lunes, 24 de abril de 2023

Facer cousas

 


Ás veces facer cousas é a única saída que nos queda. 

Quen puidera volver a ser un neno e ter a disposición necesaria para dedicarlle dúas horas ás pequenas cousas que lle dan sentido á vida. 

E que sorte compartir os días con alguén que mo recorde a diario.



domingo, 23 de abril de 2023

Abulia literaria.

 


Una de las frustraciones que han traído los últimos meses es la abulia literaria a la que poco a poco me voy resignando. 

Siempre he sido un poco abulico en general, con tendencia a la ciclotimia y demasiadas veces incapaz de disfrutar plenamente de los momentos felices. 

Pero si algo me ha acompañado siempre ha sido la lectura y mis improductivos intentos de escribir. Siempre, en cualquier época y estado mental, tuve un libro entre mis manos. Lo primero que hacía al salir de fin de semana era meter un libro en la mochila y era incapaz de ir a una biblioteca y no llevarme un libro (prestado, se entiende).

Y sin embargo, desde que estoy en esta nueva etapa de mi vida, desde este afortunado y cruel  reinicio, ya nada sabe igual. Y si bien sigo leyendo y descubriendo autoras geniales, descubro que en realidad me está dando un poco igual esto de los libros, la literatura y la escritura.

De todos modos, y ya que hoy es hoy no me queda menos que desearos un muy feliz día del libro. 


viernes, 21 de abril de 2023

Auga de criar

 


Auga mansiña que cae humildemente, devagar, como querendo acariñar as vilas e os campos. Auga que florecerá mañá, que dará vida e cores. Auga que cae como sen querer, coa única intención de ser auga.

jueves, 20 de abril de 2023

Dez anos.

 




Dez anos!!

Quen nolo ía dicir, amor.

Cómo iamos saber que o tempo pasaría tan rápido, que ás veces marcharía entre os nosos dedos como pequenas estrelas fuxidías. Cómo entender que todo sería tan sumamente complicado ás veces e outras veces tan doce e acariñador como as tardiñas na praia despois dun día de calor.

E queda todo por andar e á vez temos tanto camiñado. Quedan ás primeiras veces de tantas cousas e ao tempo hai outras tantas que xa nunca serán como a primeira vez. 

Agardemos que os corpos aguanten e nos próximos dez anos poidamos continuar camiñando ao seu lado.


miércoles, 19 de abril de 2023

Filosofías del gallinero.

 


Siempre ha sido así, y probablemente siempre será así. Incluso en sociedades colectivistas como los gallineros, donde el bienestar del grupo está por encima de individuo, hay sujetos que deciden ir por su lado, que no quieren formar parte del grupo, que se mantienen al margen. 

En cierta medida, sería más comprensible una separación tres a tres, según colores, o un cuatro dos, o incluso que mantuviesen una formación más caótica ya que, como bien sabemos, las gallinas no suelen respetar demasiado la diferencia entre zonas peatonales, calzada y serventías.  Ellas van por donde les sale de los huevos (perdón por el exabrupto, pero tampoco vamos a andar pisando idem)

Tenemos la certeza de que la gallina de la derecha se siente hastiada del grupo y busca dejar constancia de su individualidad de la manera que siempre se ha hecho. Ella va por su lado, a su bola y además cuando las otras bajan ella sube. 

Y no quiere decir que sea peor gallina que las otras (tampoco mejor). Simplemente es una polla que se ha cansado un poco de todo, que comienza a pasar de lo que piensen las demás y que, incluso a veces sobreactuando un poco, decide hacer exactamente lo contrario de lo que se espera de ella.

Y sinceramente, ¿quién no ha sido alguna vez la gallina discordante del gallinero? ¿La nota disonante en esta extraña sinfonía que es la vida en comunidad? 

Piénsenlo por un momento, y ya me contestarán cuando les parezca bien. 


martes, 18 de abril de 2023

Malus domestica


 


As flores da maceira teñen unha corola con cinco pétalos brancos, arendondeados, ás veces veteadas de vermello ou rosa e son penduculadas. Xorden agrupadas en acios de entre tres a seis unidades, das pólas novas laterais, formando corimbos. Son flores hermafroditas, con cáliz de cinco sépalos e numerosos estames amarelos. A manciñeira florece na primavera, antes da aparición anual das súas follas, e este pedúnculo floral tornarase carnoso e dará o froito, que é a mazá. De pen verde amarela, verde pálida ou vermella, soe ser suave ao tacto e brillante. A súa polpa é auguenta e doce, e contén as sementes das que poden brotar outras prantas. As mazás acostuman a madurar contra o outono.