martes, 21 de marzo de 2023

Miedos

 



Hay miedos que nos paralizan y nos vuelven grises, insignificantes; hay noches negras de las que no conseguimos salir, que nos acompañan incluso a plena luz del día, cuando solamente el ruido de la ciudad y los movimientos acelerados de la gente nos hacen recordar que estamos vivos. 

Hay miedos que no podemos confesar, que nos hacen sentir ridículos, estúpidos, opacos. Miedos que los demás no entienden, que resultan graciosos para quien no los sufre, que provocan risa e incredulidad en los demás. 

Hay miedos aprendidos y miedos que quisiéramos olvidar; miedos indefinidos y miedos tan claros y precisos que parecen formar parte de nosotros mismos; miedo a vivir con miedo y miedo a perderle el miedo a la vida; miedo a la soledad de las noches y miedo a no poder nunca estar solo. 

Hay miedos que nos acompañan durante toda nuestra vida y que cuando nos detenemos a analizarlos, descubrimos que se han convertido más bien en un hábito, una parte esencial de nuestra forma de ser y de pensar y que en realidad, más que ser una problema son un refugio en el que nos sentimos seguros. 

Y acabamos sintiendo miedo a perder el miedo a esas pequeñas cosas que nos mantienen alerta. 


lunes, 20 de marzo de 2023

Primavera

 



Dicen que hoy comenzó la primavera, pero con esta niebla y estas nubes bajas podríamos pensar que aquí aún no ha llegado. Y sin embargo los pájaros lo sabían, y revoloteaban cantando a mi alrededor; y la tierra tenía otro olor y al fondo, casi al final del horizonte, una extraña claridad anuncia nuevos calores y lluvias criadoras. Hace semanas que algo se mueve por los montes y entre las zarzas, y los brotes más madrugadores ya son pequeñas florecillas, borrosas y coloridas pinceladas que van poblando los jardines y las huertas. Nacen, regresan, despiertan antiguos anhelos, las fuerzas dormidas durante tantos meses, las ganas y la voluntad que creíamos olvidadas. Algo hay en el ambiente que invita a la acción y a la esperanza... sin duda, ya está aquí la primavera. 


domingo, 19 de marzo de 2023

Días especiais.

   


Como non recordar a angustia que provocaba perder o chupete entre as sábanas...

sábado, 18 de marzo de 2023

Outras luces.

 


Luces que ás veces son faros, guias nas noites escuras de inverno. Luces que dan calorciño, que nos acompañan e ás veces mesmo parecen protexernos. 

Luces de farolas nas que tantas veces nos namoramos. 

Luces, sempre luces nas que buscar amparo e consello.

viernes, 17 de marzo de 2023

Borradores

 


Andar polo mundo cunha estraña sensación de provisionalidade, como se o que facemos, o traballo e as relacións fosen un preámbulo do que está por chegar. Ás veces sinto que estou vivindo a vida como se fosen os adestramentos libres antes dun gran Premio de F1. Como se tamén eu estivese poñendo a punto o meu coche e tivera tempo para facer correccións e axustes, mesmo para cambiar o motor se fose preciso.

Sei que alguén dixo (en latín, obvio) iso da tabula rasa. Agora non vou refrescar os coñecementos adquiridos (e esquecidos) navegando polo google, pero creo recordar que era algo así como que somos papeis en branco que imos enchendo de coñecementos, experiencias, sentimentos. Supoño que hai xente que comprende isto bastante rápido e dedica a súa vida, simplemente, a vivila.

E despois haberá agonías coma min, que pasan os días trazando rumbos e anotando cousas que facer, e que nos enfrontamos á vida como se fosen borradores nos que imos anotando ideas soltas, propósitos, proxectos que imos deixando para máis adiante pois temos a sensación de que o real, a verdadeira vida aínda está por vir. Precisamos asegurarnos de que cada paso que damos é o correcto, analizando os pros, os contras e as recontras e buscando sempre algún tipo de confirmación sobre se o que facemos é o correcto. Damos o voltas e máis, voltas, como un caracol xirando sobre si mesmo.

É algo esgotador, asegúrovolo. Máis que nada porque nas noites danos por facer balance e rematamos convencidos de que co próximo amañecer empezaremos a poñernos serios e a encamiñar os nosos pasos cara ao que queremos realmente facer. Mais coas primeiras luces do día volvemos á loita continua co folio en branco. Revolvemos nos papeis, atopamos vellas anotacións, cartas non enviadas, proxectos aos que nunca lle dedicamos o tempo suficiente e volvemos a ter esa sensación de que até o de agora todo foi un ensaio, un borrador que nunca damos pasado a limpo. 


jueves, 16 de marzo de 2023

El último viento (III)

 


La llegada de las Buscadoras arrancó a Ángela de sus ensoñaciones. Aunque la entrada en aquel puerto no era de las más complicadas, el buque tuvo que realizar varias maniobras de aproximación antes de situarse en la vertical de la dársena. Todo estaba organizado desde hacía mucho tiempo. La ruta había sido trazada de forma tan precisa que casi sabían en que lugar tendrían que estar en cada minuto del viaje. Y sin embargo, las Buscadoras llegaban con retraso.

