martes, 7 de agosto de 2018

O día da Patroa






Xa te vexo, xa, mirándome de esguello e farfallando coas lerchas do coro. Estaraslles contando o mesmo que contabas onte, pero se pensas que as túas barballadas de onte na perruquería van botarme para atrás aviada vas. Xa puxen no seu sitio á miñaxoia da túa irmá e non me vai custar nada poñerte a tí no teu lugar, por moi filla do médico que sexas. Xa sei que me miraches do través cando dixen que este ano pensaba ser eu a que levase á Virxe dos Puños Brancos en procesión, que por moito que digades se o meu home leva ao San Brandán eu podo levar á nosa virxe, lle pese a quen lle pese neste pobo. Xa sei que non vos gustou nada nin a ti nin ás paspanas do coro, pero ben sabedes que son capaz de facelo. Só tes que mirar como vas toda desafalazada polo adro adiante para chegar antes ca min á igrexa, pero non vai valerche de nada que xa lle dixen a Milagritos que esta vez collería eu as angarellas da Santa e que nin se lle ocorrese saírme coa parvada esa de que a San Brandán o pasean os de Osorio e os Mosquera e os de Ramona do Crego e que á Santa sempre a sacan as mulleres desas familias. Mira Milagritos, lle dixen, e tí ben o sabes que estabas escoitando detrás do andel das conservas, a min non me veñas con esas trapalladas, que levo xa doce anos casada no pobo e se o meu home é dos que pasean ao Santo eu paseo á Santa no día do patrón. Podes mirarme todo canto queiras e podes correr polos sete correres que non vas impedir que colla á santa e saia en procesión. Que xa estás escaldada, que o mesmo che pasou fai tres días coas flores da Igrexa. Tanto repetirme que sempre se fixo así, que son as de Osorio as que se encargan de adornar á igrexa. Pero se as de Osorio xa non viven no pobo, veñen da capital todas requintadas para as festas e non van poñerse a decorar a igrexa. As que mangoneades todo o da igrexa sodes as de sempre, que mira que sodes trosmas. E vaia cara tiñades as catro cando chegastes e me vistes a min e a miña nai rematando de poñer as guirnaldas por detrás da sancristía, e aínda por riba Don Luís agarrando da escaleira e preguntando que qué che parecía, que nunca tan ben quedara. Había que ver qué cariñas puxestes, e a miñaxoia de Milagritos aínda dixo que as cousas non se facían así, que se quería axudarvos a adornar ben podía térvolo pedido. Como se non volo tivera pedido o ano pasado e o ano anterior, cando viñeron as miñas curmás de Venezuela a pasar as festas e quería terlles a igrexa chea desas flores que hai polas Américas e que tanto locen nas misas. Cóntalle ao alcalde, cóntalle. Esta vez non vas facer coma no meu casorio, cando lle dixeches á miña nai e miña cuñada Remedios que xa adornariades vos a Igrexa, e a malpocada de Obdulia, que dios lle dea tanta paz como descanso deixou, aínda lles espetara aquilo de que no voso pobo é a familia de Osorio a que sempre adorna Igrexa, que por algo son os que máis dan sempre para os arranxos e que sempre están dispostos a ceder o campo da Lobeira para facer o churrasco nas festas. E eu xa ía falar co cura pero Xulián dixo que deixara estar as cousas, que era o costume do pobo pero hoxe non che van valer costumes nin farrapos de gaitas, que levo vivindo xa doce anos neste pobo e teño o mesmo dereito que vos a levar á Santa en procesión. En canto remate a misa agárrome ao barrote das andas e xa podedes piar o que queirades. Xa te vexo, xa. Agora falando con Ismael para que vaia falar co meu home. Pero non perdas coidado, que a Xulián xa levo dicíndolle o mesmo dende a Semana Santa e desta vez non vou ser eu a que ceda. E por moito que Ismael sexa o campaneiro dende fai corenta anos non vai ser quen de baixarme da burra, non vaia ser que me dea por subirme ao campanario e me poña a repicar eu tamén, que tan difícil non ha de ser cando un vello de oitenta anos aínda pode facelo. Que me miras pailaroco, vaste atrever a vir falar comigo? Vente vente, que teño para tí tamén. Es peor que as mulleres, sempre metido nas cousas da igrexa, rosmando polo baixo cando pasas o cepillo ou saíndo a berrarlles ao amigos do noivo na voda de Mariló. Que mira que hai que ser atravesado, saír e ameazalos con chamar á garda civil se non deixaban de armar barullo. A ver se pensas que vai vir a garda civil agora a poñer orde na igrexa. Iso era antes, Ismael, cando mandabas ti máis que o cura e tiñas ao teu primo de sarxento no cuartel e todos che debían algún favor. Pero ao teu primo mandárono para a cidade e agora non tes quen te rasque, que como non che dan as pernas para subir pola escaleira do campanario tes que quedar embaixo, sempre atento ás conversas dos demáis na porta da igrexa e bebendo de moca na taberna, que na igrexa andas ben rápido para raspiñar os billetes do cepillo pero na taberna nunca das sacado a carteira para invitar aos homes a unha rolda. E ti ben podías ir rematando a misa, que por moito que nos pidas que nos demos a paz algunhas van seguir sendo unhas auténticas porcas. Pero claro, estarás entretido mirándolle as pernas a Rosarito, non é Don Luís, que outra cousa non pero as mulleres ben que che gustan e a Rosarito xa lle tes dado a paz e a comuñón máis dunha vez. Comulga comulga, que co ben que tratas a Don Luís xa tes gañado o ceo, que a ver onde se viu que faga falta vir limpar a igrexa dúas veces a semana, pero aquí si que non se menten as de Osorio nin as de Ramona, que xa saben que o fas encantada e se o cura está contento pois aquí paz e despois gloria. Non miña sogra, non. Non me veña cun cirio que non llo vou coller. Non se apure que vai ser igual. E por moito que acene non vou achegarme onda vostede para que me poña na man un cirio ou un ramo e que non poida coller as andas. Xa a vin a vostede e ao meu sogro falando con Ismael, imaxino que a voltas co meu carácter e a miña falta de sensibilidade para as cousas do pobo. Será trosma, toda a vida aturando ao apoucado do seu home. E non digo que sexa mala persoa o meu sogro, pero algo miñaxoia si que é. So hai que velo cando chega de xogar a partida convencido de que todo o que lle contan é certo. Onte mesmo non houbo quen o baixara da burra, que si o maior dos Osorio mandaba moito na Consellería, que vía ao Presidente todos os días. Pois claro que o ve, meu sogro, que se traballa alí verao pasar de cando en vez, pero que Marquiños non deixa de ser un administrativo, movendo papeis como a miña curmá Fernanda, pero el que non, que o dos Osorio ten un cargo e que almorza a cotío co Presidente. E hai que deixalo. Veña, arreando, que fan falta as camas! Non me mire así señor cura, que tamén eu son devota da Nosa Señora dos Puños Brancos.E logo, non? Se mesmo parece que fai rindo a nosa vixenciña. Os que non rides sodes vos, que pensábades que non me ía atrever. Pois aquí me tedes, unha venidera, como tanto vos gusta dicir, levando á virxe de procesión no día da patroa.






