(I)
Todo
estaba tan ben argallado que se cada un cumplía coa súa parte nada
podería saír mal. Querería ter contado con máis xente, pero
debido ás peculiarides do traballo decidira non meter a ninguén
máis. Iso que o que lle pagaban desta vez permitía contratar a un
par de homes máis, pero o cliente advertira que a discrección era
fundamental.
Ao
principio tivo as súas dúbidas. Había algo turbio en todo aquilo,
algo escabroso que dende o momento no que lle deron as primeiras
instruccións fixo que se sentira incómodo. Pero o encargo viña do
Señor Sacs, e até o momento nunca houbera ningún traballo no que
houbera que facer algo depravado ou cruel, e sen embargo naquela
ocasión o asunto tiña un toque perverso que lle fixera plantexarse
as cousas.
Non
ten nada que ver co que pode parecer, lle dixo o Señor Sacs.
Trátase, como sempre, de coller algo para alguén. Tí fai o teu
traballo e non te preocupes polo resto.
Pero
nada máis recibir as primeiras instrucción quedou algo confuso,
sobre todo tendo en conta que todo parecía centrarse naquela nena.
Levaba
tempo facendo a vixiancia da familia, sabía xa todos horarios de
cada un deles e podía dicir cunha precisión asobrosa onde estaban
en cada momento do día. Sabía que era o home o que primeiro se
erguía e despois de preparar o almorzo para él e para a súa
muller, aseábase e marchaba a traballar. Era a muller a que levaba
aos cativos á escola, agás os xoves nos que a iso das 8:20 aparecía
a avoa para levalos. Despois era o pai o que os recollía na escola
ás cinco da tarde. O neno entrenaba co equipo da escola os martes e
xoves, e a nena ía a teatro os luns e os xoves. Os venres tiñan por
costume ir a cenar a un MacDonalds e os sábados marchaban sempre dar
un paseo polo monte. Os domingos tocaba cine. Pero no seu caderno
tiña tamén anotadas outras cousas. Nos últimos dous meses tiñan
ido a facer á compra sete días, sempre o sábado a primeira hora, e
case sempre era ela a que marchaba. Tiveran cita co dentista un
mércores, e él quedara con dous amigos da oficina para ir cenar e
remataran nunha casa de putas, aínda que él non chegara a subir.
Isto non lle extrañaba pois xa tiña bastante traballo na casa. En
todo o tempo que levaba asexando non houbera semana na que non
foderan catro ou cinco noites, e algunha vez mesmo aproveitaron a
sesta dos cativos para botar un polvo rápido.
Definitivamente,
fixera moi ben o seu traballo de investigación, no seu caderno había
case unha axenda diaria da vida que aquela familia fixera nos últimos
meses, e con esta información fora coa que trazara un plan que non
podía saír mal.
Escollera
un xoves para actuar. Sabía que calquera día terían tempo de
sobra, pero preferiron non arriscar e escoller o día que máis tarde
chegaban a casa. Ás dez da mañá unha furgoneta moi semellante ás
de reparto a domicilio aparcou diante da casa da familia e él máis
outro home achegáronse á porta principal cargando con dous
paquetes. Finxíu falar con alguén, e ao pouco foi pola parte de
atrás, como se a súa intención fose deixar o paquete onde o
cliente lle indicara. Sen embargo o que fixeron foi forzar
lixeiramente unha das fiestras laterais e metérense na casa. A
manobra foi tan rápida que de haber algúen pola rúa naquel momento
difícilmente se tería percatado do que acontecía.
Comezaron
polas zonas comúns. O traballo consistía en instalar un completo
sistema de vixiancia por toda a casa. Micrófonos e cámaras nas
zonas comúns, e especialmente na habitación da nena e no seu aseo.
O seu compinche, que estaba curtido nestes traballos, e noutros máis
duros, non puido evitar un xesto de repugnacia ao ver que do que se
trataba, claramente, era de seguir os pasos da nena pola casa. Doutro
modo non tiña sentido ter instalado máis cámaras na súa
habítación que no resto de habitacións, ou mesmo ter que poñer un
micrófono a escasos cetímetros do cabeceiro da súa cama.
Pero
aínda así non preguntou nada. Era todo un profesional, e ademáis
de saber que non obtería resposta, tiña a impresión de que o
mellor sería non saber nada do asunto.
Pouco
despois das tres da tarde a casa enteira estaba controlada. O
compañeiro que quedara fora foi comprobando que todo funcionase, e
canto tiveron a certeza de que todo ía ben acoplaron o receptor de
datos nun dos postes de luz que había ao outro lado da acera e
marcharon.
A
partir de agora cada día tería que pasar para volcar os datos do
receptor a un portátil de despois enviarían a información, de
maneira encriptada, a un enderezo electrónico que lles facilitaran.
