Ya que estás aquí...
Bienvenido a Mar de Beaufort.
martes, 21 de febrero de 2023
Maio.
lunes, 20 de febrero de 2023
51
Pues con esta van ya 51 entradas en este 2023.
Nada tiene de especial la cifra, es cierto, pero es que el 2023 ya se ha convertido en el año con más entradas desde que escribo este blog, y en los últimos 12 años nunca había escrito tantas veces. En realidad solamente en el año 2010, cuando empecé a escribir, llegué a escribir 50 entradas.
Para alguien que quiere dedicarse a escribir es una cifra muy ridícula. 51 entradas en un año suponen un escrito a la semana. No es nada destacable, sobre todo porque ni siquiera se trata de escritos demasiado elaborados. Un cuento a la semana o un relato breve aún es algo defendible, pero las entradas de este blog no siempre son literarios, de hecho ni siquiera lo pretenden.
Reflexiones algunas veces, ocurrencias curiosas y pensamientos simples y facilones casi siempre.
¡Pero así soy yo!
Y aunque aprovechar los números de mi propio blog para hacer una entrada, y salvar así un día más en este reto de una entrada diaria que va tomando forma, permitidme que celebre con vosotros este pequeño record que para un tipo como yo supone un verdadero hito. Mantener la constancia en las cosas de escribir nunca se me ha dado bien y este año parece que las cosas están comenzando a cambiar.
¡Esperemos que dure!
domingo, 19 de febrero de 2023
Sábados
Aquellos días de amistades antiguas y nuevas canciones, arreglándonos delante del espejo con la esperanza de volver a ver a aquellos ojos que nos tenían enamorados, repitiendo mentalmente las frases que, esta vez si, nos atreveriamos a decir.
Aquellas tardes de bar en bar, unas tazas en el Balsa, unas bravas en el Pataca; conversaciones sobre las crueldades del bachillerato, sobre incomprensiones varias y las dudas sobre si con aquella mirada querría decirnos algo.
Siempre había sol y luz los sábados, y siempre teniamos ganas de salir, fuerza para hacer cosas. Siempre creiamos que estábamos enamorados, y a veces lo estuvimos, aunque nunca nos hubieran hecho mucho caso y ahora nos enternezca aquella pureza con la que sentiamos tantas cosas, incluso una cosa y la contraria el mismo día, casi en la misma cerveza.
No recuerdo las conversaciones ni los amores; no recuerdo las preocupaciones ni los deseos y vagamente puedo recordar los lugares o las fiestas. Pero sin embargo aún puedo escuchar la voz del amigo que venciendo al tiempo y a la distancia aún sigue caminando a mi lado.
sábado, 18 de febrero de 2023
Carrera.
Hoy hubo carrera.
Hablé varias veces en este blog de mis intentos de ponerme en forma. Celebraba hace 10 años los cinco primeros quilómetros que conseguía correr de una manera más o menos aceptable. Meses más tarde os comentaba que la evolución no era tan buena como debiera y que andaba por el mundo asustando a los caballos.
En los últimos años mi relación con esto de correr es complicada. Lo dejamos, volvemos a empezar, nos cansamos... Los problemas de siempre con la constancia. Y con la edad, supongo.
Sería estupendo pensar que es todo cuestión de tiempo y de entrenamiento, pero es posible que a esta altura de la historia haga falta algo más que voluntad y buenas intenciones. De todos modos, al igual que todo en la vida, para subir una montaña lo primero es dar el primer paso. Y es a lo que me dedico ahora, a dar pequeños pasos para conseguir llegar a la cumbre.
viernes, 17 de febrero de 2023
Cálculos
¿Cuántos años se tarda en escribir una novela?
Flaubert calculaba que necesitaba unos siete años para escribir cada novela, aunque su opinión no cuenta mucho pues escribió solo cuatro (y la última no la llegó a terminar) y unos cuantos relatos breves, parecidas a las novelas ejemplares cervantinas. Y además era tan obsesivo en la escritura como en la vida real.
Chirbes tenía un ritmo de una novela cada tres años, más o menos, y otros escritores actuales editan un libro cada año.
Obviamente, depende del ritmo de escritura, del tiempo que puedas dedicarle o de lo claro que tengas lo que quieres contar. Y a veces de lo cuidadoso que quieras ser con la trama, de las historias secundarias que pretendas contar, de la profundidad que quieras darle a los personajes.
Escribir una novela es duro, muy duro. Requiere ser constante y disciplinado, tener tiempo y estar dispuesto a borrar y borrar. La típica imagen del escritor llenando una papelera de bolas de papel sigue vigente, aunque ahora simplemente vas dándole a la tecla de suprimir y listo.
De todos modos, llega una edad en la que tienes que plantearte que novelas quieres escribir, pues los años son limitados y además no duran antes como duraban antes. Hay que comenzar a hacer cálculos. A mi me quedan unas cuantas historias que contar, no solamente las ideas que ya tengo medio esbozadas sino algunas nuevas que seguramente se me ocurrirán. Pero si quiero que sean novelas tendré que ponerme ya.
Mañana mismo empiezo...
jueves, 16 de febrero de 2023
A boneca (I)
(I)
Todo estaba tan ben argallado que se cada un cumplía coa súa parte nada podería saír mal. Querería ter contado con máis xente, pero debido ás peculiarides do traballo decidira non meter a ninguén máis. Iso que o que lle pagaban desta vez permitía contratar a un par de homes máis, pero o cliente advertira que a discrección era fundamental.
Ao principio tivo as súas dúbidas. Había algo turbio en todo aquilo, algo escabroso que dende o momento no que lle deron as primeiras instruccións fixo que se sentira incómodo. Pero o encargo viña do Señor Sacs, e até o momento nunca houbera ningún traballo no que houbera que facer algo depravado ou cruel, e sen embargo naquela ocasión o asunto tiña un toque perverso que lle fixera plantexarse as cousas.