Álora, la bien cercada.





A las cinco de la tarde parecía que tenía un clavo perforando mi cerebro. Llevábamos más de una hora visitando el pueblo de Álora y lo único que deseaba era volver al hotel y meterme en la cama de la habitación. El dolor de cabeza se había ido haciendo más intenso a medida que avanzaba el día. Recuerdo que ya durante la ruta de la mañana había comenzado a sentir los pinchazos que me hacían presagiar que iba a sufrir un ataque de migraña, y al acabar de recorrer el famoso Caminito del Rey no me apetecía otra cosa que escapar de aquel sol intenso y de la pesada compañía de aquellos dos cicerones empeñados en hacer una disertación académica en cada uno de los lugares por los que pasábamos. En cada recodo del camino tenían una anécdota que contar, un hecho histórico que rememorar o alguna frase famosa que pronunciar. Era el tercer día que pasábamos con ellos, y a juzgar por todo lo que nos habían contado, la provincia de Málaga era sin duda la zona de nuestra geografía en la que más acontecimientos relevantes habían sucedido. Los reyes estaban más lucidos y más dicharacheros cuando pisaban su suelo y el curso de la historia siempre estaba determinado por lo que sucedía o no sucedía en aquel lugar. Poco podía yo imaginar que aquellas pequeñas vacaciones iban a ser más parecidas a un seminario sobre historia y filología que al periodo de desconexión y relax que yo había imaginado. Y todo por una desafortunada decisión.
La idea había sido de Bruno. Él tenía una semana libre en el trabajo y yo había decidido hacer un descanso en la preparación de las oposiciones para inspectora de hacienda. Mi intención era pasar unos días tumbada en la piscina de un hotel del sur, pero Bruno me propuso que aprovecháramos para visitar a unos amigos suyos que vivían en Málaga. Yo no estaba muy interesada en conocer a sus amigos. Las experiencias previas no habían sido muy gratificantes para mí, y sospechaba que si continuaba integrándome en la vida social de Bruno nuestra relación duraría poco. No podía entender como una persona tan dulce y tan interesante como él podía tener unas amistades tan cretinas. Pero finalmente me convenció y acordamos que tres días los pasaríamos en la piscina del hotel y otros tres los dedicaríamos a conocer la zona con ellos.
Me sobraron dos para descubrir que eran igual de cansinos que el resto de amigos de Bruno. Aquella pareja parecía empeñada en demostrar que los iguales se atraen y se complementan de tal manera que al final parecen la misma persona. Después de unas hora de conversación con ellos yo ya no era capaz de distinguir lo que me decía uno y lo que me decía la otra. Miguel había aprobado las oposiciones de profesor de literatura hacía dos años e impartía clases en un pequeño pueblo de Málaga y Maite, como ella se encargaba de repetir en cada conversación, tenía la fortuna de trabajar desde casa. Si hablábamos de los atascos en los accesos a la ciudad ella decía que tenía la fortuna de trabajar desde casa; si salía en la conversación los normales roces que surgían con los compañeros de trabajo ella decía que tenía la suerte de trabajar desde casa; hablando de lo poco que dedicaban las empresas a mejoras las condiciones de trabajo ella repetía que trabajaba desde casa. Al final de aquella tarde tenía muy claro que ella era una persona feliz, sin horarios que cumplir ni problemas con sus compañeros porque trabajaba desde casa, pero no llegué a saber en que trabajaba realmente.
Los días anteriores habíamos recorrido con ellos la parte costera de la provincia. Benalmádena, Fuengirola, Marbella o Estepona ya no tenían secretos para nosotros. Para el último día habíamos dejado la visita a un par de pueblos conocidos por sus castillos medievales y la conocida ruta del Caminito del Rey. Vais a alucinar con las vista y con la historia que encierra toda esa comarca, dijo un entusiasmado Miguel con un tono que yo no pude más que interpretar como una amenaza. Incluso cuando estaba en la piscina del hotel me parecía oír sus explicaciones sobre Reyes y Califas que parecían disfrutar llevando a cabo las más extravagantes proezas. Bruno se reía cuando le contaba que no podía sacarme de la cabeza las voces de sus amigos y que incluso soñaba con ellos. Una noche, mientras hacíamos el amor, incluso llegué a pronunciar varias veces el nombre de Alfonso, inducida por la historia que nos había contado Miguel sobre los amores entre Alfonso VI y Zaida, hija de un tal Al-Mutamid.
