie americana na que saen as familias
arredor dunha cociña, e se do que se trataba era de obter imaxes de
contido sexual a cousa tampouco daba para tanto, sobre todo tendo en
conta que na habitación dos adultos había só un par de cámaras e
ningunha parecía enfocada á cama. E cando máis normal e insípida
lle parecía a vida daquela familia máis obsesionado se sentía por
descubrir que podía ser o que buscaban.
A
resposta chegoulle case por casualidade, e en contra do que pensara
nun principio non foi nos videos, senón nos audios nos que atopou a
resposta. En moitas das grabacións recollidas na habitación da nena
comezou a escoitar unha voz que nun principio non soubo indentificar.
Tivo que buscar nas imaxes para decatarse de que unha das bonecas
coas que xogaba aquela nena falaba. Pensou que se trataba dunha
destas bonecas que responden cando lles tocas, que teñen grabadas
catro frases que repiten sen parar ou que piden de comer ou que lles
cambien o cueiro.
Pero
non. Sentíu que un escalofría lle percorría o lombo cando
descubríu que aquela boneca non falaba cando a nena interactuaba con
ela senón que soa, sen que lle presionaran ningún botón ou lle
dixeran palabra algunha. E peor aínda. Repasando as grabacións
descubríu que moitas veces falaba polas noites, mentres a nena
durmía, e que parecía estarlle contando contos.
Comprendeu
entón que a disposición dos micrófonos e das cámaras non eran
para espirar á familia ou á nena, senón que do que se trataba era
de espiar a aquela boneca. Sen dúbida alguén quería coñecer como
funcionaba aquel novo xoguete, se é que se trataba dun xoguete, e
supuxo que o que estaba era participando nunha operación de
espionaxe industrial. Pensou que o máis sinxelo sería ter roubado
directamente aquela boneca, pero se lle cadra o que querían
investigar non era tanto a tecnoloxía, senón o seu comportamento.