Xa
te vexo, xa, mirándome de esguello e farfallando coas lerchas do
coro. Estaraslles contando o mesmo que contabas onte, pero se pensas
que as túas barballadas de onte na perruquería van botarme para
atrás aviada vas. Xa puxen no seu sitio á miñaxoia da túa irmá e
non me vai custar nada poñerte a tí no teu lugar, por moi filla do
médico que sexas. Xa sei que me miraches do través cando dixen que
este ano pensaba ser eu a que levase á Virxe dos Puños Brancos en
procesión, que por moito que digades se o meu home leva ao San
Brandán eu podo levar á nosa virxe, lle pese a quen lle pese neste
pobo. Xa sei que non vos gustou nada nin a ti nin ás paspanas do
coro, pero ben sabedes que son capaz de facelo. Só tes que mirar
como vas toda desafalazada polo adro adiante para chegar antes ca min
á igrexa, pero non vai valerche de nada que xa lle dixen a
Milagritos que esta vez collería eu as angarellas da Santa e que nin
se lle ocorrese saírme coa parvada esa de que a San Brandán o
pasean os de Osorio e os Mosquera e os de Ramona do Crego e que á
Santa sempre a sacan as mulleres desas familias. Mira Milagritos, lle
dixen, e tí ben o sabes que estabas escoitando detrás do andel das
conservas, a min non me veñas con esas trapalladas, que levo xa doce
anos casada no pobo e se o meu home é dos que pasean ao Santo eu
paseo á Santa no día do patrón. Podes mirarme todo canto queiras e
podes correr polos sete correres que non vas impedir que colla á
santa e saia en procesión. Que xa estás escaldada, que o mesmo che
pasou fai tres días coas flores da Igrexa. Tanto repetirme que
sempre se fixo así, que son as de Osorio as que se encargan de
adornar á igrexa. Pero se as de Osorio xa non viven no pobo, veñen
da capital todas requintadas para as festas e non van poñerse a
decorar a igrexa. As que mangoneades todo o da igrexa sodes as de
sempre, que mira que sodes trosmas. E vaia cara tiñades as catro
cando chegastes e me vistes a min e a miña nai rematando de poñer
as guirnaldas por detrás da sancristía, e aínda por riba Don Luís
agarrando da escaleira e preguntando que qué che parecía, que nunca
tan ben quedara. Había que ver qué cariñas puxestes, e a miñaxoia
de Milagritos aínda dixo que as cousas non se facían así, que se
quería axudarvos a adornar ben podía térvolo pedido. Como se non
volo tivera pedido o ano pasado e o ano anterior, cando viñeron as
miñas curmás de Venezuela a pasar as festas e quería terlles a
igrexa chea desas flores que hai polas Américas e que tanto locen
nas misas. Cóntalle ao alcalde, cóntalle. Esta vez non vas facer
coma no meu casorio, cando lle dixeches á miña nai e miña cuñada
Remedios que xa adornariades vos a Igrexa, e a malpocada de Obdulia,
que dios lle dea tanta paz como descanso deixou, aínda lles espetara
aquilo de que no voso pobo é a familia de Osorio a que sempre adorna
Igrexa, que por algo son os que máis dan sempre para os arranxos e
que sempre están dispostos a ceder o campo da Lobeira para facer o
churrasco nas festas. E eu xa ía falar co cura pero Xulián dixo que
deixara estar as cousas, que era o costume do pobo pero hoxe non che
van valer costumes nin farrapos de gaitas, que levo vivindo xa doce
anos neste pobo e teño o mesmo dereito que vos a levar á Santa en
procesión. En canto remate a misa agárrome ao barrote das andas e
xa podedes piar o que queirades. Xa te vexo, xa. Agora falando con
Ismael para que vaia falar co meu home. Pero non perdas coidado, que
a Xulián xa levo dicíndolle o mesmo dende a Semana Santa e desta
vez non vou ser eu a que ceda. E por moito que Ismael sexa o
campaneiro dende fai corenta anos non vai ser quen de baixarme da
burra, non vaia ser que me dea por subirme ao campanario e me poña a
repicar eu tamén, que tan difícil non ha de ser cando un vello de
oitenta anos aínda pode facelo. Que me miras pailaroco, vaste
atrever a vir falar comigo? Vente vente, que teño para tí tamén.
