martes, 10 de enero de 2023

Os vellos osos (II)

 


Primeira parte. (Mar de Beaufort: Os vellos osos (I))

(II)

Fernando agarda por mín no coche que alugamos para a viaxe. Amañecín con mal corpo, algo revolta e con ganas de vomitar. Ao principio pensei que era a regla, sempre puntual á súa cita, pero os meus ovarios estábanse retrasando desta vez. A ducha non me espabilou o suficiente, e o entusiasmo matutino de Fernando non axudou moito. Co tempo afixérase aos meus silencios e sabía recoñecer perfectamente cando debía calar a boca e deixarme almorzar en silencio, pero aquel día era como un can de aldea feliz pola visita dos cativos da familia. Non podía parar de falar do que faríamos na fin de semana, das rutas que tiña programas e das instalacións do Parador. O café aínda estaba a medio facer pero eu xa tiña a sensación de que estabamos de volta. A sorte foi que estivo pouco tempo conmigo. Apurou o seu almorzo e marchou a buscar o coche que tiña alugado. Un Mercedes clase C de cor branca, díxome. Non puiden evitar pensar que iamos parecer dous narcotraficantes pola costa galega adiante.

Non podo dicir se era o malestar físico ou a extraña luminosidade daquela mañá de novembro, pero tiña unha sensación moi rara no corpo. Nalgúns momentos sentínme como dentro dun sono, como se estivera vivindo algo irreal. Un ruxe ruxe interno bulía dentro da miña cabeza e mantíñame despistada e algo confusa. Ao meu lado, Fernando divagaba sobre paisaxe e paisanaxe, as influencias do medio físico na forma de ser das persoas. Calquera cousa lle valía para comezar a mostrarme as diferenzas entre o rural galego de interior e as vilas mariñeiras. Os cabazos, os tellados das casas, as palmeiras diante das portas. Eu facía tempo que non prestaba atención. O meu malestar ía en aumento e de cando en vez pechaba os ollos, buscando evadirme da conferencia etnográfica á que estaba sendo sometida. Non me resulta difícil, a verdade. Sempre tiven unha capacidade especial para non prestar atención ao que non me interesa, para desconcentrarme, e con Fernando resúltame moi fácil facelo. O seu exceso de ego non lle permite tan sequera sospeitar que me poida importar pouco ou nada o que me está contanto polo que normalmente segue falando mentres eu xa ando no meu mundo. O que non podía eu sospeitar é que ese día tiña visita. Ao principio non fun quen de identificalo pero ao pouco, por enriba do ruído de fondo que era a voz de Fernando comecei a escoitar, como se fose o ruído dun regato ao que nos imos achegando, unha voceciña que me falaba. Deixeime levar por aquel murmurio e ao pouco puiden indentificar perfectamente a súa voz. Sen dúbida era a nena a que estaba a falar, repetindo algunha frase que non chegaba a comprender de todo e da que só escoitaba algunhas palabras soltas de maneira nítida. Casa, parede, osos...

Foi ao espertar co frenazo cando me din conta de que estaba medio durmida. Fernando tivera que manobrar par esquivar unhas galiñas e case nos espetamos contra un pequeno muro de pedra. Tranquila, dixo, non pasou nada. Sen dúbida relacionaba a miña palidez co susto que viña de levar. Eu comezaba a estar nerviosa co que me estaba acontencendo. Estaba convencéndome de que aquela nena que vira nos últimos días era froito da miña imaxinación, e ademáis agora mesmo comezaba a escoitala en soños. Tal vez estaba sometida a máis estrés do que podía aturar e o meu cerebro estaba pedindo desconectar.

A fin de semana pasou sen sobresaltos. As miñas sospeitas sobre o meu ciclo non se cumpriron e tivemos unhas noites de sexo das que val a pena recordar, e iso que fixemos un par de rutas de sendeirismo que me deixaron baldada. Pero Fernando estaba animado e foi moi imaxinativo, e eu sentiame excitada. Agora sei que o embarazo xa estaba facendo traballar ás miñas hormonas, pero naqueles días non se me podía pasar pola cabeza que o malestar matutino, a sensibilidade da miña pel e sobre todo o retraso era debido á miña preñez.