Aquel día no había sido diferente. Nos habían recogido en el hotel después del desayuno y de camino hacia Ardales Miguel nos había explicado todo lo que había que saber sobre el Caminito del Rey. La historia de Alfonso XIII atreviéndose a recorrerlo, el abandono durante décadas y el proyecto de recuperación que culminó en el año 2014 con la reapertura de la senda. Al llegar yo ya estaba cansada, aunque debo reconocer que las vistas eran espectaculares y en algunos tramos que pasaban a unos cien metros por encima del río me sentí afortunada de estar en aquel lugar. Incluso fantaseé con la idea de una inesperada caída de nuestros anfitriones pues a esas alturas del viaje era plenamente consciente de que la única manera de que los infatigables M&M se callasen y me dejaran disfrutar del paisaje sería despeñándose por uno de aquellos precipicios, y aún así no tengo muy claro que no siguiesen dando explicaciones mientras caían. Seguramente habría alguna historia que contar sobre algún personaje importante que desgraciadamente se precipitó al abismo desde aquel mismo lugar.
Seguramente es por la altura, me dijo Maite cuando les comenté que tenía un fuerte dolor de cabeza y que lo mejor era que me fuese al hotel a descansar. Insistieron en que teníamos que ir a comer a una pequeña taberna que había en un pueblo cercano. Ella sacó del bolso un pastillero y me dio una pastilla que según ella me iba a sacar el dolor de cabeza en unos minutos. Desesperada, y deseando que la jornada acabara lo antes posible me tomé la pastilla y me puse en modo ausente.
Casi no recuerdo de lo que hablaron en la comida. Bruno, que iba comprendiendo que mi límite de paciencia se había agotado hacía ya unas horas, intentaba que no se notase mucho que estaba pasando totalmente de la conversación. No era mi intención mostrarme tan arisca, pero la mezcla del analgésico y la carne de ciervo que nos habían servido me había dejado un poco aturdida. Intentaba prestar atención pero inexplicablemente en mi mente se formaban confusas imágenes: campos abrasados por un sol inclemente; ejércitos dispuestos para la batalla; gritos y algarabía. Sin duda estaba sufriendo algún tipo de alucinación, pero teniendo en cuenta que ya casi habíamos terminado y que en unas horas podría descansar en la cómoda habitación del hotel decidí hacer un pequeño esfuerzo para que la reunión con Maite y Miguel no acabase como el rosario de la aurora.
Ahora no recuerdo exactamente si los acontecimientos sucedieron al mismo tiempo o si hubo un lapso de tiempo entre mi pensamiento y la trágica realidad que tuvo lugar. Nunca se lo he confesado a nadie, pero de algún modo aquella mañana me fue concedido un deseo, aunque se tratara de un deseo tan malvado como el que yo tuve cuando Miguel nos estaba explicando aquel romance medieval que hablaba sobre el asedio al Castillo de Álora por parte de los cristianos. Don Diego Gómez de Ribera, apodado el Adelantado de Castilla estaba subiendo por esta misma calle, decía Miguel cuando subíamos por la Calle Ancha del pueblo de Álora. El romance nos cuenta como los moros del castillo intentaban huir con sus posesiones más preciadas mientras que los soldados cercaban la ciudad. Yo solamente quería que Miguel se callase de una vez, pero él siguió contando la escena como si la estuviéramos viendo en aquel momento. Impertérrito ante el sol abrasador y ajeno totalmente a nuestras caras de cansancio nos pedía que miráramos ora hacia los campos que rodeaban la fortaleza ora hacia lo alto de aquella loma al par del río. Nos explicó que la figura de un niño morico con una ballesta hacía presagiar una indigna muerte para un caballero castellano ya que por aquel entonces las armas a distancia eran consideradas de cobardes, y un noble castellano debía morir enfrentándose cara a cara a su enemigo y no abatido por una flecha disparada a traición. Entonces lo vi con claridad. Miguel señalaba lo alto de una de las torres diciendo que desde allí habrían disparado la flecha que atravesó la cabeza del Adelantado de Castilla. No se exactamente si vi aquella oscura figura o si la imaginé, pero justo en el momento en que Miguel explicaba que la flecha penetraba por la visera del yelmo, que el victorioso caballero había levantado para ver quien le hablaba, justo entonces vimos que una flecha silbaba al atravesar el aire y escuchamos un chasquido húmedo y viscoso. Miguel, con el rostro bañado en sangre y una terrible incisión en la frente, se desplomaba a nuestros pies.