Es peor que as mulleres, sempre metido nas cousas da igrexa, rosmando
polo baixo cando pasas o cepillo ou saíndo a berrarlles ao amigos do
noivo na voda de Mariló. Que mira que hai que ser atravesado, saír
e ameazalos con chamar á garda civil se non deixaban de armar
barullo. A ver se pensas que vai vir a garda civil agora a poñer
orde na igrexa. Iso era antes, Ismael, cando mandabas ti máis que o
cura e tiñas ao teu primo de sarxento no cuartel e todos che debían
algún favor. Pero ao teu primo mandárono para a cidade e agora non
tes quen te rasque, que como non che dan as pernas para subir pola
escaleira do campanario tes que quedar embaixo, sempre atento ás
conversas dos demáis na porta da igrexa e bebendo de moca na
taberna, que na igrexa andas ben rápido para raspiñar os billetes
do cepillo pero na taberna nunca das sacado a carteira para invitar
aos homes a unha rolda. E ti ben podías ir rematando a misa, que por
moito que nos pidas que nos demos a paz algunhas van seguir sendo
unhas auténticas porcas. Pero claro, estarás entretido mirándolle
as pernas a Rosarito, non é Don Luís, que outra cousa non pero as
mulleres ben que che gustan e a Rosarito xa lle tes dado a paz e a
comuñón máis dunha vez. Comulga comulga, que co ben que tratas a
Don Luís xa tes gañado o ceo, que a ver onde se viu que faga falta
vir limpar a igrexa dúas veces a semana, pero aquí si que non se
menten as de Osorio nin as de Ramona, que xa saben que o fas
encantada e se o cura está contento pois aquí paz e despois gloria.
Non miña sogra, non. Non me veña cun cirio que non llo vou coller.
Non se apure que vai ser igual. E por moito que acene non vou
achegarme onda vostede para que me poña na man un cirio ou un ramo e
que non poida coller as andas. Xa a vin a vostede e ao meu sogro
falando con Ismael, imaxino que a voltas co meu carácter e a miña
falta de sensibilidade para as cousas do pobo. Será trosma, toda a
vida aturando ao apoucado do seu home. E non digo que sexa mala
persoa o meu sogro, pero algo miñaxoia si que é. So hai que velo
cando chega de xogar a partida convencido de que todo o que lle
contan é certo. Onte mesmo non houbo quen o baixara da burra, que si
o maior dos Osorio mandaba moito na Consellería, que vía ao
Presidente todos os días. Pois claro que o ve, meu sogro, que se
traballa alí verao pasar de cando en vez, pero que Marquiños non
deixa de ser un administrativo, movendo papeis como a miña curmá
Fernanda, pero el que non, que o dos Osorio ten un cargo e que
almorza a cotío co Presidente. E hai que deixalo. Veña, arreando,
que fan falta as camas! Non me mire así señor cura, que tamén eu
son devota da Nosa Señora dos Puños Brancos.E logo, non? Se mesmo
parece que fai rindo a nosa vixenciña. Os que non rides sodes vos,
que pensábades que non me ía atrever. Pois aquí me tedes, unha
venidera, como tanto vos gusta dicir, levando á virxe de procesión
no día da patroa.
Ya que estás aquí...
No dudes en preguntar, si tienes dudas, y en regresar siempre que quieras .
Bienvenido a Mar de Beaufort.
Bienvenido a Mar de Beaufort.
martes, 7 de agosto de 2018
Álora, la bien cercada.
A
las cinco de la tarde parecía que tenía un clavo perforando mi
cerebro. Llevábamos más de una hora visitando el pueblo de Álora y
lo único que deseaba era volver al hotel y meterme en la cama de la
habitación. El dolor de cabeza se había ido haciendo más intenso a
medida que avanzaba el día. Recuerdo que ya durante la ruta de la
mañana había comenzado a sentir los pinchazos que me hacían
presagiar que iba a sufrir un ataque de migraña, y al acabar de
recorrer el famoso Caminito del Rey no me apetecía otra cosa que
escapar de aquel sol intenso y de la pesada compañía de aquellos
dos cicerones empeñados en hacer una disertación académica en cada
uno de los lugares por los que pasábamos. En cada recodo del camino
tenían una anécdota que contar, un hecho histórico que rememorar o
alguna frase famosa que pronunciar. Era el tercer día que pasábamos
con ellos, y a juzgar por todo lo que nos habían contado, la
provincia de Málaga era sin duda la zona de nuestra geografía en la
que más acontecimientos relevantes habían sucedido. Los reyes
estaban más lucidos y más dicharacheros cuando pisaban su suelo y
el curso de la historia siempre estaba determinado por lo que sucedía
o no sucedía en aquel lugar. Poco podía yo imaginar que aquellas
pequeñas vacaciones iban a ser más parecidas a un seminario sobre
historia y filología que al periodo de desconexión
y relax que yo había imaginado. Y todo por una
desafortunada decisión.