Foi na viaxe de regreso cando volvín a vela. Esta vez apareceuseme no adro da vella igrexa do pobo no que paramos tomar un café. Aparcáramos o coche no campo da festa e déramos un pequeno paseo até un dos dous bares que se vían dende a estrada principal. Fernando falábame daquela igrexa e do monasterio do que xa non que quedaba nada máis que un campanario cando a vin sentada nun banco de pedra. Miraba de novo para mín, facendo acenos e falando algo que non podía escoitar a aquela distancia, pero que sen embargo escoitaba na miña mente. Chámome Herminia, eles sabiano e deixáronme, tes que sacarme de ali.



lunes, 9 de enero de 2023

Los desposeídos. Úrsula Kroeber Le Guin.

 





Posibilidades.

Úrsula K. Le Guin es una creadora de mundos. Como si de un terrario se tratase, pone ante nuestros ojos planetas poblados por sociedades que tienen sus culturas y sus normas y somete a sus personajes a situaciones de interacción. Se trata de comprobar como se relacionarían las personas procedentes de distintas ideologías, y recurre a la ciencia ficción para poder cambiar las variantes, para introducir posibles evoluciones, transformaciones futuras, caminos que tal vez el ser humano recorra alguna vez.

En realidad en esto consiste la ciencia ficción, en crear posibilidades, en imaginar cómo será el futuro, o como habrá sido el pasado. Leer a Úrsula es adentrarte en un experimento filosófico, un ensayo sobre los temas esenciales del ser humano tratados de manera literaria. Con cada novela crea un mundo en el que los personajes nos muestran sus dudas y sus inquietudes al enfrentarse a lo desconocido, a otras realidades.

Los desposeídos es una novela distópica en la que el tema principal es la confrontación entre una sociedad individualista y capitalista y otra colectivista y anarquista. La novela, escrita en el 1974, refleja la agitación cultural e ideológica de su tiempo. En muchos aspectos, la trama se parece mucho a una historia de espías en la Guerra Fría en la que algún científico intenta pasarse al otro bando. Aquí, en lugar de países o de bloques hay planetas que a pesar de su origen común se organizan de manera muy distinta. Viven con la creencia estar en el mejor de los mundos posibles, y lo que hace la autora es darnos las claves para entender que en realidad las dos sociedades tienen sus puntos positivos y sus zonas oscuras.

Se trata, como casi todo lo que escribe, de una obra que te hace pensar. Cada párrafo encierra la semilla de alguna idea, una simple anécdota puede hacernos divagar y perder el hilo de la historia. Sus mundos son ricos en matices, no solamente en descripciones físicas sino también en datos sociológicos e históricos. Los personajes suelen estar dotados de profundidad y en la mayoría de los casos asistimos a algún tipo de evolución, de descubrimiento que hace que también el lector cambie su punto de vista inicial.

En Los desposeídos Shevek viaja al planeta Urras con la esperanza de que allí podrá desarrollar plenamente su teoría sobre el viajes a velocidades superiores a la luz. En Anarres, a pesar de existir libertad total siente que la propia estructura ideológica impone límites que seguramente no existen en el planeta vecino. Sin embargo descubre que también allí desean apropiarse de sus conocimientos para obtener ventaja sobre las otras civilizaciones. Shevek es una especie de Prometeo del futuro, quiere que sus descubrimientos beneficien a la humanidad entera y que no sirvan para privilegiar a unos sobre otros. Un hombre que pudiendo tenerlo todo decide regresar a su hogar con las manos vacías, pero con la convicción de haber obrado de acuerdo con sus ideales.



domingo, 8 de enero de 2023

Verdad

 


Para ser verdad

habría que abandonarse, 

dejarse ir en un carrusel de luces y esperanzas. 

Para ser verdad habría que romper con todo lo que nos lastra,

olvidar quienes somos y perder, 

en la última curva del camino,

ese pasado que nos acompaña y nos paraliza.

Para ser verdad

habría que quemar todas las cartas, 

las promesas de amistad y de amor

el catálogo de épocas y frustraciones

que dan forma a nuestra vida.

