De xentes e barcos.

A vida é navegar.

Chegamos ao mundo metidos nun barco e de nós depende ir marcando o rumbo. Algúns viaxan toda a vida seguindo as derrotas que outros seguiron antes; outros atrévense a explorar novos periplos; algúns fan navegación de cabotaxe e hai quen navega e navega sen atopar nunca un porto ao que chegar. Hai quen sabe perfectamente cal é o seu destino e utiliza cada vento e cada corrente para chegar a el, sen importarlle as calmas ou as tormentas; hai quen vai sempre á deriva, marcando novas rotas segundo sopre o vento.

Hai persoas que non paran de vogar, que lles tocou un barco sen velas e non poden máis que remar e remar e sen embargo van chegando; outros teñen veas e poderían recorrer o mundo enteiro pero non saben tirar proveito do aparello. Hai quen pasa os día no porto, mirando para os barcos dos outros e laiándose da chalana que lles tocou en sorte e outras collen a súa gamela e aprenden a poñerlle un mastro e con ilusión e vontade fan un lindo velame para navegar.

Hai navegantes que saben desfrutar de cada día solleiro, de cada arribada e outros sempre ven unha nube no horizonte e non atopan xamáis un porto no que sentirse como na casa. 

Hai quen nunca saíu da ría e pensa que os demais navegantes van tamén en gamelas pero hai quen non ten reparo en navegar ao carón de grandes veleiros e de pequenos botes e de todos aprende e con todos desfruta.

Hai, en definitiva, quen fai do seu barco o seu tesouro, e aprende a coidalo e a experimentar e remata por coñecer os ventos propicios e os mares amigos e sen embargo hai quen navega loitando sempre contra a súa proia nau, querendo levala por onde non pode ir e non sabendo aproveitar as correntes nin o velame nin as posibilidades de cambiar o rumbo que o mar sempre nos ofrece.