La
idea había sido de Bruno. Él tenía una semana libre en el trabajo
y yo había decidido hacer un descanso en la preparación de las
oposiciones para inspectora de hacienda. Mi intención era pasar unos
días tumbada en la piscina de un hotel del sur, pero Bruno me
propuso que aprovecháramos para visitar a unos amigos suyos que
vivían en Málaga. Yo no estaba muy interesada en conocer a sus
amigos. Las experiencias previas no habían sido muy gratificantes
para mí, y sospechaba que si continuaba integrándome en la vida
social de Bruno nuestra relación duraría poco. No podía entender
como una persona tan dulce y tan interesante como él podía tener
unas amistades tan cretinas. Pero finalmente me convenció y
acordamos que tres días los pasaríamos en la piscina del hotel y
otros tres los dedicaríamos a conocer la zona con ellos.
Me
sobraron dos para descubrir que eran igual de cansinos que el resto
de amigos de Bruno. Aquella pareja parecía empeñada en demostrar
que los iguales se atraen y se complementan de tal manera que al
final parecen la misma persona. Después de unas hora de conversación
con ellos yo ya no era capaz de distinguir lo que me decía uno y lo
que me decía la otra. Miguel había aprobado las oposiciones de
profesor de literatura hacía dos años e impartía clases en un
pequeño pueblo de Málaga y Maite, como ella se encargaba de repetir
en cada conversación, tenía la fortuna de trabajar desde casa. Si
hablábamos de los atascos en los accesos a la ciudad ella decía que
tenía la fortuna de trabajar desde casa; si salía en la
conversación los normales roces que surgían con los compañeros de
trabajo ella decía que tenía la suerte de trabajar desde casa;
hablando de lo poco que dedicaban las empresas a mejoras las
condiciones de trabajo ella repetía que trabajaba desde casa. Al
final de aquella tarde tenía muy claro que ella era una persona
feliz, sin horarios que cumplir ni problemas con sus compañeros
porque trabajaba desde casa, pero no llegué a saber en que trabajaba
realmente.
Los
días anteriores habíamos recorrido con ellos la parte costera de la
provincia. Benalmádena, Fuengirola, Marbella o Estepona ya no tenían
secretos para nosotros. Para el último día habíamos dejado la
visita a un par de pueblos conocidos por sus castillos medievales y
la conocida ruta del Caminito del Rey. Vais a alucinar con las vista
y con la historia que encierra toda esa comarca, dijo un entusiasmado
Miguel con un tono que yo no pude más que interpretar como una
amenaza. Incluso cuando estaba en la piscina del hotel me parecía
oír sus explicaciones sobre Reyes y Califas que parecían disfrutar
llevando a cabo las más extravagantes proezas. Bruno se reía cuando
le contaba que no podía sacarme de la cabeza las voces de sus amigos
y que incluso soñaba con ellos. Una noche, mientras hacíamos el
amor, incluso llegué a pronunciar varias veces el nombre de Alfonso,
inducida por la historia que nos había contado Miguel sobre los
amores entre Alfonso VI y Zaida, hija de un tal Al-Mutamid.
Aquel
día no había sido diferente. Nos habían recogido en el hotel
después del desayuno y de camino hacia Ardales Miguel nos había
explicado todo lo que había que saber sobre el Caminito del Rey. La
historia de Alfonso XIII atreviéndose a recorrerlo, el abandono
durante décadas y el proyecto de recuperación que culminó en el
año 2014 con la reapertura
de la senda. Al llegar yo ya estaba cansada,
aunque debo reconocer que las vistas eran espectaculares y en algunos
tramos que pasaban a unos cien metros por encima del río me sentí
afortunada de estar en aquel lugar. Incluso fantaseé con la idea de
una inesperada caída de nuestros anfitriones pues a esas alturas del
viaje era plenamente consciente de que la única manera de que los
infatigables M&M se callasen y me dejaran disfrutar del paisaje
sería despeñándose por uno de aquellos precipicios, y aún así no
tengo muy claro que no siguiesen dando explicaciones mientras caían.