Habría que dejar olvidado nuestro abrigo

en aquella vieja cafetería, 

volverse sordo a los ecos de antiguas conversaciones, 

ciego a las fotografías de aquellas reuniones improvisadas

en las que ni el tiempo ni las obligaciones existían.



sábado, 7 de enero de 2023

Puzles


Siempre he sido muy aficionado a los puzles y no de mis propósitos vitales es completar un puzle gigante, de esos de más de 20.000 piezas. Hubo un tiempo en el que hacía puzles en distintas épocas del año, después del curso escolar, el los días de vacaciones de navidad... Servían como desconexión, como una marca entre un periodo y otro. Hacer un puzle era una forma de pensar, de estar solo conmigo mismo pues el hacer puzles es un entretenimiento solitario. 

Estos últimos años no he podido dedicarme a hacer puzles. Poco tiempo... y poco espacio. Y aunque ahora tampoco tengo demasiado tiempo y el espacio es el mismo, intentaré ponerme al día y componer estos cuatro rompecabezas. El último, por cierto, ha llegado a casa ayer mismo, entre los muchos regalos que Sus Majestades tuvieron a bien dejar en nuestra casa. 

Sin duda estos magos saben lo que necesitamos en cada momento.

viernes, 6 de enero de 2023

Agasallos

 


Si, sempre rematamos este día pensando que son demasiados regalos, pero que ben senta descubrir que hais tantos reises (e raiñas) pensando en nós. 



jueves, 5 de enero de 2023

Reises



Aquí están de novo os tres de sempre, cargados de agasallos e ilusións e recordándonos que así, sen decatarnos, xa case vai unha semana do novo ano. Son os días dos propósitos de sempre, das listas e das boas intencións. Son as noites nas que rematamos os vellos cadernos anotando aquelas cousas que non foron ben, os obxectivos cumpridos e o balance do que foron os últimos meses. 

É tamén o tempo de comezar novos cadernos coas frases de sempre, comprometéndonos a ser constantes, firmes nas nosas decisións e voluntariosos á hora de poñernos en marcha. Despois virán de novo as presas dos días de escola, un ir e vir sen demasiado tempo para outras cousas, e será cada vez maís difícil cumprir coas cifras fixadas de páxinas lidas e de palabras escritas. 

A historia de sempre. 

Pero esta noite sabemos que virán de novo os Reises, que traerán case todo o que lles pedimos e mesmo pode que nos sorprendan con algunha cousa que non sabiamos que necesitabamos. Tocará deitarse cedo, durmir, tal vez soñar...




miércoles, 4 de enero de 2023

Vitorias


 As vitorias axustadas teñen sempre algo explosivo, un arrebato colectivo que nos une e fai que nos sintamos parte de un todo, dun proxecto común, dunha tribo. As vitorias traballadas dan un novos pulos á nosa vontade e axudan a elevar a autoestima, mesmo aínda sen participar nós no partido ou na competición. Cando gaña o noso equipo sentimos qué nós mesmos gañamos, que dalgún modo formamos parte desa vitoria. Saudamos de maneira efusiva ao que temos ao noso carón, marchamos conversando alegremente coa nosa xente sobre os mellores momentos do encontro, sobre o ben que o fixeron e sobre as novas posibilidades que se abren a partir de agora. 

As vitorias, calquera vitoria que aconteza na nosa vida, abre sempre un novo camiño, unha nova oportunidade para continuar na boa senda, para demostrar que se o fixemos unha vez poderemos repetilo máis veces. 

E algo de vitoria hai nestes primeiros días do ano nos que podo celebrar que durante o 2022 tiven que librar batallas inesperadas, e fun quen de vencer, e aínda sabendo que xa nada será o mesmo, descubro que hai en mín cualidades que non coñecía e forzas coas que non contaba. 

Disque non se vive celebrando as vitorias senón superando as derrotas, pero ás veces, cando as vitorias son tan axustadas e tan traballadas, é preciso tomarse un tempo de descanso para ir acomodándonos ás novas posibilidades que se nos irán abrindo a medida que superemos as probas que a vida nos vaia poñendo no camiño.

Mentres tanto, VAMOS OBRA!!