Primeira parte. (Mar de Beaufort: Os vellos osos (I))
(II)
Fernando
agarda por mín no coche que alugamos para a viaxe. Amañecín con
mal corpo, algo revolta e con ganas de vomitar. Ao principio pensei
que era a regla, sempre puntual á súa cita, pero os meus ovarios
estábanse retrasando desta vez. A ducha non me espabilou o
suficiente, e o entusiasmo matutino de Fernando non axudou moito. Co
tempo afixérase aos meus silencios e sabía recoñecer perfectamente
cando debía calar a boca e deixarme almorzar en silencio, pero aquel
día era como un can de aldea feliz pola visita dos cativos da
familia. Non podía parar de falar do que faríamos na fin de semana,
das rutas que tiña programas e das instalacións do Parador. O café
aínda estaba a medio facer pero eu xa tiña a sensación de que
estabamos de volta. A sorte foi que estivo pouco tempo conmigo.
Apurou o seu almorzo e marchou a buscar o coche que tiña alugado. Un
Mercedes clase C de cor branca, díxome. Non
puiden evitar pensar que iamos parecer dous narcotraficantes pola
costa galega adiante.
Non
podo dicir se era o malestar físico ou a extraña luminosidade
daquela mañá de novembro, pero tiña unha sensación moi rara no
corpo. Nalgúns momentos sentínme como dentro dun sono, como se
estivera vivindo algo irreal. Un ruxe ruxe
interno bulía dentro da miña cabeza e mantíñame despistada e algo
confusa. Ao meu lado, Fernando divagaba sobre paisaxe e paisanaxe, as
influencias do medio físico na forma de ser das persoas. Calquera
cousa lle valía para comezar a mostrarme as diferenzas entre o rural
galego de interior e as vilas mariñeiras. Os cabazos, os tellados
das casas, as palmeiras diante das portas. Eu facía tempo que non
prestaba atención. O meu malestar ía en aumento e de cando en vez
pechaba os ollos, buscando evadirme da conferencia etnográfica á
que estaba sendo sometida. Non me resulta difícil, a verdade. Sempre
tiven unha capacidade especial para non prestar atención ao que non
me interesa, para desconcentrarme, e con Fernando resúltame moi
fácil facelo. O seu exceso de ego non lle permite tan sequera
sospeitar que me poida importar pouco ou nada o que me está contanto
polo que normalmente segue falando mentres eu xa ando no meu mundo. O
que non podía eu sospeitar é que ese día tiña visita. Ao
principio non fun quen de identificalo pero ao pouco, por enriba do
ruído de fondo que era a voz de Fernando comecei a escoitar, como se
fose o ruído dun regato ao que nos imos achegando, unha voceciña
que me falaba. Deixeime levar por aquel murmurio e ao pouco puiden
indentificar perfectamente a súa voz. Sen dúbida era a nena a que
estaba a falar, repetindo algunha frase que non chegaba a comprender
de todo e da que só escoitaba algunhas palabras soltas de maneira
nítida. Casa, parede, osos...
Foi
ao espertar co frenazo cando me din conta de que estaba medio
durmida. Fernando tivera que manobrar par esquivar unhas galiñas e
case nos espetamos contra un pequeno muro de pedra. Tranquila, dixo,
non pasou nada. Sen dúbida relacionaba a miña palidez co susto que
viña de levar. Eu comezaba a estar nerviosa co que me estaba
acontencendo. Estaba convencéndome de que aquela nena que vira nos
últimos días era froito da miña imaxinación, e ademáis agora
mesmo comezaba a escoitala en soños. Tal vez estaba sometida a máis
estrés do que podía aturar e o meu cerebro estaba pedindo
desconectar.
A
fin de semana pasou sen sobresaltos. As miñas sospeitas sobre o meu
ciclo non se cumpriron e tivemos unhas noites de sexo das que val a
pena recordar, e iso que fixemos un par de rutas de sendeirismo que
me deixaron baldada. Pero Fernando estaba animado e foi moi
imaxinativo, e eu sentiame excitada. Agora sei que o embarazo xa
estaba facendo traballar ás miñas hormonas, pero naqueles días non
se me podía pasar pola cabeza que o malestar matutino, a
sensibilidade da miña pel e sobre todo o retraso era debido á miña
preñez.
Foi
na viaxe de regreso cando volvín a vela. Esta vez apareceuseme no
adro da vella igrexa do pobo no que paramos tomar un café.
Aparcáramos o coche no campo da festa e déramos un pequeno paseo
até un dos dous bares que se vían dende a estrada principal.
Fernando falábame daquela igrexa e do monasterio do que xa non que
quedaba nada máis que un campanario cando a vin sentada nun banco de
pedra. Miraba de novo para mín, facendo acenos e falando algo que
non podía escoitar a aquela distancia, pero que sen embargo
escoitaba na miña mente. Chámome Herminia, eles sabiano e
deixáronme, tes que sacarme de ali.