Seguramente habría alguna historia que contar sobre algún personaje
importante que desgraciadamente se precipitó al abismo desde aquel
mismo lugar.
Seguramente
es por la altura, me dijo Maite cuando les comenté que tenía un
fuerte dolor de cabeza y que lo mejor era que me fuese al hotel a
descansar. Insistieron en que teníamos que ir a comer a una pequeña
taberna que había en un pueblo cercano. Ella sacó del bolso un
pastillero y me dio una pastilla que según ella me iba a sacar el
dolor de cabeza en unos minutos. Desesperada, y deseando que la
jornada acabara lo antes posible me tomé la pastilla y me puse en
modo ausente.
Casi
no recuerdo de lo que hablaron en la comida. Bruno, que iba
comprendiendo que mi límite de paciencia se había agotado hacía ya
unas horas, intentaba que no se notase mucho que estaba pasando
totalmente de la conversación. No era mi intención mostrarme tan
arisca, pero la mezcla del analgésico y la carne de ciervo que nos
habían servido me había dejado un poco aturdida. Intentaba prestar
atención pero inexplicablemente en mi mente se formaban confusas
imágenes: campos abrasados por un sol inclemente; ejércitos
dispuestos para la batalla; gritos y algarabía. Sin duda estaba
sufriendo algún tipo de alucinación, pero teniendo en cuenta que ya
casi habíamos terminado y que en unas horas podría descansar en la
cómoda habitación del hotel decidí hacer un pequeño esfuerzo para
que la reunión con Maite y Miguel no acabase como el rosario de la
aurora.
Ahora
no recuerdo exactamente si los acontecimientos sucedieron al mismo
tiempo o si hubo un lapso de tiempo entre mi pensamiento y la trágica
realidad que tuvo lugar. Nunca se lo he confesado a nadie, pero de
algún modo aquella mañana me fue concedido un deseo, aunque se
tratara de un deseo tan malvado como el que yo tuve cuando Miguel nos
estaba explicando aquel romance medieval que hablaba sobre el asedio
al Castillo de Álora por parte de los cristianos. Don Diego Gómez
de Ribera, apodado el Adelantado de Castilla estaba subiendo por esta
misma calle, decía Miguel cuando subíamos por la Calle Ancha del
pueblo de Álora. El romance nos cuenta como los moros del castillo
intentaban huir con sus posesiones más preciadas mientras que los
soldados cercaban la ciudad. Yo solamente quería que Miguel se
callase de una vez, pero él siguió contando la escena como si la
estuviéramos viendo en aquel momento. Impertérrito ante el sol
abrasador y ajeno totalmente a nuestras caras de cansancio nos pedía
que miráramos ora hacia los campos que rodeaban la fortaleza ora
hacia lo alto de aquella loma al par del río. Nos explicó que la
figura de un niño morico con una ballesta hacía presagiar una
indigna muerte para un caballero castellano ya que por aquel entonces
las armas a distancia eran consideradas de cobardes, y un noble
castellano debía morir enfrentándose cara a cara a su enemigo y no
abatido por una flecha disparada a traición. Entonces lo vi con
claridad. Miguel señalaba lo alto de una de las torres diciendo que
desde allí habrían disparado la flecha que atravesó la cabeza del
Adelantado de Castilla. No se exactamente si vi aquella oscura figura
o si la imaginé, pero justo en el momento en que Miguel explicaba
que la flecha penetraba por la visera del yelmo, que el victorioso
caballero había levantado para ver quien le hablaba, justo entonces
vimos que una flecha silbaba al atravesar el aire y escuchamos un
chasquido húmedo y viscoso. Miguel, con el rostro bañado en sangre
y una terrible incisión en la frente, se desplomaba a nuestros pies.
viernes, 27 de julio de 2018
¿Cómo cerrar un blog?
