A sabotaxe do USB

Por mor da irreconciliábel vida laboral e familiar estes días vou camiñando ao traballo. Son tres quilómetros de ida e outros tres de volta, e tardo unha media hora en cada traxecto. Como estamos no veraniño de San Martiño o paseo é agradábel, aínda que hai días nos que a néboa é tan mesta que chego algo mollado ao traballo. Pero non vai frío ningún e incluso no camiño de volta a casa teño que ir sacando prendas como se fose unha cebola.

Como é ben sabido, isto de camiñar e unha moi boa cousa. Osixenas o cerebro, pos a funcionar o corpo e algo de química debe xerarse pois a medida que camiño comezo a sentirme máis optimista, máis vital. Como xa anotei noutro lugar, nestes días estou dedicando o pouco tempo do que dispoño a escribir doce contos ou relatos breves coa idea de ter algo concreto para publicar nalgún sitio, ademais de neste blog. Tamén estou reescribindo a novela para publicala por entregas antes de que o narrador acabe con todo. Ben, o de sempre. Son un deses tipos con demasiados paxariños na cabeza e por iso sempre vou matinando nas miñas cousas e escoitando rechouchíos. Que si unha trama por aquí, que si un personaxe que quere ser o rei da pista, que si podo incluír este relato naquel outro...

Andrómenas...

Pero o caso é que cando vou camiñando é cando teño as mellores ideas e cando as frases, e ás veces os parágrafos, saen sen dificultade algunha. Cantas cousas non tería escrito xa se puidese recordar todo o que para pola miña cabeza cando vou camiñando!! E así acontece que vou animándome e sinto que o cerebro vai unindo pezas e co entusiasmo vou acelero o paso e case podo escoitar a banda sonora de Rocky mentres vexo a Silvester Stallone subindo escaleiras e de súpeto sinto que xa está, que por fin collín o ritmo e que en canto chegue a casa poñereime a escribir e non haberá final que se me resista. Véñome arriba.
Chego a casa queimando calorías e séntome diante do ordenador intentando abrir a memoria USB na que teño gardadas as carpetas cos documentos dos distintos proxectos nos que estou traballando. De súpeto aparece unha estraña mensaxe do Microsoft Windows que me pide que formatee o disco para poder usalo. Cómo? Se xa o usei pola noite e ía perfectamente!



Intento pasarlle un antivirus, abrilo co botón dereito, explorar e o resultado é sempre o mesmo. Aquí non hai nada, mozo, dime o ordenador poñéndose xa un pouco farruco e cuestionando a miña capacidade de entendemento con iso dos documentos e arquivos.

Volvo a queimar calorías, desta vez un pouco nervioso e intentando recordar a última vez que gardei os borradores dos contos no ordenador. Fai unha semana? Fai dúas? Non é que escribira moito nos últimos días, a verdade, pero non é nada divertido chegar a casa entusiasmado e coa certeza de que desta vez vou avanzar e descubrir que hai que volver atrás. Non por ter que volver a escribir o que xa tiña escrito senón pola posibilidade de que apareza algunha personaxe nova que intente roubar protagonismo aos veteranos da novela ou mesmo que o narrador continúe revolucionándome o galiñeiro.