Non ten nada que ver co que pode parecer, lle dixo o Señor Sacs. Trátase, como sempre, de coller algo para alguén. Tí fai o teu traballo e non te preocupes polo resto.
Pero nada máis recibir as primeiras instrucción quedou algo confuso, sobre todo tendo en conta que todo parecía centrarse naquela nena.
Levaba tempo facendo a vixiancia da familia, sabía xa todos horarios de cada un deles e podía dicir cunha precisión asobrosa onde estaban en cada momento do día. Sabía que era o home o que primeiro se erguía e despois de preparar o almorzo para él e para a súa muller, aseábase e marchaba a traballar. Era a muller a que levaba aos cativos á escola, agás os xoves nos que a iso das 8:20 aparecía a avoa para levalos. Despois era o pai o que os recollía na escola ás cinco da tarde. O neno entrenaba co equipo da escola os martes e xoves, e a nena ía a teatro os luns e os xoves. Os venres tiñan por costume ir a cenar a un MacDonalds e os sábados marchaban sempre dar un paseo polo monte. Os domingos tocaba cine. Pero no seu caderno tiña tamén anotadas outras cousas. Nos últimos dous meses tiñan ido a facer á compra sete días, sempre o sábado a primeira hora, e case sempre era ela a que marchaba. Tiveran cita co dentista un mércores, e él quedara con dous amigos da oficina para ir cenar e remataran nunha casa de putas, aínda que él non chegara a subir. Isto non lle extrañaba pois xa tiña bastante traballo na casa. En todo o tempo que levaba asexando non houbera semana na que non foderan catro ou cinco noites, e algunha vez mesmo aproveitaron a sesta dos cativos para botar un polvo rápido.
Definitivamente, fixera moi ben o seu traballo de investigación, no seu caderno había case unha axenda diaria da vida que aquela familia fixera nos últimos meses, e con esta información fora coa que trazara un plan que non podía saír mal.
Escollera un xoves para actuar. Sabía que calquera día terían tempo de sobra, pero preferiron non arriscar e escoller o día que máis tarde chegaban a casa. Ás dez da mañá unha furgoneta moi semellante ás de reparto a domicilio aparcou diante da casa da familia e él máis outro home achegáronse á porta principal cargando con dous paquetes. Finxíu falar con alguén, e ao pouco foi pola parte de atrás, como se a súa intención fose deixar o paquete onde o cliente lle indicara. Sen embargo o que fixeron foi forzar lixeiramente unha das fiestras laterais e metérense na casa. A manobra foi tan rápida que de haber algúen pola rúa naquel momento difícilmente se tería percatado do que acontecía.
Comezaron polas zonas comúns. O traballo consistía en instalar un completo sistema de vixiancia por toda a casa. Micrófonos e cámaras nas zonas comúns, e especialmente na habitación da nena e no seu aseo. O seu compinche, que estaba curtido nestes traballos, e noutros máis duros, non puido evitar un xesto de repugnacia ao ver que do que se trataba, claramente, era de seguir os pasos da nena pola casa. Doutro modo non tiña sentido ter instalado máis cámaras na súa habítación que no resto de habitacións, ou mesmo ter que poñer un micrófono a escasos cetímetros do cabeceiro da súa cama.
Pero aínda así non preguntou nada. Era todo un profesional, e ademáis de saber que non obtería resposta, tiña a impresión de que o mellor sería non saber nada do asunto.
Pouco despois das tres da tarde a casa enteira estaba controlada. O compañeiro que quedara fora foi comprobando que todo funcionase, e canto tiveron a certeza de que todo ía ben acoplaron o receptor de datos nun dos postes de luz que había ao outro lado da acera e marcharon.
A partir de agora cada día tería que pasar para volcar os datos do receptor a un portátil de despois enviarían a información, de maneira encriptada, a un enderezo electrónico que lles facilitaran.
miércoles, 15 de febrero de 2023
Camiñar ao lado de superheroes (e superheroinas)
Como
ben sabedes, non son moi dado a
falar de min mesmo, pero hoxe aconteceume unha desas cousas que
provocan en nós certas descubertas:
Sempre podemos aprender cousas novas, o importante é estar atentos ao que acontece ao noso arredor.
De cando en vez debemos ver o mundo como crianzas para desfrutar do momento e das persoas que nos acompañan.
As palmeiras de chocolate xa non son o que eran.
Pois hoxe estaba coas miñas tarefas de crianza cando me din conta de que ía camiñando ao lado dun superheroe. Xa máis dunha me sentira admirado coa súa forma de camiñar polo mundo, coa seguridade que desprenden cada vez que van ao noso lado, tal vez pola confianza que teñen en nós ou porque non teñen medos nen presas. O tempo é algo que polo de agora non vai con eles.
O caso é que el ía disfrazado e levaba unha capa vermella, e foi ao mirar para el que dalgún modo fun eu o que sentín seguro e confiado. Sentín unha mistura de alegría e tristeza; alegría ao comprobar que as cousas van saíndo ben, aínda que por veces todo pareza poñerse costa arriba; tristeza ao ver que van facéndose maiores e cada vez son máis os momentos nos que queren, e precisan, camiñar sós.
Por iso deume por rir e sentirme feliz, e por uns segundos tiven a sensación de estar camiñando non ao lado dun neno senón ao ladiño dun superheroe capaz anular, cun sorriso, toda a tristeza e todo o cansazo que van acumulando os anos de adulto.
E de súpeto, sen que viñera a conto, vai e me pregunta
- Papá, eu sempre fun así de guapo?
O que vos dicía, un superheroe co superpoder da autoestima.