Ángela sabía que sería totalmente inútil mencionar este hecho. Las Buscadoras nunca daban explicaciones. Era uno de los puntos que siempre aparecían en sus contratos. Buscaban y encontraban todo lo que pudiese ser encontrado, ya fuese un ser vivo, un objeto o algún tipo de energía o de fuerza neutra. Las Buscadoras se tomaban su tiempo para analizar la propuesta que recibían y hacían sus propias averiguaciones antes de comprometerse, pero una vez que se comprometían el cliente podía tener la certeza de que cumplirían su parte del negocio.

Ángela lo sabía, y por eso no le importó tener que esperar una estación entera en aquella ciudad antes de recibir la respuesta. Podía haber recurrido a sus contactos, pero necesitaba discreción. Lo que se proponía hacer no era ilegal, pero tampoco podía considerarse como algo totalmente lícito, y no quería comprometer a nadie en aquella empresa. Y si de algo estaba segura era del silencio que guardarían las Buscadoras. El hecho de que el punto de encuentro fuese en aquella remota dársena era una prueba de que aquellas personas tenían muy claro que la discreción era un valor añadido a los trabajos que ofrecían.

Una mujer abrió la escotilla de embarque y con un gesto seco y áspero invitó a Ángela a subir al buque. Tal y como le indicaran, viajaría ligera de equipaje y sin ningún tipo de arma, aunque Ángela había conseguido que le permitiesen llevar con ella su bastón, con el pretexto de que sus ya largos años hacían que necesitase un apoyo para caminar. Por eso, cuando la mujer vio que subía de un salto y sin ningún tipo de ayuda esbozó una media sonrisa que a Ángela no le pasó desapercibida. Tuvo la certeza de que aquellas personas sabían perfectamente quien era y que si habían aceptado el trabajo era porque habían valorado los pros y los contras y tendrían algún plan B para el caso de que algo se torciese. Imaginó que serían mujeres acostumbradas a este tipo de asuntos y con muchos recursos, y tenía ganas de compartir experiencias con ellas.

Lo que no imaginaba es que pasaría los siguientes cuatro días sin ver a nadie. Sabía que alguien tenía que acompañar a la mujer que la recibió cuando embarcó, pero desde aquel día no había visto a nadie, y comenzó a pensar que tal vez las Buscadoras ya habían encontrado lo que les había encomendado y su presencia en aquel buque se limitaría a ser una pasajera a la que llevan de un lugar a otro.

Al quinto día llegaron a su destino. Y no hizo falta que nadie se lo dijese. No podía haber imaginado que después de tantos años volvería de nuevo a punto de salida. 



miércoles, 15 de marzo de 2023

A chave máxica

 


Esta é a chave que as fadas lle deron a Violet.

Bueno, mellor empezo dende o principio.

Era un venres do verán. O primeiro venres dende que comezaran as vacacións, e Violet non puido agardar máis para achegarse ao lago Oreta, tal e como as fadas lle dixeran.

Puxo o colgante, meteu unha mazá e un paquete de pistachos na mochila que lle regalaran no Museo de Ciencias Naturais (algún día falareivos dese día), e saíu polo camiño dos carballos cara ao lago Oreta.

Mentres ía camiñando deuse conta dunha cousa, o río Bolb e o lago Oreta formaban a palabra bolboreta, e foi rematar de dicir esa palabra cando centos de bolboretas de distintas cores apareceron polo camiño e guiaron a Violet cara ao lago.

Para a súa sorpresa, no lago estaban Eric e Bruno collendo amorodos, e Ánxela pescando coa cana que lle pedira "prestada" ao seu pai.

Como eran moi amigos, Violet contoulles que estaba facendo o que as fadas lle dixeran que fixera, e eles quixeron acompañala. Tamén Ánxela quixo acompañala xa que levaba tres horas alí sentada e ningún peixe se achegara á súa cana.

Como non sabían moi ben o que debían facer, comezaron a bordear o lago sen atopar nen rastro das fadas ou dalgún lugar máxico. Entón a Eric ocurríuselle que tal vez habería que facer algo co colgante.

- Eu lin nun conto que hai que dicir as palabras máxicas para que apareza a máxia - dixo Bruno.

E así comezaron a dicir frases que leran nos libros:

- Abracadabra!

- Fada fadiña, ven axiña!

- Polo poder do talismán, que se abra o chan!

- Por favor, un bocata de nocilla - dixo Ánxela, que ademáis de ser algo lambona comezaba a ter fame.

- Ánxela! Lambona! - berraron os tres escachando coa risa.

Ninguha das frases parecía ter efecto, e algo desanimados sentáronse a descansar na beira do lago, e como facía moita calor decidiron darse un baño.

E foi cando o colgante de Violet entrou en contacto coa auga, cando apareceu, no medio de lago, unha luz moi intensa. Sorprendidos, descubriron que a auga ía apartándose a medida que eles camiñaban cara a aqueles destellos tan estranos.

Ao chegar ao medio quedaron asombrados ao ver o que viron, pero vos nos saberedes do que se trata até o seguinte capítulo.

(Así que xa sabedes, a seguir o blog se queredes continuar a historia!)

(Está historia está sendo escrita pola miña filla A.)