O pequeno vicio do incansábel e obsesivo Braulio Mackenzie

Braulio Mackenzie tiña un gran problema coa súa vida íntima. Agora que o seu grupo triunfara mundialmente co seu último disco “Pasando de castañas e pandeireteiras”, os xornalistas e os fans queríano saber todo sobre as súas vidas. Sempre fora un tipo normal, o máis natural do grupo. Nada que ver co Richard, sempre provocador e exhibicionista e sen reparos á hora de contar ou inventar todas as súas intimidades. Ou mesmo co insulso Ramón, o guitarrista, que o máis atrevido que fai nos concertos é berrarlle ao público arriba arriba arriba.

Non. El era o tipo no que todos se recoñecen, un rapaz normal, coa súa moza de toda a vida, coas súas ganas de pasalo ben pero sen ningún afán de protagonismo. El púñase detrás da batería e veña música. Se había que saudar saudaba, e se tiña que adoptar unha pose de tipo duro pois puña ás gafas de sol e cara de malo e veña, que ao fin e ao cabo eran o grupo heavy de moda e había que manter certa estética rompedora e malhumorada, que de todos é sabido que os heavyes son rapaces malos falando de cousas lindas.

Pero Braulio Mackenzie tiña un vicio oculto que moi poucos coñecían. Non facía dano a ninguén, non atentaba contra a dignidade de persoa algunha e tampouco supuña un dano para a súa saúde ou para a dos demais, pero sabía que de chegar a coñecerse, a súa carreira como rockeiro tería rematado. Nalgunha ocasión, estando de xira co grupo, o Richard xa lle tiña avisado que aquilo non era normal, que esa teima súa ía traerlles problemas, que calquera podía tirar un fotografía e que comprometería a imaxe do grupo.

Pero Braulio non podía remedialo, era un impulso superior a el. En canto entraba na habitación do hotel ou mesmo no camerino comezaba a pensar en facelo, e ao pouco xa estaba cambiándose de roupa e dándolle ao tema. Nalgunha ocasión chegou a botar fora ao servizo de habitacións berrando “Deixádeme só, deixádeme só que podo facelo eu todo!!”

E agora, con todo o rebumbio provocado polo novo disco a cousa estaba complicándose de máis. A súa moza xa lle advertira que non podían seguir así, que non podían ausentarse nas entrevistas ou nas roldas de prensa para encerrarse nos cuartos de baño. Que na casa estaba ben, non molestaban a ninguén, pero nos lugares públicos era moi arriscado, sobre todo tendo en conta que os xornalistas andaban detrás deles todo o tempo. Por iso estaba visitando a un famoso psicólogo da conduta que lle explicou que era unha unha protección da súa mente para non ter que recordar algún episodio traumático na súa infancia e lle marcara unha terapia que consistía en asubiar un tema de Manolo Escobar cada vez que sufrise un ataque obsesivo.

Todo era inútil. Braulio Mackenzie non era quen de controlarse. Era ver un inodoro e sentir unha irrefreábel necesidade de limpar. E non so era iso, senón que tiña que vestirse como Freddy Mercury no famoso vídeo de “I want to break free”. E dáballe igual que fose na súa casa, na casa dalgunha amizade ou nos baños de calquera hotel. A Braulio gustáballe limpar os baños, pasarlle unha baeta aos azulexos e deixar o chan como unha patena.