miércoles, 1 de noviembre de 2023

NaNoWriMo 2023. Día 1

 



Reconozcámoslo, empezar es complicado, los primeros pasos siempre cuestan un poco más y a veces necesitamos más fuerza de voluntad para calzarnos las zapatillas y salir a correr que para completar los siguientes 10 kilómetros. Los últimos 10 ya son otra cosa, claro, aunque yo me conformaría con conseguir llegar a cinco sin andar dando pena (o grima) por las aceras. Pero esa es historia para otra entrada, no desaprovechemos ocurrencias.

Como véis, el primer día no ha sido muy productivo. Podría anotar unas mil quinientas o dos mil palabras escritas a las seis de la mañana para otras facetas de mi vida, pero no emplearé ese recurso a no ser que sea estrictamente necesario. Anotaré únicamente las palabras escritas para este proyecto, ya sean borradores, esbozos de personajes o pedazos de narración de esos que van saliendo de repente y que cuando te das cuenta tienes un capítulo armado o tal vez un inesperado protagonista llamando a la puerta del portátil. 

No va a ser fácil. Lo sabía hace tres o cuatro días, cuando anuncié este nuevo proyecto, y tengo la certeza ahora mismo, cuando en lugar de sentarme a escribir las 1.667 palabras diarias me parece un buen plan compartir el contador a cero, la página en blanco que a veces tanto cuesta completar. 

viernes, 27 de octubre de 2023

NaNoWrimo 2023

 


Pues nada, pongo el punto final a algún escrito que tengo pendiente y comienzo con esto. Etapas que debemos cerrar y puertas que debemos atrevernos a traspasar. 

Y si en el 2020 (¿recordáis?) todo fue un poco caótico y después de una buena declaración de intenciones no volví a escribir mucho más en este blog, este año tengo bastante claro lo que quiero contar y estoy incluso pensando en hacer un diario de escritura en este sitio. Volver a recuperar la intensidad de los primeros meses del año, cuando caía una entrada cada día. 

¿Y cuál es el desafío de este año? Pues avanzar en la narración de una historia que fue tomando forma hace unos meses en varias entradas de este blog y que sin duda está esperando que vuelva a dedicarle tiempo. 

En noviembre descubriremos a donde nos lleva el último viento. 






viernes, 6 de octubre de 2023

Antes de que toque o timbre.

   


Antes de que toque o timbre, L. explícame, entre bostezo e cullerada de cereais, que non me val a pena abrir un canal en Twich, que debo facelo en Instagram ou YouTube pois daránme, á larga, máis visualizacións. Fálame tamén doutras opcións que xa se me escapan, pero que dubido moito que sexan o que busca un tipo de 50 anos que no medio de expresión que se defende un pouco ben é na escritura, con parrafadas longas e con subordinadas que soen desenrolar a mesma idea por medio de reiteracións e estruturas triplas. Noto, cando llo digo, que entende perfectamente o que lle digo (1), que lle parece unha aportación irrelevante para o que me está explicando (2) e que se impacienta un pouco ante a miña necesidade de explicar todo con tanto detalle. (Nótese a estrutura tripla da que falaba). Como aínda lle queda por tomar medio tazón de cereais e eu teño que ir a vestirme, pospoñemos esta interesante conversa para outro momento. 


Antes de que toque o timbre, A. explícame con todo luxo de detalles a súa teoría sobre os espíritus cun número limitado de reencarnacións. Sostén que as persoas, cando morren, van reencarnándose en familiares ou coñecidos, pero só unhas cantas veces, e que despois quedan por aí. A pregunta é: dónde quedan despois, papá? Eu explícolle que hai moitas teorías sobre iso, pero que dente o meu punto de vista no noso corpo tamén hai unha enerxía que non desaparece e que pode converterse noutras cousas cando morremos, que seguramente hai cousas que existen aínda que non poidamos velas e que o universo é tan inmenso que pode haber de todo por aí fora. Ela, que debeu ver algún vídeo sobre reencarnación non parece prestar atención ás posibilidades ilimitadas dun universo ilimitado e insiste en saber se cando nos reencarnamos noutros recordamos o que fomos. Entón explícolle que seguramente hai algún momento no que podemos recordar todo o que fomos, e noto que está pensando noutras cousas e chegando a algunha conclusión, pero como tamén chegamos á porta da escola temos que despedirnos con un bico e un quérote. 


Antes de que toque o timbre unha mamá cun cativo que corría feliz pola acera (efecto venres sen dúbida) dille "J. cuidado con el chico, que lo vas a atropellar!" E o chico son eu! Eu agradézolle o comentario cun saúdo, pois como xa escribín máis arriba son un chico de 50 anos, e hai veces nas que me sinto moi moi maior e que alguén me vexa aínda como un mozo pois é algo que sempre anima, qué queredes que vos diga!.


Antes de que toque o timbre crúzome co veciño que traballa no Corte Inglés e que sempre vai sorrindo. E descubro que sempre val a pena sorrir, e que seguramente se o meu veciño abrise un canal no Insta podería colgar unha foto diaria cun bo sorriso de bos días, e sen dúbida o seu espíritu vagará polo mundo creando boas vibracións ao seu redor.