A punto estaba de quemar las naves, con el pie en el estribo y dispuesto a cerrar definitivamente este blog cuando me sentí como Sam al regresar a la Comarca y decidí darle otra oportunidad a este cuaderno que ya no se de lo que habla. La verdad es que tengo ciertos problemas para terminar las cosas que empiezo, o para empezar proyectos, o para continuarlos. Unos cuantos relatos esperan un final, un par de novelas aguardan ansiosas en mi cabeza que me decida a empezarlas, algún que otro blog está perdido en la red esperando la mano de nieve que sepa crear contenidos nuevos.
Pero yo a lo mio.
Perder el tiempo decidiendo planificar lo que tengo que hacer es lo que mejor se me da.
Eso y la ensaladilla.
Quiero cerrar este blog y no se como se hace. Supongo que como mera cortesía te despides, das las gracias y después de un tiempo prudencial apagas todo y te vas. Puede que queden ecos virtuales por la red, que aunque elimines todo lo escrito quedará algún recuerdo de lo que una vez fue este sitio, pero al final todo desaparecerá, como lágrimas en la lluvia, que decía el otro.
Quiero cerrar este blog, pero cuando eres un poco sentimental estas cosas dan algo de pena. Son muchos años y muchas palabras y a veces, algunas veces, tengo la impresión de que lo mejor está por llegar. Viene a ser algo así como darle otra oportunidad a esa persona que insiste en fallarnos una y otra vez. Creemos que en esta ocasión las cosas serán distintas, que no cometeremos los mismos errores, que sabremos mantener la constancia necesaria para que este obsoleto medio de comunicarnos en la red mantenga un poco de actividad.
Improbable.
Lo se.
Pero aún así decido aumentar aún más mi lista personal de objetivos incumplidos y en lugar de silenciar definitivamente este sitio voy y me animo y me digo a mí mismo que ya que que hoy es mi cumpleaños me voy a regalar una nueva oportunidad para hacer lo que más me gusta hacer.
Escribir.
Y como en algún lugar leí que hay que proponerse pequeñas metas para alcanzar grandes objetivos, y como son ya 45 años y a esta edad sé que lo que quiera hacer en la vida tengo hacerlo ya pues me propongo iniciar una nueva serie en este blog. Todavía no tengo claro como ni cuando lo haré, pero en el próximo año escribiré 46 relatos, uno por cada año que para entonces tendré la suerte de haber cumplido.
Y después, si tal, buscaré la mejor manera de cerrar un blog.
Pero yo a lo mio.
Perder el tiempo decidiendo planificar lo que tengo que hacer es lo que mejor se me da.
Eso y la ensaladilla.
Quiero cerrar este blog y no se como se hace. Supongo que como mera cortesía te despides, das las gracias y después de un tiempo prudencial apagas todo y te vas. Puede que queden ecos virtuales por la red, que aunque elimines todo lo escrito quedará algún recuerdo de lo que una vez fue este sitio, pero al final todo desaparecerá, como lágrimas en la lluvia, que decía el otro.
Quiero cerrar este blog, pero cuando eres un poco sentimental estas cosas dan algo de pena. Son muchos años y muchas palabras y a veces, algunas veces, tengo la impresión de que lo mejor está por llegar. Viene a ser algo así como darle otra oportunidad a esa persona que insiste en fallarnos una y otra vez. Creemos que en esta ocasión las cosas serán distintas, que no cometeremos los mismos errores, que sabremos mantener la constancia necesaria para que este obsoleto medio de comunicarnos en la red mantenga un poco de actividad.
Improbable.
Lo se.
Pero aún así decido aumentar aún más mi lista personal de objetivos incumplidos y en lugar de silenciar definitivamente este sitio voy y me animo y me digo a mí mismo que ya que que hoy es mi cumpleaños me voy a regalar una nueva oportunidad para hacer lo que más me gusta hacer.
Escribir.
Y como en algún lugar leí que hay que proponerse pequeñas metas para alcanzar grandes objetivos, y como son ya 45 años y a esta edad sé que lo que quiera hacer en la vida tengo hacerlo ya pues me propongo iniciar una nueva serie en este blog. Todavía no tengo claro como ni cuando lo haré, pero en el próximo año escribiré 46 relatos, uno por cada año que para entonces tendré la suerte de haber cumplido.
Y después, si tal, buscaré la mejor manera de cerrar un blog.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)