viernes, 27 de julio de 2018

¿Cómo cerrar un blog?



A punto estaba de quemar las naves, con el pie en el estribo y dispuesto a cerrar definitivamente este blog cuando me sentí como Sam al regresar a la Comarca y decidí darle otra oportunidad a este cuaderno que ya no se de lo que habla. La verdad es que tengo ciertos problemas para terminar las cosas que empiezo, o para empezar proyectos, o para continuarlos. Unos cuantos relatos esperan un final, un par de novelas aguardan ansiosas en mi cabeza que me decida a empezarlas, algún que otro blog está perdido en la red esperando la mano de nieve que sepa crear contenidos nuevos.

Pero yo a lo mio.
Perder el tiempo decidiendo planificar lo que tengo que hacer es lo que mejor se me da.
Eso y la ensaladilla.

Quiero cerrar este blog y no se como se hace. Supongo que como mera cortesía te despides, das las gracias y después de un tiempo prudencial apagas todo y te vas. Puede que queden ecos virtuales por la red, que aunque elimines todo lo escrito quedará algún recuerdo de lo que una vez fue este sitio, pero al final todo desaparecerá, como lágrimas en la lluvia, que decía el otro.

Quiero cerrar este blog, pero cuando eres un poco sentimental estas cosas dan algo de pena. Son muchos años y muchas palabras y a veces, algunas veces, tengo la impresión de que lo mejor está por llegar. Viene a ser algo así como darle otra oportunidad a esa persona que insiste en fallarnos una y otra vez. Creemos que en esta ocasión las cosas serán distintas, que no cometeremos los mismos errores, que sabremos mantener la constancia necesaria para que este obsoleto medio de comunicarnos en la red mantenga un poco de actividad.

Improbable.

Lo se.

Pero aún así decido aumentar aún más mi lista personal de objetivos incumplidos y en lugar de silenciar definitivamente este sitio voy y me animo y me digo a mí mismo que ya que que hoy es mi cumpleaños me voy a regalar una nueva oportunidad para hacer lo que más me gusta hacer.

Escribir.

Y como en algún lugar leí que hay que proponerse pequeñas metas para alcanzar grandes objetivos, y como son ya 45 años y a esta edad sé que lo que quiera hacer en la vida tengo hacerlo ya pues me propongo iniciar una nueva serie en este blog. Todavía no tengo claro como ni cuando lo haré, pero en el próximo año escribiré 46 relatos, uno por cada año que para entonces tendré la suerte de haber cumplido.

Y después, si tal, buscaré la mejor manera de cerrar un blog.