E antes de que toque o timbre un home que conducía un coche sen carnet case me atropella no medio do atasco diario na estrada da escola. Podería ter protestado, é certo, e podería ter berrado, mostrado o meu enfado coa certeza de que eu teño a razón e él debe ter máis coidado e estar máis atento á condución. Pero como a vida é breve e nunca sabemos cando vai tocar o timbre decido que non val a pena un só segundo de enfado por algo que quedou en nada. Saudo ao conductor despistado cun sorriso, volvo a camiñar cara ao novo día que apenas fixo máis que comezar e comezo a cantar esa canción de Radio Futura que fala dun tipo que "caminando iba pensando que ganar siempre es tentar a la otra cara de la suerte" y que "sintió la alegría del olvido y al andar descubrió la maravilla del sonido de sus propios pasos en la gravilla" 

  

miércoles, 27 de septiembre de 2023

Tempos


Todo é cuestión de tempo. De tempo e de sorte.
Hai que ter un chisco de sorte co tempo no que nos tocou nacer e co tempo que as Moiras teceron para nós. 
Saber facer as cousas ao seu tempo e non perder o tempo con cousas que non poderemos facer. 
Hai que darlle tempo ao tempo para curar as feridas e recuperar o corpo, e ter moi claro cando é tempo de agardar e cando é tempo de avanzar. 
Debemos ser conscientes de que o tempo nolo da Dios de balde pero non é algo que poidamos gardar para outro momento. Hai que disfrutalo tal e como veña, sabendo que non podemos detelo cando parece marchar por entre os dedos das noas mans.
Entender cando é tempo de pasar páxina e soltar da nosa vida todo aquilo que xa non nos aporta, persoas que xa non queren estar, libros que xa non leeremos, traballos e proxectos que xa non val a pena emprender.
Ter a sabiduría para saber parar a tempo e para decatarse de que é tempo de sementar, de emprender novas viaxes.
Saber perder o tempo e ser capaz de gañarlle tempo ao tempo para pasalo coas persoas ás que queremos.
E sobre todo ter sabiduría necesaria para comprender que o noso tempo rematou, e a vontade para deixar na mesa o nosa pluma, camiñar serenamente cara a porta de saída e un segundo antes do final saber dicir adeus de maneira digna e discreta. 



lunes, 21 de agosto de 2023

Momentos de eternidad (II)

No importa si estamos en una playa con la luz del sol y la fuerza del mar aportándonos esa energía necesaria para afrontar el nuevo curso que llegará con las primeras lluvias de septiembre; o a la acariciadora sombra de un río cantarín; o al borde de una piscina de la que la pereza y los elementos no nos dejan salir. 

Y tampoco importa nuestra edad; ni los malos caminos por los que la vida nos ha obligado a caminar; ni las silenciosas tormentas que al filo de la madrugada invaden nuestro pensamiento o las viejas cicatrices con las que por ignorancia o mala fe otros van tatuando nuestro cuerpo. 

Cuando llegan, no importan los días pasados ni las incertidumbres del porvenir. Los momentos de plenitud son breves instantes de eternidad, pequeños destellos en un universo del que formamos parte sin  llegar a comprenderlo. La certeza de que estamos donde debemos estar, en ese preciso lugar donde nuestro cuerpo y nuestro espíritu están en sintonía, y todo lo demás cobra sentido.

martes, 20 de junio de 2023

Un año sin mi.

 


No soy yo el que veis, aunque cuando me habláis es mi voz la que os contesta y sean mis ojos los que os miran. Poco queda ya de aquel que fui, de las dudas y de los anhelos, de los estériles intentos por ser un poco mejor cada día. 

No soy yo, aunque lo parezca, porque para salvar el cuerpo hubo que matar al hombre y aunque lo intento no consigo encontrarme entre el miedo y la rabia; entre el abandono y las ganas de dejarlo todo. No me reconozco en esta apatía ni en estos brazos que han perdido el poco vigor que les quedaba ni en estas piernas que ya no tienen ganas de escalar montañas; no me reconozco en mis pensamientos, que se han convertido en las cuentas de un collar que me asfixia y me consume, miserias de un ser errante y confundido que nunca ha encontrado su lugar en el mundo.

No soy yo el que sobrevivió, el que hace un año salió de aquel quirófano pensando que al fin y al cabo lo importante era estar vivo, asegurarnos que no quedaba algún cáncer agazapado en el camino, permitiendo que los fríos metales extirparan de mis entrañas cualquier rastro de semillas que algún día pudiesen enturbiar mis días. Era lo que había hacer.

Y sin embargo cada día amanezco pensando que aquella mañana de hace un año no solamente quedaron en el quirófano las células equivocadas que ya no eran mías, coágulos de mala suerte, glándulas y ganglios de los que se podía prescindir. Aquella mañana de hace un año también se perdieron la intensidad y las ganas, la capacidad de respirar a pleno pulmón y sentir que la vida no es más que un intercambio constante y casi imperceptible de amor, sueños, fluidos vitales y energía. 

Inevitablemente deben pasar las fases del duelo por aquel que fui, alternando días de rabia y de tristeza por lo que se perdió y ya nunca se podrá recuperar, por una realidad que ya no puedo negar y con la que en algún momento tendré que reconciliarme para avanzar. Pero ahora mismo solamente tengo ganas de llorarme a mi mismo pensando en lo duro que ha sido este primer año sin mi. 

miércoles, 14 de junio de 2023

Lo difícil.


 

Todo es muy difícil justo antes de comenzar a ser fácil. 

Se que la frase se le atribuye a un poeta alemán del romanticismo (si, los alemanes también fueron poetas alguna vez) pero yo la escuché hoy a unos niños y niñas de cinco o seis años y me pareció sublime. 

En realidad sentí que me hablaban a mi y que tal vez, solamente tal vez, la vida se nos hizo tan difícil exactamente por eso, porque está a punto de comenzar a ser fácil.